Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

Sygnatura akt

Sygn. akt III K 216/22 (III K 135/20)

(PR 1 Ds. (...).2019.s Prokuratura Rejonowa dla H.- D. W.)

1.  USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

X. C. (1)

w dniu 05 czerwca 2018r. w mieszkaniu przy ul. (...) we H., wspólnie i w porozumieniu z A. X., podejmując decyzję o odbyciu porodu w warunkach domowych naraziła, pomimo ciążącego na niej obowiązku opieki nad swoim dzieckiem, swoją córkę X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia polegające na nieuzasadnionej medycznie i ryzykownej decyzji o urodzeniu noworodka będąc pierworódką w 41 tygodniu ciąży w warunkach domowych bez asysty wykwalifikowanej osoby, czym pozbawiła córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz poprzez zbyt późne wezwanie pomocy medycznej, tj. po ponad dwóch godzinach od porodu w sytuacji zagrożenia życia dziecka bezpośrednio po urodzeniu, w wyniku czego trafiło ono w stanie krytycznym na oddział szpitala z rozpoznaniem zespołu aspiracji smółki z następowymi zaburzeniami oddychania prowadzącymi do znacznego niedotlenienia i niewyrównanej kwasicy oddechowej, niewydolnością krążenia wymagającą włączenia amin katecholowych i objawami nadciśnienia płucnego, stanowiącymi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym przyjmuje, że czyn ten popełniła na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w zaistniałych okolicznościach, mimo, że mogła przewidzieć możliwość jego popełnienia,

co stanowi przestępstwo z art.160 § 2 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

2.

A. X.

w dniu 05 czerwca 2018r. w mieszkaniu przy ul. (...) we H., wspólnie i w porozumieniu z X. C. (1), podejmując decyzję o odbyciu przez X. C. (1) porodu w warunkach domowych naraził, pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki nad swoim dzieckiem, swoją córkę X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia polegające na nieuzasadnionej medycznie i ryzykownej decyzji o urodzeniu noworodka przez X. C. (1) będącą pierworódką w 41 tygodniu ciąży w warunkach domowych bez asysty wykwalifikowanej osoby, czym pozbawił córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz poprzez zbyt późne wezwanie pomocy medycznej, tj. po ponad dwóch godzinach od porodu w sytuacji zagrożenia życia dziecka bezpośrednio po urodzeniu, w wyniku czego trafiło ono w stanie krytycznym na oddział szpitala z rozpoznaniem zespołu aspiracji smółki z następowymi zaburzeniami oddychania prowadzącymi do znacznego niedotlenienia i niewyrównanej kwasicy oddechowej, niewydolnością krążenia wymagającą włączenia amin katecholowych i objawami nadciśnienia płucnego, stanowiącymi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym przyjmuje, że czyn ten popełnił na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w zaistniałych okolicznościach, mimo, że mógł przewidzieć możliwość jego popełnienia, co stanowi przestępstwo z art.160 § 2 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W 2017r. X. C. (1) zaszła w ciążę. Cały okres ciąży przebywała pod opieką ginekologiczną lekarza S. Ł.. Termin porodu został określony na 28 maja 2018 r. W wyznaczonym terminie porodu X. C. (1) miała (...) i była to jej pierwsza ciąża. Ciąża przebiegała w sposób prawidłowy. X. C. (1) stosowała się do zaleceń lekarskich, stawiała się na wszystkie wyznaczone terminy badań. W czasie wizyt poinformowała lekarza prowadzącego o tym, że zamierza urodzić dziecko w domu. S. Ł. starał się ją od tego odwieść, motywując swoje stanowisko tym, że poród w szpitalu jest bezpieczniejszy. Lekarz tłumaczył jej również by w porodzie tym asystował lekarz lub położna z uwagi na bezpieczeństwo dziecka i rodzącej.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

Zeznania świadka S. Ł.

k.912v.-914v., k.390-391, k.669v.-670

Karta ciąży

16-17

Dokumentacja medyczna oskarżonej X. C. (1)

57-(...)

2.  X. C. (1) nawiązała, kontakt z C. Ł., położną udzielającą pomocy w porodach domowych. Odbyło się kilka spotkań położnej z rodzicami, tj. X. C. (1) i A. X. w czasie których przeprowadziła ona edukację przedporodową. Podczas spotkań rozmawiano o porodzie fizjologicznym, poruszano temat zdarzeń nagłych i nieprawidłowości jakie wystąpić mogą przy porodzie i ustalano tzw. Plan B tj. wybór szpitala gdyby ciąża nie była ciążą fizjologiczną. X. C. (1) i A. X. mieszkający wówczas we H. przy ul. (...) wybrali szpital w E. zatem oddalony około 30 km od ich miejsca zamieszkania. Nadto położna zleciła dodatkowe badania – USG z przepływami, (...), krzepliwości krwi i posiew moczu. X. C. (1) przeprowadziła badania, a ich wyniki były prawidłowe. Położna przedstawiała korzyści jakie płyną z jej obecności przy porodzie. X. C. (1) była przekonana, że skoro ciąża przebiega prawidłowo asysta położnej nie będzie konieczna i mimo że była to jej pierwsza ciąża nie zdecydowała się na asystę C. Ł. przy porodzie.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

Zeznania świadka C. Ł.

k.994v.-1001, k.393-394, k.432-422, k.670 – 672v.

Płyta CD z materiałami szkoleniowymi

k.396

W dniu 30 maja 2018 r. w 41 tygodniu ciąży, z uwagi na jej przenoszenie X. C. (1) od ginekologa prowadzącego S. Ł. otrzymała skierowanie do szpitala. Mimo to X. C. (1) nie zgłosiła się do szpitala i zdecydowała się a na poród domowy.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

Zeznania świadka S. Ł.

k.912v.-914v., k.390-391, k.669v.-670

W dniu 5 czerwca 2018r. u X. C. (1) rozpoczęła się akcja porodowa, odeszły wody płodowe. W mieszkaniu znajdował się wówczas ojciec dziecka A. X.. Do porodu nie wezwano lekarza, ani położnej. Dziecko – X. X. (1)- urodziło się około godziny 20:30, poród przyjął A. X.. Pępowina nie została odcięta. X. C. (1) i A. X. po porodzie skontaktowali się z C. Ł. prosząc ją o przyjazd i zbadanie nowonarodzonego dziecka. Położna nie mogła przyjechać od razu, ale zgodziła się przyjechać w późniejszym terminie. Gdy C. Ł. przyjechała do miejsca zamieszkania X. C. (1) i A. X. zauważyła zaburzenia oddychania – stękanie wydechowe i poleciła wezwać pogotowie ratunkowe. Rodzice noworodka potwierdzili, że również zauważyli, że coś jest nie w porządku z oddychaniem dziecka. O godzinie 22:05 A. X. telefonicznie wezwał pogotowie ratunkowe. C. Ł. przed podjęciem czynności przez Zespołu (...) opuściła miejsce zamieszkania X. C. (1) i A. X..

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

Zeznania świadka C. Ł.

k.994v.-1001, k.393-394, k.432-422, k.670 – 672v.

Wydruk zdjęć z porodu

k.676

Wydruk wiadomości MMS

k.677

Po przybyciu na miejsce ratownicy zespołu pogotowia ratunkowego (...) L. L. (1) i G. Ł.. W mieszkaniu zastali matkę i świeżorodka leżącego na boku połączonego z łożyskiem z niezamkniętą pępowiną. Noworodek był przytomny, oddech płytki, zabarwienie powłok skórnych różowe, usta lekko zasinione, napięcie mięśni prawidłowe. Parametry (...), (...) 130\min, oddech około 30\min. Zastosowano tlenoterapię bierną O2 6l\min, odessano resztki śluzu z jamy ustnej i nosa, L. L. (1) dokonał przecięcia pępowiny, która została zabezpieczono dwoma klemami. Monitorowano akcję serca. W drugim pomieszczeniu przebywal A. X..

O godz.22:13 dyspozytor Pogotowia Ratunkowego powiadomił zespół (...), który dotarł na miejsce wezwania o godz. 22:25.

