Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 148/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

D. M.

M. K.

Czyn przypisany w pkt. I części dyspozytywnej wyroku

Czyn przypisany w pkt. II części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 14 maja 2023 r. około godziny 22:00 D. M. i M. K. przebywali przy ul. (...) we W., w okolicy sklepu (...). Pomiędzy D. M. a nieznanym mężczyzną doszło do szarpaniny. Świadkiem przedmiotowego zdarzenia był M. S., który podjął próbę rozdzielenia mężczyzn.

Po chwili D. M. podszedł do zaparkowanego niepodal samochodu marki P. (...) i wyrwał z niego wycieraczkę, a następnie rzucił butelką w przejeżdżający pojazd, nie trafiając.

Następnie D. M. i M. K. udali się ulicą (...) w kierunku skrzyżowania z ulicą (...). Przy budynku pod numerem (...) oskarżeni natknęli się na nieznaną im kobietę, która stała i w języku (...) rozmawiała przez telefon komórkowy. Kobietą tą była Y. H..

Słysząc język, w jakim pokrzywdzona prowadziła rozmowę, D. M. zaczepił ją, mówiąc że ma dosyć (...) i “po co oni tutaj przyjechali”. Oskarżony zachowywał się wobec pokrzywdzonej wyzywająco, używał wobec niej słów powszechnie uznawanych za obelżywe, był zdenerwowany i groził, że zrobi jej krzywdę.

Towarzysząca oskarżonemu M. K. również pogardliwie wyrażała się wobec Y. H., mówiąc do pokrzywdzonej, że jest nikim, nie ma w P. żadnych praw i powinna pójść do pracy.

W pewnym momencie D. M. uderzył Y. H. pięścią w głowę. Kiedy pokrzywdzona zapytała, dlaczego oskarżony się tak zachował, M. K. odpowiedziała jej, że zasłużyła sobie na to, podobnie jak wszyscy U..

Po chwili D. M. i M. K. odeszli, zaś do pokrzywdzonej podszedł M. S., który był świadkiem zaistniałej sytuacji i wezwał na miejsce zdarzenia pogotowie i patrol policji.

W wyniku działania oskarżonego D. M. pokrzywdzona Y. H. doznała stłuczenia głowy, co stanowiło naruszenie jej nietykalności cielesnej. Do stłuczenia doszło w wyniku działania narzędzi tępych, tępokrawędzistych lub od uderzeń o takie narzędzia i mogło ono powstać w czasie i okolicznościach podawanych przez pokrzywdzoną. Nie doszło do narażenia pokrzywdzonej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. M.

k. 145-146

k. 185-186

k. 320-322

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej M. K.

k. 132-133

k. 347-348

Zeznania świadka M. S.

k. 5-6

k. 345-347

Zeznania pokrzywdzonej Y. H.

k. 16-17

Tablica poglądowa nr 1

k. 8

Tablica poglądowa nr 2

k. 9

Dokumentacja medyczna pokrzywdzonej

k. 22

Opinia sądowo-lekarska

k. 32

Informacja z Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biuro Dozoru Elektronicznego

k. 174

Informacja z Wojewódzkiego Szpitala (...) we W.

k. 181

Informacja z Sądu Okręgowego we W. V Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Sądowych

k. 191

Oskarżony D. M. tempore criminis nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia swojego czynu oraz pokierowania własnym postępowaniem. Wobec oskarżonego nie zachodzą warunki, o jakich mowa w art. 31 §1 lub 2 k.k. Aktualny stan zdrowia oskarżonego pozwala mu na udział w toczącym się postępowaniu oraz prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

Opinia sądowo-psychiatryczna dot. D. M.

k. 236-240

Oskarżony D. M. był wielokrotnie karany.

Oskarżona M. K. nie była dotychczas karana.

Dane o karalności D. M.

k. 242-254

Dane o karalności M. K.

k. 255

D. M. w chwili czynu miał (...). Ma wykształcenie zawodowe jako (...). Jest bezrobotny, nie ma majątku. Jest rozwodnikiem i ojcem trojga dzieci w wieku(...)