Następnie opiekę nad dzieckiem przejął zespół specjalistyczny (...), z lekarzem M. O.., który zastał zespól karetki P. Stwierdzono trudne warunki sanitarne , brak możliwości wjechania na posesję i do mieszkania inkubatorem transportowym. U noworodka stwierdzono cechy wzmożonego wysiłku oddechowego, sinicę obwodową, skóra dziecka była blada i pokryta zieloną mazią płodową. Stwierdzono masywne rzężenia trzeszczenia nad płucami. Przystąpiono do odessania zielonych wód płodowych z górnych dróg oddechowych i żołądka dziecka. Odnotowano spadki saturacji do 70%.

Dziecko zostało przewiezione do Oddziału Anestezjologii i (...) Szpitala (...) we H. i przyjęte 5 czerwca 2018r. o godz. 23:56.

X. C. (1) przewieziono natomiast do innego szpitala, tj. Szpitala (...) przy ul. (...) we H., gdzie przebywała do 7 czerwca 2018r. godz. 9:58 wypisując się na własne żądanie.

częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

Zeznania świadka M. O.

k.914v.-918, k.386-388, k.684v.-686

Zeznania L. L. (1)

k.937-938v., k.672-673

Zeznania G. Ł.

k.938v.-939v., k.673-673v.

Informacja Pogotowia Ratunkowego we H.

k.648

Dokumentacja medyczna X. X. (1)

144-315, 446-447

Dokumentacja medyczna X. C. (1)

k.125-141

6.  W szpitalu małoletnia X. C. (2) znajdowała się w stanie krytycznym. Dziecko było wychłodzone, pokryte zieloną mazią płodową, kikut pępowiny miał kolor zielonożółty, stwierdzono obustronnie nad płucami masywne trzeszczenia. W wykonanych badaniach laboratoryjnych stwierdzono cechy niedotlenienia, w tym niewyrównaną kwasicę oddechową.

U małoletniej rozwinął się pełnoobjawowy zespół (...) (zespół aspiracji smółki) o ciężkim przebiegu., konieczne było zastosowanie w terapii tlenku azotu (leku na nadciśnienie płucne)

W dniu 18 czerwca 2018r. ekstubowano dziecko i kontynuowano nieinwazyjnie wspomaganie oddechu do dnia 24 czerwca 2018r. W dniu 27 czerwca 2018r. dziecko zostało przeniesione na Oddział Neonatologiczny w celu kontynuacji diagnostyki i leczenia.

W dniu 28 czerwca 2018r., przed wykonaniem wszystkich planowanych badań, X. C. (1) wypisała dziecko na własne żądanie. Dziewczynka znajdowała się wówczas w stanie dobrym, a rodzice zobowiązali się wykonać zlecone badania we własnym zakresie, które następnie zostały wykonane.

Od czerwca 2018r. do dnia 19 marca 2020 r. w (...) nie odnotowano świadczeń finansowanych rzez (...) w rodzaju leczenie szpitalne X. X. (1), natomiast odnotowano wykonanie świadczeń w trybie ambulatoryjnym.

częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

k. 872-882, k. 626v-632,

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

k.872, k. 506-507, k.632-633v.

zeznania świadka A. P.

k.935-937, k.2-3, k/ 662v-663

Zeznania świadka D. I.

k.932v.-935, k. 342, k. 661v-662

Zeznania świadka X. P. (2)

k.887v.-889v., k.345-346, k.693-640

Zeznania świadka C. D.

k.1032v.-1033, k.350-352, k. 641-642

Zeznania świadka R. A.

k.891v.-894, k. 354-355,k. 642-643

Zeznania świadka R. Ł. (1)

k.904v.-905r. k.360-361, k. 654-655

Zeznania świadka T. E.

k.1033-1034, k.374-375, k. 653-654

Zeznania S. W.

k.905-906, k.377-378, k.655-656

Zeznania świadka C. P.

k.909-910, k.380-381, k. 662-662v

Zeznania świadka M. O.

k.914v.-918, k.386-388, k.684v.-686

Zeznania świadka P. G.

k.902-v.-904v., k.357, k.652-653

Zeznania świadka X. X. (2)

k.384

Dokumentacja medyczna X. X. (1)

144-315, 446-447

Informacja (...)

435-436

Dokumentacja fundacji (...)

454-458

Dokumentacja (...) Ośrodka (...)

460-461

Stan zdrowia X. X. (1) w dniu 05 czerwca 2018r. stanowił ciężki uszczerbek na zdrowiu stanowiący chorobę realnie zagrażającą życiu w postaci zdiagnozowanego zespołu aspiracji smółki z następowymi zaburzeniami oddychania prowadzącymi do znacznego niedotlenienia i niewyrównanej kwasicy oddechowej, niewydolnością krążenia wymagającą włączenia amin katecholowych i objawami nadciśnienia płucnego i powodował on narażenie dziecka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia

Określenie stopnia uszczerbku na zdrowiu nie było możliwe, gdyż wiele powikłań może się ujawnić w miarę wzrostu dziecka w następnych miesiącach życia. Rodzice uniemożliwili wykonanie dodatkowych badań w warunkach szpitalnych, z uwago na wypisanie dziecka ze szpitala na własne żądanie przez ustalonymi terminami konsultacji neurologicznej, okulistycznej i kontrolnym badaniem USC przez ciemieniowym.

Opinia zespołu biegłych (...) K.

k.405-430

Ustna opinia zespołu (...)

k.1070v.-1073

Opinia biegłego X. P. (1)

k.472-488

Ustna uzupełniająca opinia biegłego X. P. (1)

k.1052v-1056v.

Opinia biegłego J. D. (1)

k.689-691

X. C. (1) urodziła się (...) w D., posiada wyższe wykształcenie, wyuczony zawód dietetyk, nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu partnera. X. C. (1) nie była karana w dacie czynu, jak i później.

Dane o osobie oskarżonej

k.871v.

Wywiad kuratora

k.510-512

Dane z (...) dot. X. C. (1)

k.509, 1093

A. X. urodził się (...) w H., posiada średnie wykształcenie, wyuczony zawód instruktor jazdy, pracuje w zawodzie, utrzymując partnerkę X. C. (1) i dzieci. A. X. nie był karany w dacie czynu, jak i później.

Dane o osobie oskarżonego

k.871v.

Wywiad kuratora

k.513-515

Dane z (...) dot. A. X.

k.508, k.1094

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

--

--

--

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

--

--

--

2.  Ocena Dowodów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

W zakresie prawidłowego przebiegu ciąży X. C. (1), wyznaczonego terminu porodu oraz przeprowadzonych badań Sąd oparł swoje ustalenia na zeznaniach świadka S. Ł. – lekarza prowadzącego ciążę, dokumentacji medycznej oskarżonej, uznając że w tym zakresie wyjaśnienia X. C. (1) i A. X. należało ocenić jako przekonujące. Należało zauważyć, że świadek S. Ł. wskazał że oskarżona podczas wizyt deklarowała zamiar urodzenia dziecka w domu, jednakże odradzał oskarżonej poród domowy i wielokrotnie tłumaczył aby przy porodzie domowym uczestniczył lekarz, położna, ze względu na bezpieczeństwo, jednakże jego argumenty nie przekonywały oskarżonej.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Zeznania świadka S. Ł.

Karta ciąży

Dokumentacja medyczna oskarżonej X. C. (1)

2

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Jako wiarygodne Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonych oraz zeznania świadka w jakich opisywali swoje spotkania z położną C. Ł., zakres przekazywanych informacji na temat porodu domowego, jak również że finalnie oskarżeni nie zdecydowali się na jej udział jako położnej w porodzie domowym, który planowali. Należy zauważyć że w złożonych zeznaniach świadek podała, że informowała oskarżoną, że w przypadku wystąpienia niepokojących objawów ma udać się do szpitala.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Zeznania świadka C. Ł.

Płyta CD z materiałami szkoleniowymi

3

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Oskarżeni nie kwestionowali, że lekarz prowadzący wystawił oskarżonej skierowanie do szpitala, a tym samym nie było podstaw do uznania ich wyjaśnień za nieprzekonujące w tym zakresie. Zeznania świadka w odniesieniu do samego faktu ale i powodów wystawienia skierowania do szpitala Sąd również ocenił jako wiarygodne. Korespondowały one z treścią dokumentacji medycznej, a świadek wskazał że w dacie przedostatniej (30.05.2018r.) jak i ostatniej (4.06.2018 r.) wizyty oskarżonej przed porodem nie było objawów wskazujących na konieczność natychmiastowego stawienia się oskarżonej w szpitalu, a stan dziecka był prawidłowy, jednak datowane na 30.05.2018r. skierowanie zostało wystawione właśnie z powodu przenoszenia ciąży i ryzyka z tym związanego.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Zeznania świadka S. Ł.

4

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Wyjaśnienia oskarżonych co do czasu i miejsca porodu Sąd ocenił jako wiarygodne, bowiem zostały one zweryfikowane innymi dowodami.

Natomiast krytycznie Sad ocenił wyjaśnienia oskarżonych odnoszące się do samego przebiegu porodu, urodzenia dziecka w dobrym stanie z przezroczystych wód płodowych, albowiem stały one w sprzeczności ze sporządzoną dokumentacją medyczną, przekonującymi zeznaniami świadków oraz rzetelnymi opiniami biegłych.

W odniesieniu do zeznań świadka C. Ł. uznając je za wiarygodne w zakresie samej obecności w miejscu zamieszkania oskarżonych po urodzeniu dziecka należało mieć na uwadze, że świadek nie brała udziału w porodzie, jak również opuściła to miejsce przed przybyciem służb medycznych w obawie przed odpowiedzialnością, (należy zauważyć, że w pierwszych i kolejnych zeznaniach w ogóle nie podała, że była w dniu porodu u oskarżonych) co poddaje w wątpliwość jej zeznania co do rzeczywistego stanu zdrowia małoletniej jaki zastała.

Należało zauważyć, że w złożonych zeznaniach C. Ł. wyraźnie wskazała, że mimo wcześniejszych rozmów na ten temat, nie miała być obecna podczas porodu, bowiem oskarżona X. C. (1) powiedziała jej, że czuje się komfortowo na tyle, żeby rodzić bez asysty.

C. Ł. miała przyjechać jedynie aby obejrzeć dziecko po porodzie. Natomiast w dniu porodu oskarżona prosiła ją o przyjazd, co ją zdziwiło. W związku z innymi obowiązkami powiedziała, że przyjedzie jak będzie mogła i pojawiła się w miejscu zamieszkania oskarżonych już po urodzeniu dziecka (choć w składanych kolejno zeznaniach wskazywała, że mogło to być do godziny lub dwóch godzin po porodzie).

Sad nie kwestionował przedłożonych przez oskarżonych dowodów w postaci wydruku zdjęć z porodu czy wiadomości MMS wskazujących na nawiązanie kontaktu z położną C. Ł.. Dowody te jednak nie mogły prowadzić do wniosku o urodzeniu dziecka w dobrym stanie zdrowia bowiem przeczyły temu przytoczone niżej dowody.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Częściowo Zeznania świadka C. Ł.

Wydruk zdjęć z porodu

Wydruk wiadomości (...)

5.

częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Jako przekonujące Sąd ocenił zeznania ratowników medycznych L. L. (1) i G. Ł., którzy jako zespół pierwszej karetki P pojawili się w miejscu zamieszkania oskarżonych. Świadkowie wskazali na to, że na miejscu zastali leżące na łóżku dziecko z nieodciętą pępowiną, którą następnie odciął i zabezpieczył L. L. (1). Świadkowie zgodnie wskazywali na to, że początkowo sądzili, że dziecko urodziło się tuż przed ich przybyciem, stąd postępowanie było standardowe czyli odessanie dziecka gruszką i osuszenie, jednakże matka dziecka poinformowała, że poród nastąpił około 2 godzin wcześniej. Po zbadaniu dziecka potwierdzili, że rzeczywiście miało problemy z oddychaniem. Następnie opiekę nad noworodkiem przejął zespół (...), który przyjechał kilka minut później. Ratownicy zespołu (...) zeznali, że zajęli się matką dziecka, która wymagała przewiezienia do szpitala z uwagi na pęknięcie krocza wymagające zszycia w warunkach szpitalnych,

Jako przekonujące Sąd ocenił również zeznania świadka M. O. – lekarza karetki N. Świadek ten wskazywał na to, że stan dziecka był ciężki, zagrażający życiu z cechami wzmożonego wysiłku oddechowego, skóra blada z sinicą obwodową, pokryta gęstą zieloną mazią płodową, nad płucami masywne rzężenia i trzeszczenia, krążeniowo wydolne, noworodka na oddechu wspomaganym NIV przekazano (...) we H. przy ul. (...).

Świadkowie zgodnie wskazywali na to, że matka dziecka w momencie poinformowania, że zostanie zabrana do innego szpitala i rozdzielona z noworodkiem nie chciała wyrazić zgody na transport dziecka, jednakże w końcu wyraziła na to zgodę.

Relacje świadków L. L. (1), G. Ł. i M. O. były zgodne z dokumentacją medyczną dotyczącą X. X. (1) oraz X. C. (1).

Wyjaśnienia oskarżonych Sąd ocenił jako wiarygodne jedynie w tej części w jakiej nie stały w sprzeczności z zeznaniami świadków oraz dokumentacją medyczną. Krytycznie Sad ocenił te wyjaśnienia, w których wskazywali, że stan zdrowia dziecka uległ pogorszeniu dopiero po przyjeździe zespołu ratownictwa medycznego.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Zeznania świadka M. O.

Zeznania L. L. (1)

Zeznania G. Ł.

Informacja Pogotowia Ratunkowego we H.

Dokumentacja medyczna X. X. (1)

Dokumentacja medyczna X. C. (1)

6.

częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Podobnie jako przekonujące Sad ocenił zeznania lekarzy, którzy już w szpitalu udzielali pomocy medycznej zarówno oskarżonej (świadek T. S.) jak i małoletniej X. X. (1) (M. O., R. A., P. G., T. E., R. Ł. (2), S. W., C. P., D. I., A. P., C. D. oraz ujawnione zeznania świadka X. X. (2)) albowiem ich relacje były spójne i korespondowały z zabezpieczoną dokumentacją medyczną.

W aktach sprawy znajduje się m.in. karta medycznych czynności ratunkowych podjętych 5 czerwca 2018 r. przez zespół ratowników karetki P wobec córki X. C. (1) z zapisem „w chwili przyjazdu świeżorodek leżący na boku połączony z łożyskiem z niezamkniętą pępowiną. K., oddech płytki, zabarwienie powłok skórnych różowe, usta lekko zasinione, napięcie mięśni prawidłowe. Parametry (...), (...) 130\min, oddech około 30\min. Zastosowano tlenoterapię bierną O2 6l\min, odessano resztki śluzu z jamy ustnej i nosa, dokonano przecięcia pępowiny, która zabezpieczono dwoma klemami. Monitorowano akcję serca. Po około kilkunastu minutach pojawił się zespół (...), któremu przekazano noworodka.

Zawarta w aktach dokumentacja medyczna dotycząca małoletniej X. X. (1) z Oddziału Anestezjologii i (...) i (...) Szpitala (...) we H. wskazywała natomiast na to, że „zespół (...) zastał dziecko w stanie ciężkim. Oddech przyspieszony. Powłoki ciała wychłodzone, blade. Sinica obwodowa, cechy przenoszenia, skóra pokryta w całości gęstą, zieloną mazią płodową, kikut pępowiny żółtozielony . Osłuchowo nad płucami trzeszczenia i rzężenia grubobańkowe. W karetce (...) odessano duże ilości zielonych wód płodowych z górnych dróg oddechowych i żołądka. Rozpoczęto wentylacje workiem ambu. Dziecko przetransportowano do (...).

Z dokumentacji tej wynika również, że w dniu 6.06.2018 r., o godz. 2:28, lek. med. A. P. (anestezjolog), w dokumentacji medycznej wpisała „W momencie przybycia zespołu (...) noworodek na oddechu własnym, powłoki ciała wychłodzone, blade, sinica obwodowa, cechy przenoszenia, skóra pokryta w całości gęstą, zieloną mazią płodową, kikut pępowiny zółtozielony, inkrustowany wodami płodowymi. Po przybyciu do (...) (Oddział (...)) noworodek na oddechu wspomaganym. Zwraca uwagę zielona pępowina. Dziecko całe w mazi zielonej/smółkowej. Saturacja do 70%. Osłuchowo masywne trzeszczenia obustronne”.