M. K. w chwili czynu miała (...). Ma wykształcenie podstawowe, nie posiada zawodu, jest bezrobotna. Pozostaje na utrzymaniu babci, nie ma majątku, jest bezdzietną panną.

Dane osobopoznawcze M. K.

k. 257

Dane osobopoznawcze D. M.

k. 258

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonych D. M. i M. K.

Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonych wyłącznie w takim zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie, uznanym za wiarygodny, materiałem dowodowym – tj. co do tego, że oskarżeni potwierdzili swoją wizytę w sklepie (...), gdzie D. M. miał się szarpać z nieznanym mężczyzną. Naocznym świadkiem wskazanej sytuacji był M. S., który próbował rozdzielić mężczyzn, a który w swoich zeznaniach potwierdził opisane wyżej okoliczności.

Odnosząc się jednak do okoliczności spotkania z pokrzywdzoną Y. H., oskarżeni początkowo zaprzeczyli, aby takie zdarzenie w ogóle miało miejsce, zaś w dalszych wyjaśnieniach opisali jego przebieg w inny sposób, aniżeli wynikało z pozostałych - uznanych za wiarygodne - dowodów w sprawie. W tym zakresie zatem ich depozycje Sąd ocenił jako niewiarygodne, wynikające z przyjętej linii obrony i obliczone na zminimalizowanie grożącej odpowiedzialności karnej.

Sąd w części uwzględnił zatem relację D. M. przedstawioną już na etapie jurysdykcyjnym, kiedy to oskarżony częściowo przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu oraz potwierdził, że konfrontacja z Y. H. miała miejsce. Oskarżony jednak wbrew ustaleniom stanu faktycznego twierdził, że wypowiadane przez niego wulgarne określenia nie były kierowane do pokrzywdzonej, lecz względem nieobecnych już na miejscu zdarzenia mężczyzn, którzy go pobili, a którzy również mieli być w ocenie oskarżonego narodowości (...). Oskarżony stwierdził, że to pokrzywdzona go zaczepiła, a ten jedynie odpowiedział jej, żeby się nie wtrącała (w tym używając wulgaryzmów), a z uwagi na ekspresyjną gestykulację mógł przypadkowo uderzyć pokrzywdzoną, na skutek czego ta przewróciła się.

Podobnie M. K., wyjaśniając przed Sądem nie przyznała się wprawdzie do popełnienia zarzuconego jej czynu, jednak opisała przebieg wydarzeń w sposób zbieżny z relacją przedstawioną przez D. M., choć przy tym niezgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Oskarżona potwierdziła bowiem, że jej partner miał uderzyć Y. H., opisała jednak pokrzywdzoną jako agresywną i prowokacyjną, twierdząc, że zachowywała się względem D. M. w sposób natarczywy, tak jakby chciała zaognić sytuację. Oskarżona potwierdziła również, że skierowała do pokrzywdzonej słowa, z których wynikało, żeby “wzięła się do pracy”, twierdząc przy tym, że kontekst jej wypowiedzi był inny, aniżeli ustalono to w toku postępowania.

Opisany wyżej, przedstawiony przez oskarżonych przebieg wydarzeń jest jedynie częściowo zgodny z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, wobec czego w tym zakresie przyjęto go za wiarygodny, nie uwzględniając jednak twierdzeń oskarżonych co do szczegółów zajścia, w tym przypadkowego uderzenia pokrzywdzonej oraz treści wypowiedzi kierowanych do Y. H., a także motywów ich zachowania.

Zeznania świadka M. S.

Sąd uwzględnił zeznania wskazanego świadka, albowiem były one logiczne, spójne wewnętrznie, a także korespondowały z relacją pokrzywdzonej Y. H. oraz częściowo z wyjaśnieniami oskarżonych (w zakresie tej części wyjaśnień, którą Sąd uznał za wiarygodną). Relacja M. S. była konkretna i szczegółowa, co wynikało przede wszystkim z faktu, iż był on naocznym świadkiem zarówno sytuacji, w której D. M. został zaczepiony przez obcego mężczyznę, jak i późniejszych wydarzeń, w tym zdarzenia z udziałem pokrzywdzonej. Sąd zważył przy tym, że oskarżeni byli dla M. S. osobami obcymi, nie miał on zatem racjonalnego powodu, aby bezpodstawnie składać obciążające ich zeznania - stąd jego relację, przedstawioną w toku postępowania przygotowawczego oraz podtrzymaną przed Sądem - uznano za szczerą, a przez to wiarygodną.