Następnie w dniu 6.06.2018 r., o godz. 12:03, lek. med. C. P. (anestezjolog), w dokumentacji medycznej wpisała, że „Noworodek w stanie skrajnie ciężkim. Skóra bardzo szara. Noworodek niewydolny krążeniowo. Krążenie wspomagane dopaminą. Osłuchowo, obustronne trzeszczenia, od tyłu drobne rzężenia. Niewielkie ilości płynu w jamach opłucnowych i niedodma”. Zeznania A. P. i C. P. oraz innych lekarzy i ratowników medycznych sąd jak wyżej wskazano uznał za wiarygodne, gdyż miały oparcie w dokumentacji medycznej.

Z zawartej w dokumentacji medycznej małoletniej epikryzy wynikało, że „zespół (...) zastał dziecko w stanie ciężkim. Oddech przyspieszony. Powłoki ciała wychłodzone, blade. Sinica obwodowa. Osłuchowo nad płucami trzeszczenia i rzężenia grubobańkowe. W karetce „(...)” odessano duże ilości zielonych wód płodowych z górnych dróg oddechowych i żołądka. Rozpoczęto wentylacje workiem ambu. Dziecko przetransportowano do (...). Na oddziale (...), po kilkugodzinnej wentylacji bez poprawy. Czynność serca wspomagano wlewem dobutaminy i dopaminy. W kolejnych godzinach utrzymywał się skrajnie ciężki stan dziecka. Pomimo bardzo wysokich parametrów wentylacji, utrzymywała się skrajna hiperkapnia z hipoksemią”.

Opinię biegłego X. P. (1) sąd ocenił jako rzetelną i przekonującą.

Opinia ta korespondowała z datowaną na 22.02.2020r. opinią sporządzoną przez zespół biegłych Katedry i Zakładu (...) w K., dr Ł. Ł. (1) – specjalisty z zakresu ginekologii i położnictwa, lek. K. D. – specjalisty neonatologa, lek. K. K. – specjalisty medycyny ratunkowej, dra D. D. – specjalisty z zakresu medycyny sądowej oraz lek. A. A. – rezydenta medycyny sądowej.

W sporządzonej opinii, podtrzymanej następnie na rozprawie biegli wskazali, że dziecko (X. X. (1)) rozwinęło po porodzie pełnoobjawowy zespół (...)- zespół apiracji smółki. Jego przebieg był bardzo ciężki, dziecko przez długi czas przebywało w stanie skrajnie ciężkim, zagrażającym życiu.

W opiniach biegli wskazali na to, że do narażenia małoletniej na bezpośrednie niebezpieczeństwo i zwiększenie ryzyka powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu było zachowanie rodziców małoletniej, pomiędzy którymi zachodzi związek przyczynowy.

Wyjaśnienia oskarżonych Sąd ocenił jako wiarygodne jedynie w tej części w jakiej nie stały w sprzeczności z zeznaniami świadków oraz dokumentacją medyczną.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Zeznania świadka M. O.

Zeznania L. L. (1)

Zeznania G. Ł.

Informacja Pogotowia Ratunkowego we H.

Dokumentacja medyczna X. X. (1)

Dokumentacja medyczna X. C. (1)

częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

zeznania świadka A. P.

Zeznania świadka D. I.

Zeznania świadka X. P. (2)

Zeznania świadka C. D.

Zeznania świadka R. A.

Zeznania świadka R. Ł. (1)

Zeznania świadka T. E.

Zeznania S. W.

Zeznania świadka C. P.

Zeznania świadka M. O.

Zeznania świadka P. G.

Zeznania świadka X. X. (2)

Dokumentacja medyczna X. X. (1)

Informacja (...)

Dokumentacja fundacji (...)

Dokumentacja (...) Ośrodka (...)

7

Opinia zespołu biegłych (...) UM K.

Ustalenia w zakresie dotyczącym stanu zdrowia oraz narażenia małoletniej X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo uraty życia Sąd oparł na opiniach sporządzonych przez biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz zespołu biegłych Uniwersytetu Medycznego w K.. W ocenie Sądu mając na uwadze wiedzę biegłych i wieloletnie doświadczenie w opiniowaniu w podobnych sprawach brak było podstaw do przyjęcia, że opinie - które korespondowały ze zgromadzoną dokumentacją i odnosiły się do osobowych źródeł osobowych - nie są rzetelne.

W sporządzonych opiniach biegi w sposób szczegółowy dokonali analizy zarówno postępowania rodziców małoletniej jak i wykonanych wobec X. X. (1) świadczeń medycznych wyprowadzając z niej logiczne wnioski.

Ustna opinia zespołu biegłych (...)

Opinia biegłego X. P. (1)

Ustna uzupełniająca opinia biegłego X. P. (1)

Opinia biegłego J. D. (1)

8 i 9

Dane o osobie oskarżonej

Wywiad kuratora

Dane z (...) dot. X. C. (1)

Dane o osobie oskarżonego

Wywiad kuratora

Dane z (...) dot. A. X.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1)

Jako nieprzekonujące Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonej w których wskazywała na to, że bezpośrednio po porodzie podęła właściwe działania wobec swojej córki, jak również, że stan małoletniej był dobry a zaczął się pogarszać dopiero po przejęcie opieki nad dzieckiem przez zespól ratownictwa medycznego. Wyjaśnienia te jako sprzeczne z pozostałymi wiarygodnymi dowodami, zwłaszcza z treścią opinii biegłych wskazujących na to, że postępowanie Zespołu Ratownictwa Medycznego w zakresie opieki nad noworodkiem były prawidłowe, zgodne z zasadami wiedzy i praktyki medycznej., należało ocenić wyłącznie jako realizację przysługującego oskarżonej prawa do obrony.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. X.

Z tych samych powodów Sąd ocenił krytycznie wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazywał, że wody płodowe które odeszły były bezbarwne, a przybyli na miejsce ratownicy medyczni nie widzieli potrzeby aby dziecko potrzebowało pomocy.

Zeznania świadka X. Ł.

Zeznania świadka nie były przydatne do stwierdzenia okoliczności istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych. Świadek nie uczestniczyła w zdarzeniu objętym zarzutem, nie ma wykształcenia medycznego, zaś jej zeznania dotyczyły ogólnie standardów okołoporodowych w odniesieniu do porodów szpitalnych i poszpitalnych.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

--

--

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.2.  x☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Rozpoznając ponownie powyższą sprawę, Sąd miał na uwadze treść art.442§3 k.p.k. zgodnie z którym zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania mogą dotyczyć wyłącznie dowodów i innych czynności, które powinny być przeprowadzone, lub okoliczności, które należy wyjaśnić. Wskazania sądu odwoławczego nie mogą dotyczyć sposobu oceny poszczególnych dowodów.

Aktem oskarżenia prokurator zarzucił obojgu oskarżonym popełnienie czynów kwalifikowanych z art.160§2 k.k. i art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. polegających na tym, że

I.  X. C. (1) w dniu 05 czerwca 2018r. w mieszkaniu przy ul. (...) we H., wspólnie i w porozumieniu z A. X., podejmując decyzję o odbyciu porodu w warunkach domowych naraziła, pomimo ciążącego na niej obowiązku opieki nad swoim dzieckiem, swoją córkę X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia polegające na nieuzasadnionej medycznie i ryzykownej decyzji o urodzeniu noworodka będąc pierworódką w 41 tygodniu ciąży w warunkach domowych bez asysty wykwalifikowanej osoby, czym pozbawiła córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz poprzez zbyt późne wezwanie pomocy medycznej, tj. po ponad dwóch godzinach od porodu w sytuacji zagrożenia życia dziecka bezpośrednio po urodzeniu, w wyniku czego trafiło ono w stanie krytycznym na oddział szpitala z rozpoznaniem zespołu aspiracji smółki z następowymi zaburzeniami oddychania prowadzącymi do znacznego niedotlenienia i niewyrównanej kwasicy oddechowej, niewydolnością krążenia wymagającą włączenia amin katecholowych i objawami nadciśnienia płucnego, stanowiącymi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu,

II.  A. X. w dniu 05 czerwca 2018r. w mieszkaniu przy ul. (...) we H., wspólnie i w porozumieniu z X. C. (1), podejmując decyzję o odbyciu przez X. C. (1) porodu w warunkach domowych naraził, pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki nad swoim dzieckiem, swoją córkę X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia polegające na nieuzasadnionej medycznie i ryzykownej decyzji o urodzeniu noworodka przez X. C. (1) będącą pierworódką w 41 tygodniu ciąży w warunkach domowych bez asysty wykwalifikowanej osoby, czym pozbawił córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz poprzez zbyt późne wezwanie pomocy medycznej, tj. po ponad dwóch godzinach od porodu w sytuacji zagrożenia życia dziecka bezpośrednio po urodzeniu, w wyniku czego trafiło ono w stanie krytycznym na oddział szpitala z rozpoznaniem zespołu aspiracji smółki z następowymi zaburzeniami oddychania prowadzącymi do znacznego niedotlenienia i niewyrównanej kwasicy oddechowej, niewydolnością krążenia wymagającą włączenia amin katecholowych i objawami nadciśnienia płucnego, stanowiącymi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Określając odpowiedzialność karną każdego oskarżonych należało zatem ustalić a) zakres ich obowiązków jako rodziców w czasie porodu odbywającego się w domu (bez asysty lekarza lub położnej) oraz ich obowiązków jako rodziców zaraz po urodzeniu się dziecka oraz b) czy pomoc medyczna została wezwana zbyt późno.

Na początku należy podkreślić, że w Polsce nie przyjęto żadnych szczegółowych unormowań dotyczących zasad prowadzenia porodu domowego, choć obecnie obowiązujące przepisy zapewniają rodzącej prawo wyboru miejsca porodu tj. w szpitalu lub poza szpitalem. Zgodnie z art.7 ust.2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w przypadku porodu pacjentka ma prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych związanych z porodem (przy czym należy zauważyć, że świadczenia medyczne realizowane w porosach w warunkach domowych nie są objęte refundacją). Z kolei przepisy art. 5 ust. 1 pkt. 3) i 4) ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o wykonywaniu zawodów pielęgniarki i położnej, wskazują, że położna może odbierać porody "fizjologiczne" i "naturalne", ustawa nie precyzuje jednak miejsca ich prowadzenia. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem z dnia 16 sierpnia 2018 w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej, kobiecie ciężarnej należy umożliwić wybór miejsca porodu (warunki szpitalne albo pozaszpitalne) oraz przekazać wyczerpującą informację dotyczącą wybranego miejsca porodu obejmującą wskazania i przeciwwskazania. (por. Katarzyna Warecka Strasburg: poród w domu to nie prawo podstawowe. Pojatina przeciwko Chorwacji - wyrok ETPC z dnia 4 października 2018 r., skarga nr 18568/12).

W dacie objętej zarzutem tj. 5 czerwca 2018r. obowiązywały wydane na podstawie art.22 ust.5 ustawy z 15.04.2011 r. o działalności leczniczej przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w dziedzinie położnictwa i ginekologii z zakresu okołoporodowej opieki położniczo-ginekologicznej, sprawowanej nad kobietą w okresie ciąży, porodu, połogu, w przypadkach występowania określonych powikłań oraz opieki nad kobietą w sytuacji niepowodzeń położniczych oraz z dnia 20 września 2012 r. w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (w załączniku do tego aktu prawnego wskazano szczegółowo postępowanie z zakresu opieki nad noworodkiem bezpośrednio po urodzeniu w tym m.in. oceny stanu zdrowia i postepowania w sytuacji jego zagrożenia tj. noworodki ze stwierdzonymi podczas badania klinicznego, zaburzeniami, mogącymi stanowić zagrożenie dla ich życia i zdrowia, należy niezwłocznie przekazać do oddziału patologii noworodka o poziomie referencyjnym adekwatnym do potrzeb zdrowotnych noworodka).

Rozporządzenia powyższe zostały następnie z dniem 31 grudnia 2018r. (zatem po dacie objętej zarzutami) zastąpione rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej. W postanowieniach ogólnych tego ostatniego rozporządzenia wskazano, że realizacja praw pacjenta w zakresie opieki okołoporodowej polega w szczególności na: 1) respektowaniu prawa do świadomego udziału w podejmowaniu decyzji związanych z ciążą, porodem, połogiem oraz opieką nad noworodkiem, obejmujących zakres podejmowanych działań i stosowanych procedur medycznych; 2) prawie wyboru miejsca porodu w warunkach szpitalnych lub pozaszpitalnych; 3) możliwości wyboru osoby sprawującej opiekę spośród osób uprawnionych do jej sprawowania, z uwzględnieniem możliwości organizacyjnych podmiotu wykonującego działalność leczniczą.

Oskarżeni – rodzice małoletniej- dokonali wyboru miejsca urodzenia dziecka preferując poród w warunkach domowych. Decyzję taką oskarżona X. C. (1) szczegółowo uzasadniała w złożonych wyjaśnieniach. Wskazywała na zalety takiego rozwiązania, ale również na negatywne nastawienie części środowiska medycznego do takiego rodzaju porodu, w tym również na stanowisko prowadzącego jej ciążę położnika. Oskarżona nie kwestionowała również, że zostało jej wystawione skierowanie do szpitala, z którego jednak nie skorzystała. S. Ł. wskazał że zarówno podczas przedostatniej (30.05.2018r.) jak i ostatniej (4.06.2018 r.)wizyty oskarżonej przed porodem nie było objawów wskazujących na konieczność natychmiastowego stawienia się oskarżonej w szpitalu, a stan dziecka był prawidłowy jednak datowane na 30.05.2018r. skierowanie zostało wystawione właśnie z powodu przenoszenia ciąży i ryzyka z tym związanego.

Przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. (podobnie jak obowiązujące aktualnie) wskazywało na czynniki niedotlenienie wewnątrzmacicznego płodu w tym m.in. ciąża pojedyncza po 41 tygodniu. Przepisy te precyzowały również jakie czynności należało podjąć przy przyjęciu do szpitala w celu rozpoznania zwiększonego ryzyka niedotlenienia wewnątrzmacicznego płodu. Na ten czynnik ryzyka tj. 41 tydzień ciąży oskarżonej wskazywali również biegli w sporządzonych opiniach.

Obowiązujące w dacie objętej zarzutami nie zakazywały aby rodząca mogła urodzić dziecko w domu i nie była przedmiotem oceny Sądu sama decyzja oskarżonych o wyborze warunków domowych jako miejsca odbycia porodu. Jak jednak wskazano przepisy te nie regulowały (i nadal nie regulują) w sposób szczegółowy przebiegu takiego porodu, w szczególności udziału w nim położnej czy też lekarza. Przywołane wyżej przepisy rozporządzeń odnoszą się do standardów opieki okołoporodowej przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych a tym samym są skierowane co do zasady wobec podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Rzecz jednak w tym, że to rodzice - a zatem oskarżeni-, decydując się na poród poszpitalny, a co istotne bez asysty wykwalifikowanej osoby (położnej) przejęli na siebie odpowiedzialność za właściwy przebieg porodu oraz stan zdrowia nowo narodzonego dziecka a zatem zapewnienia małoletniej świadczeń określonych powyższymi przepisami, jak również zapewnienia małoletniej profesjonalnej pomocy medycznej po jej urodzeniu.

Oskarżonym zarzucono jak wyżej wskazano popełnienie czynów kwalifikowanych z art.160§2 k.k. i art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.11§2 k.k.

Przepis art.156 §1 k.k. penalizuje przestępstwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci:

1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia, 2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że tylko pełna utrata funkcji życiowych danych organów uzasadnia zakwalifikowanie czynu sprawcy, jako spowodowania ciężkiego kalectwa z art. 156 § 1 pkt 1 k.k. W innych wypadkach postuluje się kwalifikowanie czynu sprawcy z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. (Zoll [w:] Wróbel, Zoll II/1, s. 358). Sąd Najwyższy wyraźnie stanął na stanowisku, że zniesienie czynności jednego z narządów parzystych (jąder, oczu, nerek, płuc, uszu) stanowi „inne ciężkie kalectwo”, ponieważ każdy z nich jest ważnym dla życia narządem o samodzielnej wysoce wyspecjalizowanej czynności. Jeżeli natura wyposażyła człowieka w dwa narządy, utrata jednego z narządów parzystych oznacza odebranie w znacznym zakresie temu narządowi zdolności funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem (wyroki SN: z 10.11.1973 r., IV KR 340/73, OSNPG 1974/3, poz. 42; z 28.03.1979 r., V KRN 16/79, OSNKW 1979/10, poz. 107).