Zeznania pokrzywdzonej Y. H.

Zeznania pokrzywdzonej oceniono jako wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne, szczegółowe oraz znajdowały oparcie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności były zbieżne z zeznaniami świadka M. S.. Sąd wziął przy tym pod uwagę, iż Y. H. była bezpośrednią uczestniczką zdarzenia – pokrzywdzoną, wobec której oskarżeni skierowali swoje przestępne działanie, zatem dowód z jej zeznań pełnił szczególnie istotną rolę w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie, pomimo emocjonalnego stosunku pokrzywdzonej do okoliczności objętych niniejszym postępowaniem – złożone przez nią depozycje należy uznać za wiarygodne, albowiem w pełni korespondowały one z innymi dowodami w sprawie.

Tablice poglądowe

Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności dowodów. Okazanie wizerunku przy pomocy wskazanych tablic przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. Na podstawie wskazanych tablic naoczny świadek zdarzenia, M. S., a także pokrzywdzona Y. H. zidentyfikowali D. M. oraz M. K. jako jego sprawców.

Dokumentacja medyczna pokrzywdzonej

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu.

Opinia sądowo-lekarska

Nie znajdując podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionej w opracowanej przez specjalistę z zakresu medycyny sądowej, a w swej treści szczegółowej, kompletnej i jasnej opinii, Sąd przyjął ją za wiarygodny dowód w sprawie.

Informacja z Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biuro Dozoru Elektronicznego

Informacja z Wojewódzkiego Szpitala (...) we W.

Informacja z Sądu Okręgowego we W. V Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Sądowych

Sąd nie doszukał się podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności wskazanych dokumentów. Ich treść posłużyła do weryfikacji twierdzeń podawanych przez D. M. w ramach przyjętej linii obrony.

W dacie czynu oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, co umożliwiło pozyskanie informacji odnośnie miejsca jego pobytu w okolicach czasowych zdarzenia z udziałem Y. H.. Na podstawie informacji przekazanej przez Biuro Dozoru Elektronicznego ustalono, iż w dniu 14 maja 2023 r. oskarżony wrócił do domu około godziny 22:42, co zaprzeczyło podawanej przez niego wersji, jakoby miał udać się do szpitala i przebywać tam jeszcze po północy, a do mieszkania wrócić rankiem następnego dnia. W aktach sprawy wykonawczej również brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego wersję podawaną przez D. M..

Z informacji uzyskanej z Wojewódzkiego Szpitala (...) we W. również jednoznacznie wynika, że osoba o danych D. M. w dniu 14 maja 2023 r. nie była pacjentem tej placówki.

Opinia sądowo-psychiatryczna dot. D. M.

Brak podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionych w sporządzonej przez uprawnionych specjalistów, a w swej treści szczegółowej, zrozumiałej i pełnej opinii.

Na podstawie dokumentacji zawartej w aktach sprawy oraz badania oskarżonego biegli z zakresu psychiatrii nie stwierdzili u oskarżonego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, wykluczając również inne zakłócenia czynności psychicznych mogące mieć wpływ na ocenę poczytalności D. M., w tym atypowy lub patologiczny stan upicia alkoholowego tempore criminis.

W ocenie biegłych stwierdzony u oskarżonego stan psychiczny w pełni pozwala mu znać i rozumieć obowiązujące normy społeczno-prawne i konsekwencje ich przekraczania, w tym pozwala na powstrzymywanie się przed takimi zachowaniami, jak przypisany mu czyn zabroniony.

Dane o karalności

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu w postaci danych o uprzedniej karalności oskarżonych.

Dane osobopoznawcze

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Częściowo wyjaśnienia D. M. i M. K.

Wyjaśnienia D. M. oraz M. K. odnoszące się do okoliczności popełnionych przez oskarżonych czynów w zasadniczej większości są niespójne i niekonsekwentne, w ocenie Sądu stanowią jedynie przyjętą przez nich linię obrony, obliczoną na zminimalizowanie grożących oskarżonym prawnokarnych konsekwencji. Zważyć przy tym należy, że oskarżeni nie przyznawali się ani do sprawstwa, ani do winy w odniesieniu zarzucanych im czynów, a wręcz negowali zaistnienie zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, modyfikując swe wyjaśnienia w zależności od ustaleń postępowania.

Sąd uwzględnił zatem wyjaśnienia oskarżonych wyłącznie co do okoliczności ogólnych, w zakresie w jakim korespondowały one z pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i były wzajemnie spójne.

W swoich początkowych wyjaśnieniach, składanych jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, oboje oskarżeni zaprzeczyli, aby zdarzenie z udziałem Y. H. w ogóle miało miejsce. Oboje odnieśli się wyłącznie do mającej miejsce chwilę wcześniej sytuacji, w której to D. M. został zaczepiony przez mężczyzn, porozumiewających się w obcym języku (prawdopodobnie (...), białoruskim lub rosyjskim), którzy uderzyyli oskarżonego.

O ile zatem na podstawie dowodu z zeznań świadka M. S. potwierdzono, iż oskarżony D. M., któremu towarzyszyła M. K., został zaczepiony i uderzony przez nieznanego mężczyznę, o tyle jednak nie znalazła potwierdzenia podawana przez oskarżonego wersja, zgodnie z którą miał zostać zaczepiony przez osoby posługujące się językiem z bloku wschodniego, a po napaści miał udać się wraz z kolegą do szpitala przy ul. (...) we W. celem otrzymania pomocy medycznej w związku z rozciętym łukiem brwiowym. Jak bowiem wynika z uznanych za wiarygodne zeznań M. S., między opisaną wyżej sytuacją a zdarzeniem z udziałem Y. H. minęła zaledwie krótka chwila, wykluczająca wizytę oskarżonego w szpitalu. Co więcej, wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie nie potwierdza również informacja uzyskana z Wojewódzkiego Szpitala (...) we W., z której wynika, iż w dniu zdarzenia osoba o danych D. M. nie odwiedzała tej placówki.

Sąd krytycznie odniósł się również do relacji oskarżonych przedstawionej w trakcie rozprawy. O ile bowiem ogólny przedstawiony przez D. M. i M. K. opis okoliczności odpowiadał ustaleniom faktycznym, o tyle jednak szczegóły przedmiotowego zajścia oskarżeni opisali, zdaniem Sądu, w sposób niewiarygodny.

I tak w pierwszej kolejności Sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonych, że to Y. H. zaczepiła D. M. i M. K., a przy tym zachowywała się w sposób prowokacyjny, arogancki. O ile bowiem faktycznie pokrzywdzona mogła zainteresować się losem D. M., który miał rozcięty łuk brwiowy, o tyle jednak jak wynika z twierdzeń pokrzywdzonej oraz samych oskarżonych - kobieta rozmawiała wówczas przez telefon, zaś na oskarżonych zwróciła uwagę jedynie mimochodem.

Kolejno Sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonych, że wypowiadane przez nich wulgaryzmy oraz groźby miały być skierowane do napastników, którzy chwilę wcześniej pobili D. M.. Z treści zeznań pokrzywdzonej, które Sąd uznał za wiarygodne, wynika bowiem jednoznacznie, że swoje wypowiedzi D. M. i M. K. kierowali bezpośrednio do Y. H..

Ostatecznie Sąd nie uwzględnił twierdzeń oskarżonych, którzy wskazali, że wprawdzie D. M. mógł uderzyć pokrzywdzoną jednak doszło do tego przypadkowo podczas jego gestykulacji, a cios, od którego pokrzywdzona przewróciła się na ziemię, został zadany w rękę. Twierdzenie to jest bowiem wprost sprzeczne zarówno z relacją pokrzywdzonej, jak również z dokumentacją medyczną i opinią biegłego - z których jednoznacznie wynika, że u Y. H. doszło do stłuczenia głowy.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., II.