Kodeks nie określa bliżej zachowania sprawcy, realizującego znamiona typów czynów zabronionych opisanych w art. 156 § 1–3. Realizować będzie te znamiona każde zachowanie, które stanowić może podstawę obiektywnego przypisania skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Będą to, więc zachowania, które niosą ze sobą istotne zwiększenie niebezpieczeństwa nastąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo występujące już niebezpieczeństwo jeszcze istotnie zwiększają. Zob. wyrok SN z 1.12.2000 r., IV KKN 509/98, OSNKW 2001/5–6, poz. 45. Istotą tych zachowań będzie naruszenie reguł postępowania z takim dobrem prawnym, jakim jest zdrowie drugiego człowieka.

Należy zauważyć, że spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może być popełnione zarówno umyślnie (art. 156 § 1 k.k.), jak i nieumyślnie (art. 156 § 2 k.k.). Pojęcie zamiaru zostało zdefiniowane w art. 9 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem zamiar popełnienia czynu zabronionego obejmuje swym zakresem zarówno sytuację, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. Wynika z tego, że dla ustalenia formy stadialnej należy stwierdzić, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim albo, że działał z zamiarem wynikowym.

Ustalenie, co do zamiaru sprawcy winno wynikać z całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności. W sytuacji, gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, to dla prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamiaru sąd powinien sięgnąć do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, IV KK 276/03 OSNwSK 2004/1/29). Ustalenia te nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia, oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (Wyrok Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, LEX nr 19376).

Przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo. Przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w orzecznictwie wskazuje się, że zamiar sprawcy może przyjmować postać tzw. zamiaru ogólnego, przy którym sprawca powinien uświadamiać sobie przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz dokładna postać zadanych obrażeń nie musi być sprecyzowana w jego świadomości. Innymi słowy, zamiar ogólny obejmuje faktyczne skutki będące wynikiem zadawanych umyślnie obrażeń (zob. wyr. SA w Łodzi z 26.2.2002 r., II AKa 18/02, Prok. i Pr. 2004, Nr 4, poz. 21; wyr. SA w Warszawie z 29.11.2013 r., II AKa 388/13, Legalis; wyr. SA w Krakowie z 26.3.2015 r., II AKa 244/14, Legalis; wyr. SA we Wrocławiu z 26.6.2019 r., II AKa 173/19, Legalis).

Przepis art.156§2 k.k. przewiduje natomiast nieumyślne popełnienie czynów określonych w art.156§1 k.k.. Należy przypomnieć, że zgodnie z art.9§2 k.k. czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Przestępstwo z art.160 k.k. jest przestępstwem skutkowym, do przyjęcia odpowiedzialności konieczne jest zatem zaistnienie skutku w postaci obiektywnie istniejącego potencjału niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Narażenie na to niebezpieczeństwo ma mieć charakter konkretny, ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Bezpośredniość tę rozumieć należy bądź jako nieuchronne następstwo dalszego niebezpiecznego dla życia lub zdrowia rozwoju sytuacji, bądź jako wysokie prawdopodobieństwo jego wystąpienia”.

Kodeks karny w art. 160 § 1–3 nie określa sposobu zachowania się sprawcy realizującego znamiona typu czynu zabronionego. Zachowanie to ma polegać na „narażaniu” człowieka. „Narażenie” człowieka, o którym jest mowa w omawianych przepisach, stanowi kategorię dopełniającą do szczegółowo określonych sposobów narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (np. art. 158 § 1, art. 159, 223, 254 § 1).

Ze względu na treść art. 160 § 2 k.k. można wnioskować, że przestępstwo określone w art. 160 § 1 k.k. może być popełnione tylko przez działanie (zob. wyrok SA w Łodzi z 9.03.1995 r., II AKr 40/95, Prok. i Pr. 1995/6, poz. 23). Zaniechanie jest podstawą odpowiedzialności za sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa tylko wtedy, gdy na sprawcy ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia narażenia na niebezpieczeństwo, czyli gdy są zrealizowane, od strony podmiotu czynu zabronionego, znamiona typu określonego w art. 160 § 2 k.k. Przestępstwo określone w art. 160 § 2 k.k. może być popełnione zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie. Zarówno przez działanie, jak i zaniechanie może być popełnione przestępstwo określone w art. 160 § 3 k.k. Przedmiotem czynności wykonawczej, jako znamienia typów czynów zabronionych, określonych w art. 160 § 1–3 k.k., jest człowiek znajdujący się w fazie od rozpoczęcia porodu do śmierci. Do dokonania tych przestępstw konieczne jest wystąpienie skutku w postaci bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia człowieka albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (zob. wyrok SA w Łodzi z 10.09.2015 r., II AKa 162/15, LEX nr 1808686). W wypadku skutku w postaci bezpośredniego niebezpieczeństwa ciężkiego uszczerbku na zdrowiu chodzi o uszczerbek na zdrowiu określony w art. 156 § 1 k.k. Sytuacja będąca niebezpieczeństwem, w znaczeniu art. 160 § 1–3 k.k., musi zagrażać życiu człowieka lub jego zdrowiu bezpośrednio. Przestępstwa określone w art. 160 § 1 lub 2 charakteryzują się umyślnością. Mogą być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym.

Przestępstwo opisane w wart.160§2 k.k. jest kwalifikowanym typem czynu z art.160§1 k.k., a o wyższej karalności decyduje to, że na sprawcy ciąży szczególny prawny obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo. Zakres obowiązków ciążących na gwarancie (art. 160 § 2) musi być definiowany w odniesieniu do tego momentu czasowego, w którym on działa, na podstawie wtedy dostępnych mu informacji o okolicznościach stanu faktycznego. W odniesieniu do tego momentu powinny być formułowane wnioski co do zakresu realizacji tychże obowiązków i niebezpieczeństw, które mogą wynikać z ich zaniechania (postanowienie SN z 19.01.2011 r., IV KK 356/10).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało wskazać, że opinie biegłych w sposób bezsprzeczny wskazywały na to, że doszło do narażenia małoletniej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i/ lub ciężki uszczerbek na zdrowiu, a było ono następstwem zachowania oskarżonych.

Należało przyjąć, że to oskarżeni swoją lekkomyślnością, nieuzasadnioną medycznie i bardzo ryzykowną decyzją o porodzie w domu sprawili, że ich córka X. X. (1) została pozbawiona profesjonalnej pomocy po porodzie. Tym samy narazili małoletnią na niebezpieczeństwo i zwiększyli ryzyko powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Z niejasnych według biegłych powodów oskarżeni zdecydowali się również na wezwanie pomocy dopiero po dwóch godzinach od porodu.

W tym zakresie jako nieprzekonujące należało ocenić wyjaśnienia oskarżonych zgodnie z którymi X. X. (1) urodziła się w dobrym stanie z czystych wód płodowych i jak wskazywał oskarżony po porodzie dziecko wyglądało jak powinno „miało różową skórę, płakała się, ruszała się, córka była przystawiana do piersi, próbowała ssać” i dopiero przeczucie oskarżonej nakazało wezwanie pomocy. Podobnie jako nieprzekonujące należało ocenić wyjaśnienia oskarżonej X. C. (1) w tym zakresie. Relacje takie zostały poddania krytycznej ocenie w opinii biegłych, którzy wprost wskazali że są one niewiarygodne (por. k.428v.). Podobnie opieranie swojego przeświadczenia o dobrym stanie dziecka na podstawie tego, że pozostająca w kontakcie telefonicznym C. Ł. bez obejrzenia noworodka oceniła jego krzyk na 10 w skali C. w ocenie Sądu budziło poważne wątpliwości.