D. M.,

M. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu wina i sprawstwo oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów – z art. 119 §1 k.k. w zw. z art. 257 k.k. i art. 256 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w przypadku D. M. oraz z art. 126a k.k. i art. 257 k.k. i art. 256 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w przypadku M. K. nie budziły wątpliwości.

Zgodnie z art. 119 §1 k.k. przestępstwo popełnia ten, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości (dyskryminacja). Art. 257 k.k. typizuje zachowanie polegające na publicznym znieważeniu grupy ludności albo poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub z takich powodów naruszenia nietykalności cielesną innej osoby (napaść z powodu ksenofobii, rasizmu lub nietolerancji religijnej). Natomiast art. 256 §1 k.k. penalizuje publiczne propagowanie nazistowskiego, komunistycznego, faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju państwa lub nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość.

W niniejszej sprawie na podstawie materiału dowodowego w postaci zeznań pokrzywdzonej Y. H. oraz naocznego świadka M. S. ustalono, że oskarżony - słysząc język, w jakim kobieta posługiwała się w rozmowie przez telefon - uderzył pokrzywdzoną pięścią w głowę, a także znieważył ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, nazywając ją “ (...) ” i mówiąc, że jest “ (...) ”, kierował wobec niej groźby bezprawne mówiąc, żeby na niego nie patrzyła, bo zrobi jej krzywdę, a także nawoływał do nienawiści na tle różnic narodowościowych, mówiąc w obecności pokrzywdzonej, że “ ma dość (...), po co oni tu przyjechali” i kazał jej “ (...) do siebie”.

Zachowanie oskarżonego D. M. względem Y. H. w istocie wyczerpywało znamiona wszystkich przywołanych wyżej przepisów, w związku z czym zasadnym było przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji celem pełnego oddania kryminalnej istoty przestępnego zachowania oskarżonego Zgodnie bowiem z art. 11 §2 k.k., jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Analogicznie sytuacja miała się w przypadku M. K.. W przypadku oskarżonej, która towarzyszyła D. M. i samodzielnie nie naruszyła nietykalności cielesnej Y. H., lecz pochwaliła takie zachowanie oskarżonego skierowanymi do pokrzywdzonej słowami “ zasłużyłaś, i nie tylko ty, tylko wszyscy U. ”, dodatkowo publicznie znieważając pokrzywdzoną z uwagi na jej przynależność narodową stwierdzając, że “ jest w P. nikim, nie ma żadnych praw” oraz nawoływała do nienawiści na tle różnic narodowościowych, mówiąc do pokrzywdzonej, że “m a iść do pracy, bo musi za nią płacić”, zastosowanie znalazł również przepis art. 126a k.k., który przewiduje odpowiedzialność karną za publiczne pochwalanie popełnienia czynu z art. 119 §1 k.k., którego jak ustalono w realiach niniejszej sprawy dopuścił się D. M..

Jak wynika zarówno z zeznań świadka M. S. jak i pokrzywdzonej Y. H., oskarżeni w toku zdarzenia zachowywali się agresywnie, a w stosunku do pokrzywdzonej narodowości (...) kierowali nie tylko wyzwiska i wulgaryzmy, ale również D. M. skierował do niej groźbę bezprawną “zrobienia jej krzywdy”. Jednocześnie z kontekstu sytuacji oraz treści wypowiedzi oskarżonych jednoznacznie wynikało, że ich postawa względem pokrzywdzonej związana jest wprost z ich przynależnością narodową.

Sąd nie dał przy tym wiary oskarżonym w zakresie ich pierwotnych wyjaśnień, kiedy to całkowicie zaprzeczyli opisanej wyżej sytuacji. Na późniejszym etapie postępowania D. M. i M. K. przyznali wprawdzie, że do niej doszło, opisując jednak swoje zachowanie odmiennie aniżeli wynikało to z ustalonego stanu faktycznego. W szczególności Sąd miał na uwadze liczne wewnętrzne sprzeczności w relacji D. M., który na etapie jurysdykcyjnym częściowo przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu oraz opisał przebieg sytuacji z udziałem pokrzywdzonej, jednak przedstawiona przez niego wersja wydarzeń jedynie w pewnym zakresie korespondowała z ustaleniami poczynionymi w oparciu o pozostały materiał dowodowy. M. K. w toku postępowania konsekwentnie nie przyznawała się do popełnienia zarzuconego jej czynu, składając przy tym wyjaśnienia (bardzo skąpe w toku postępowania przygotowawczego, rozbudowując swoją relację przed Sądem), które korelowały wprawdzie z twierdzeniami D. M., jednak były przy tym znacząco sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym.

Mając na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy Sąd uwzględnił zatem wyjaśnienia oskarżonych jedynie częściowo, opierając swoje ustalenia faktyczne przede wszystkim na relacji przedstawionej przez pokrzywdzoną Y. H. oraz naocznego świadka zdarzenia M. S.. Weryfikując twierdzenia oskarżonych posiłkowano się nadto dowodami w postaci dokumentacji, w tym dokumentacji medycznej pokrzywdzonej oraz opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność odniesionych przez nią obrażeń.

Sąd uznał, iż oboje oskarżeni w zakresie przypisanych im czynów działali umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Brak było przesłanek wyłączających winę i bezprawność przypisanych oskarżonym czynów.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. M.

I.

I.

Oskarżony w zakresie przypisanego mu przestępstwa działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim, mając pełną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

W opinii Sądu wymierzona D. M. kara 8 miesięcy pozbawienia wolności czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy wynikające z art. 53 k.k., kierując się swoim uznaniem, w granicach przewidzianych przez ustawę. Sąd uznał, że wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności będzie adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu.

Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie:

a) jako okoliczności obciążające:

- znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu,

- działanie oskarżonego z błahego powodu,

- godzenie w tak istotne dobro chronione prawem jak zdrowie człowieka,

- uprzednią wielokrotną karalność, w tym popełnienie czynu w trakcie odbywania kary w trybie dozoru elektronicznego, co jednoznacznie wskazuje, iż przebywanie oskarżonego na wolności stanowi zagrożenie popełnieniem kolejnego przestępstwa, a stosowane do tej pory wobec oskarżonego środki były nieskuteczne.

Sąd nie znalazł przy tym okoliczności łagodzących wobec oskarżonego.

M. K.

II.

II.

Oskarżona w zakresie przypisanego jej przestępstwa działała umyślnie i w zamiarze bezpośrednim.

W opinii Sądu wymierzona M. K. kara 4 miesięcy pozbawienia wolności czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.

Wymierzając oskarżonej karę Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy wynikające z art. 53 k.k., kierując się swoim uznaniem, w granicach przewidzianych przez ustawę. Wymierzona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności nie przekracza stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa.

Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie:

a) jako okoliczności obciążające:

- znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu,

- działanie oskarżonej z błahego powodu,

b) jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował dotychczasowy nienaganny tryb życia, mając jednak przy tym na uwadze, iż choć nastąpiło zatarcie skazania oskarżonej, to jednak nie wyciągnęła wniosków z poprzednich doświadczeń.

M. K.

III.

IV.

II.

Na podstawie art. 69 §1 k.k. i art. 70 §1 k.k. Sąd podjął decyzję o warunkowym zawieszeniu kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej M. K. na okres próby 2 lat, a nadto na podstawie art. 72 §1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu próby co 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd stwierdził bowiem, że z uwagi na dotychczasowy tryb życia oskarżonej, zarówno represyjne jak i prewencyjne cele kary zostaną spełnione również przy warunkowym zawieszeniu jej wykonania.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia r.pr. J. J. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D. M. z urzędu znajdowało swoje oparcie w przepisach art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 5 i § 20 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 maja 2024 r. (Dz.U.2024.763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

V.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało swoje oparcie w przepisie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Analiza sytuacji materialnej i osobistej oskarżonych doprowadziła Sąd do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia obojga z obowiązku poniesienia kosztów i opłaty.

1.Podpis