Jak bowiem wskazywała opinia biegłych w trakcie hospitalizacji noworodek był poddany intensywnej terapii z powodu zespołu (...) (zespołu aspiracji smółki), do którego dochodzi , gdy do dróg oddechowych płodu wewnątrzmacicznie lub w trakcie porodu dostaną się podbarwione smółką wody płodowe. W konsekwencji dochodzi do stopniowo narastającego niedotlenienia. Przyczyną takiego stanu jest oddanie smółki, czyli zawartości jelit do wód płodowych, które przyjmują zielone zabarwienie. Wtedy może dojść do aspiracji zabarwionych smółką wód płodowych do dróg oddechowych dziecka. W momencie porodu noworodek wykonuje pierwszy oddech i dochodzi do wtłoczenia smółki głęboko do drzewa oskrzelowego. Skutkuje to zatkaniem światła części oskrzelików i pęcherzyków płucnych. A te, które nie zostały zatkane smółką, ulegają nadmiernemu rozdęciu. Serce, żeby przepompować krew do płuc musi wykonać dodatkową pracę i może dojść do jego niewydolności, zwłaszcza, że pracuje przy zmniejszonej podaży tlenu we krwi.

Według biegłych na podstawie dostępnej dokumentacji medycznej nie ma wątpliwości, że u X. X. (1) rozwinął się pełnoobjawowy zespół (...). Świadczy o tym cały przebieg kliniczny, konieczność zastosowania w terapii tlenku azotu (na nadciśnienie płucne) oraz typowe dla tego schorzenia obrazy radiologiczne. Noworodek podczas badania przez zespół karetki (...), a następnie przy przyjęciu na oddział był pokryty w całości zieloną mazią. Dodatkowo kikut pępowiny był podbarwiony na zielono. Świadczy to dobitnie o tym, że doszło do wewnątrzmacicznego oddania smółki oraz aspiracji jej treści do dróg oddechowych.

Z opinii wynikało również, że objawy przy zespole (...) występują bezpośrednio po porodzie. Smółka od pierwszego oddechu noworodka zatyka światło dróg oddechowych i nie jest możliwe urodzenie dziecka w stanie dobrym, które dopiero po dwóch godzinach zaczyna prezentować objawy niewydolności oddechowej. Jak ustalono zespół karetki (...) zastosował w trakcie transportu tlenoterapię i wsparcie oddechowe, a pomimo to dziecko przy przyjęciu do szpitala pozostawało w stanie skrajnie ciężkim. W szpitalu pokrzywdzona X. X. (1) była w stanie bezpośredniego zagrożenia życia.

Według biegłych w warunkach szpitalnych, w momencie porodu dziecka z zielonych wód płodowych z cechami aspiracji smółki do dróg oddechowych, w pierwszej kolejności odsysa się taką treść bezpośrednio z tchawicy i dużych oskrzeli. Używa się do tego odpowiedniego sprzętu, tj. laryngoskopu oraz ssaka. Dodatkowo, jeżeli zachodzi taka potrzeba, wykonuje się płukanie drzewa oskrzelowego roztworem surfaktanu.

Należy zauważyć, że X. C. (1) była pierwiastką, tj. kobietą w pierwszej ciąży. Pierwszy poród ewidentnie zwiększył ryzyko powikłań okołoporodowych, gdyż zdecydowanie częściej kończy się porodem operacyjnym (kleszcze położnicze, wyciągacz próżniowy, cięcie cesarskie). Oznacza to, że rodząca pierwszy raz zdecydowanie częściej wymaga pomocy specjalistów.

Główną przyczyną ciężkiego stanu dziecka po porodzie był sam fakt odbycia porodu w warunkach domowych, a pozostałe negatywne skutki dla nowonarodzonego dziecka wynikają wprost ze szczegółowo opisanych patomechanizmów. Rodzice X. X. (1) czyli oskarżeni podejmując decyzję o porodzie w domu narazili swoją córkę na niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia.

Biegli wskazali również na to, że wyksztalcenie oskarżonej jako dietetyka nie dawało podstaw do przyjęcia, że jest osobą kompetentną w zakresie położnictwa, jednakże powinna mieć świadomość ryzyka związanego z porodem w warunkach domowych bez pomocy wykwalifikowanego personelu.

Według opinii sporządzonej przez biegłego X. X. (3) zaraz po porodzie nie odessano jamy ustnej. Biegły ten wskazał, że gdyby dziecko przebywało w szpitalu, ryzyko jego niedotlenienia zostałoby w znacznym stopniu zmniejszone. Tymczasem, na wdrożenie jakichkolwiek czynności trzeba było czekać około 2 godzin, pomimo że, niepokojące objawy musiały wystąpić wcześniej, ponieważ od zachłyśnięcia wodami płodowymi siłą rzeczy musiało dojść okołoporodowo, a nie dopiero po dwóch godzinach od porodu. Prawidłowe postępowanie w postaci przeprowadzenia porodu z fachową asystą i późniejsze szybkie wdrożenie odpowiednich czynności leczniczych, spowodowałoby zmniejszenie lub nawet zniesienie stanu narażenia X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Postępowanie X. C. (1) i A. X. w postaci niezapewnienia fachowej asysty przy porodzie, pomimo ciąży wysokiego ryzyka oraz przede wszystkim opóźnienie udzielenia pomocy noworodkowi o około 2 godziny spowodowało, że stopień narażenia X. X. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie został zmniejszony, jak miałoby to miejsce przy prawidłowym postępowaniu.

Biegły X. P. (1) stwierdził również, że stan zdrowia X. X. (4) przy przyjęciu do szpitala w dniu 5 czerwca 2018 r. stanowił ciężki uszczerbek na zdrowiu określony w art. 156 k.k. w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i powodował narażenie jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Dla X. C. (1) była to pierwsza ciąża. Sam ten fakt powodował zwiększenia ryzyka wystąpienia powikłań względem ciąży u wieloródek. Ponadto ciąża była przenoszona, gdyż poród odbył się w 41 tygodniu. Fakt ten sam w sobie powodował duże ryzyko niedotlenienia wewnątrzmacicznego płodu. Była to ciąża wysokiego ryzyka i wymagała hospitalizacji. Z dokumentacji wynikało, że X. C. (1) otrzymała skierowanie do szpitala w dniu 30 maja 2018 r. od ginekologa prowadzącego, a mimo to zdecydowała się na poród domowy.

Również opiniujący w sprawie na etapie postępowania sądowego biegły J. D. (2) wskazał, że brak zapewnienia bezpośredniego udziału w akcji porodowej w domu lekarza lub położnej należy traktować jako niedbalstwo (k.689-691).

Jak wyżej wskazano X. C. (1) i A. X. swoją lekkomyślnością, nieuzasadnioną medycznie i bardzo ryzykowną decyzją o porodzie w domu sprawili, że ich córka była pozbawiona możliwości profesjonalnej pomocy przy porodzie. Tym samym narazili je na niebezpieczeństwo i zwiększyli ryzyko powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W ocenie Sądu oskarżeni swoim zamiarem bezpośrednim (czy nawet wynikowym) nie obejmowali jednak powstania u swojej małoletniej córki X. X. (1) i ciężkich obrażeń ciała. Analizując zachowanie oskarżonych, zarówno przed porodem, jak i późniejsze związane z wezwaniem – choć zbyt późnym - pomocy medycznej, nie sposób przyjąć, aby swoim działaniem zmierzali do nastąpienia takich skutków, ani że przewidując ich nastąpienie godzili się na to. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że zachowanie obojga oskarżonych w zakresie w jakim obejmowało powstanie skutku w postaci ciężkich obrażeń ciała należało ocenić jako nieumyślne w rozumieniu art.9§2 k.k., co powodowało konieczność zmiany opisu czynów jak i kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie, że stanowią przestępstwo z art.160§2 k.k. i art.156§2 k.k. w zw. z art.11§2 k.k.

W ocenie Sądu oboje oskarżeni dopuścili się natomiast popełnienia przypisanych im czynów w sposób zawiniony. Oboje są osobami dorosłymi świadomymi konsekwencji swoich działań i zaniechań, jak również wobec żadnego z oskarżonych nie istniały okoliczności które mogłyby wyłączać bądź w stopniu znacznym umniejszać ich winę.

3.3.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

--

3.4.  ☐Umorzenie postępowania

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

--

3.5.  ☐Uniewinnienie

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

--

4.  KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

X. C. (1)

I

I

Wymierzając karę Sąd miał na uwadze wskazania art.53 k.k. a zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego karą czynu stanowiącego zgodnie z art.11§3 k.k. podstawę jej wymiaru tj. art.160§2 k.k. od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywą prewencji indywidualnej, dążąc do tego, aby wymierzona kara zapobiegła powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa oraz dyrektywą prewencji generalnej (w celu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa; w celu kształtowaniu przekonania, iż popełnianie przestępstw nie uchodzi bezkarnie i spotyka się ze sprawiedliwą karą).

Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, badając zarówno okoliczności przedmiotowe (waga, rodzaj i charakter naruszonego dobra, okoliczności popełnienia czynu, rodzaj naruszonych reguł ostrożności), jak i okoliczności podmiotowe (zamiar, motywację sprawcy, sposób popełnienia czynu).

Oskarżona jak wyżej wskazano dopuściła się przypisanego jej czynu wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w zaistniałych okolicznościach, mimo że mogła przewidzieć możliwość jego popełnienia, bowiem podjęła nieuzasadnioną medycznie i ryzykowną decyzję o urodzeniu dziecka w domu będąc pierworódką w 41 tygodniu ciąży bez asysty wykwalifikowanej osoby. Swoim zachowaniem pozbawiła małoletnią córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz zwlekając ponad dwie godziny z wezwaniem pomocy medycznej w sytuacji zagrożenia jej życia, co spowodowało że małoletnia doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Decyzja o porodzie domowym bez asysty była niewątpliwie lekkomyślna i nieuzasadniona medycznie, natomiast mimo braku posiadania stosownej wiedzy medycznej i możliwości udzielenia profesjonalnej pomocy medycznej samodzielnie oskarżeni mieli bowiem możliwość wcześniejszego wezwania pogotowia celem zmniejszeni stanu niebezpieczeństwa.

Nie bez znaczenia pozostawały okoliczności mające wpływ na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.) – okoliczności przedmiotowe takie, jak rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnienia przestępstwa oraz podmiotowe – motywacja sprawcy, rodzaj i stopień naruszonego dobra, zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, jego warunki osobiste.

Z kolei potrzeba zapewnienia realizacji dyrektywy prewencji generalnej w przypadku oskarżonej nakazuje ugruntowane przekonanie społeczne, iż organy wymiaru sprawiedliwości z należytą surowością reagują na popełnienie tego typu przestępstw i że czyny te spotykają się ze sprawiedliwą odpłatą.

Z tych przyczyn na podstawie art. 160§2 k.k. przy zastosowaniu art.4§1 k.k. (tj. w brzmieniu ustalonym przed 1 października 2023 r.) Sąd wymierzył oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności, uznając, iż kara ta spełni wobec niej cel represyjny, jak i cele w zakresie społecznego poczucia sprawiedliwości.

X. C. (1)

II

I

W oparciu o treść art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. W ocenie Sądu kara nawet warunkowo zawieszona spełni w przypadku oskarżonej swoje cele, a w szczególności zapobiegnie popełnieniu przez nią kolejnych przestępstw. Orzeczona warunkowo zawieszona kara w przekonaniu Sądu będzie oddziaływać na oskarżoną jako swoiste ostrzeżenie na przyszłość. Okres wyznaczonej oskarżonej próby odzwierciedla charakter naruszonych przez nią norm prawnych. Tak orzeczona kara w ocenie Sądu stanowi właściwą reakcją karną na jej zachowanie, jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonej.

X. C. (1)

III

I

Aby wzmocnić oddziaływanie kary na oskarżoną Sąd, nałożył na nią jeden z obligatoryjnych przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary obowiązków tj. wskazany w art.72§1 pkt 1 k.k. obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby, precyzując przy tym, że obowiązek ten winien być realizowany pisemnie co 6 miesięcy.

A. X.

IV

II

Wymierzając karę Sąd miał na uwadze wskazania art.53 k.k. a zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego karą czynu stanowiącego zgodnie z art.11§3 k.k. podstawę jej wymiaru tj. art.160§2 k.k. od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywą prewencji indywidualnej, dążąc do tego, aby wymierzona kara zapobiegła powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa oraz dyrektywą prewencji generalnej (w celu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa; w celu kształtowaniu przekonania, iż popełnianie przestępstw nie uchodzi bezkarnie i spotyka się ze sprawiedliwą karą).

Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, badając zarówno okoliczności przedmiotowe (waga, rodzaj i charakter naruszonego dobra, okoliczności popełnienia czynu, rodzaj naruszonych reguł ostrożności), jak i okoliczności podmiotowe (zamiar, motywację sprawcy, sposób popełnienia czynu).

Oskarżony jak wyżej wskazano dopuścił się przypisanego mu czynu wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w zaistniałych okolicznościach, mimo że mógł przewidzieć możliwość jego popełnienia, bowiem podjął nieuzasadnioną medycznie i ryzykowną decyzję o urodzeniu dziecka w domu przez swoją partnerkę X. C. (1) która była pierworódką w 41 tygodniu ciąży bez asysty wykwalifikowanej osoby. Swoim zachowaniem pozbawił małoletnią córkę profesjonalnej pomocy bezpośrednio po urodzeniu oraz zwlekając ponad dwie godziny z wezwaniem pomocy medycznej w sytuacji zagrożenia jej życia, co spowodowało że małoletnia doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Decyzja o porodzie domowym bez asysty była niewątpliwie lekkomyślna i nieuzasadniona medycznie, natomiast mimo braku posiadania stosownej wiedzy medycznej i możliwości udzielenia profesjonalnej pomocy medycznej samodzielnie oskarżeni mieli bowiem możliwość wcześniejszego wezwania pogotowia celem zmniejszenia stanu niebezpieczeństwa.

Nie bez znaczenia pozostawały okoliczności mające wpływ na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.) – okoliczności przedmiotowe takie, jak rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnienia przestępstwa oraz podmiotowe – motywacja sprawcy, rodzaj i stopień naruszonego dobra, zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, jego warunki osobiste.

Z kolei potrzeba zapewnienia realizacji dyrektywy prewencji generalnej w przypadku oskarżonej nakazuje ugruntowane przekonanie społeczne, iż organy wymiaru sprawiedliwości z należytą surowością reagują na popełnienie tego typu przestępstw i że czyny te spotykają się ze sprawiedliwą odpłatą.

Z tych przyczyn na podstawie art. 160§2 k.k. przy zastosowaniu art.4§1 k.k. (tj. w brzmieniu ustalonym przed 1 października 2023 r.) Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, uznając, iż kara ta spełni wobec niego cel represyjny, jak i cele w zakresie społecznego poczucia sprawiedliwości.

A. X.

V

II

W oparciu o treść art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. Należy zauważyć, że w dacie czynu oskarżony nie był karany na karę pozbawienia wolności.

W ocenie Sądu kara nawet warunkowo zawieszona spełni w przypadku oskarżonego swoje cele, a w szczególności zapobiegnie popełnieniu przez niego kolejnych przestępstw.

Okres wyznaczonej oskarżonemu próby odzwierciedla charakter naruszonych przez niego norm prawnych. Tak orzeczona kara w ocenie Sądu stanowi właściwą reakcją karną na jego zachowanie, jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego.

A. X.

VI

II

Dla wzmocnienia oddziaływania kary na oskarżonego Sąd, nałożył na niego jeden z obligatoryjnych przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary obowiązków tj. wskazany w art.72§1 pkt 1 k.k. obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby, precyzując przy tym, że obowiązek ten winien być realizowany pisemnie, co 6 miesięcy.

5.  INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

--

--

--

--

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

--

7.  KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VII

Kwestie wynagrodzenia kuratora dziecka reguluje przepis art.99(3) §3 k.r.o. zgodnie z którym Do ustalenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków reprezentanta dziecka będącego adwokatem lub radcą prawnym stosuje się odpowiednio przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze lub art. 22(3) ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

Dlatego tez Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. C. K. kwotę 8413,20 zł z tytułu z tytułu wynagrodzenia kuratora małoletniej X. X. (1), w tym 1573,20 zł podatku od towarów i usług, z uwzględnieniem stawek określonych przepisami wykonawczymi oraz uwzględniając kwotę wypłaconego już wynagrodzenia za postępowanie przed Sądem Apelacyjnym we Wrocław.

VIII

Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonych z kosztów, Sąd na podstawie art. 633 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w częściach równych zaś na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył im opłaty stosowne do wymierzonych kar, tj. w kwocie po 180 złotych.

6.  PODPIS

Sędzia Agnieszka Marchwicka