Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 272/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

F. R.

I.w dniu 26 stycznia 2024 r. przywłaszczył powierzoną rzecz ruchomą w postaci pojazdu marki Ł. (...) (1) o nr rej. (...), który został mu powierzony do jego dyspozycji na podstawie umowy leasingu nr (...) z dnia 14 listopada 2023r., której przedmiotem było odpłatne korzystanie z pojazdu Ł. (...) (1) o nr rej. (...), VIN (...) o wartości 232 900,50 zł, a następnie zaprzestał płacenia rat leasingowych i po rozwiązaniu umowy przez pokrzywdzonego (...) Sp. z o.o., z uwagi na niewywiązanie się z zawartej umowy, nie zwrócił przedmiotu leasingu i przywłaszczył pojazd Ł. (...) (1) działając na szkodę (...) Sp. z o.o.,

tj. czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

II.w dniu 19 stycznia 2024 r. przywłaszczył powierzoną rzecz ruchomą w postaci pojazdu marki Ł. (...) (1) o nr rej. (...), który został mu powierzony do jego dyspozycji na podstawie umowy leasingu nr (...) z dnia 14 listopada 2023 r., której przedmiotem było odpłatne korzystanie z pojazdu Ł. (...) (1) o nr rej. (...), VIN (...) o wartości 232 900,50 zł, a następnie zaprzestał płacenia rat leasingowych i po rozwiązaniu umowy przez pokrzywdzonego (...) Sp. z o.o., z uwagi na niewywiązywanie się z zawartej umowy, nie zwrócił przedmiotu leasingu i przywłaszczył pojazd Ł. (...) (1) działając na szkodę (...) Sp. z o.o.,

tj. czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony F. R. jest Prezesem Spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. (...) we I..

W dniu 14 listopada 2023 r. F. R. w imieniu spółki, zawarł dwie umowy leasingowe z firmą (...) Sp. z o.o. Pierwsza z nich dotyczyła umowy leasingowej o numerze (...), której przedmiotem był samochód marki Ł. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), numerze VIN (...), o wartości 232 900,50 zł. Przedmiotem drugiej umowy leasingowej o numerze (...) był samochód marki Ł. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), numerze VIN (...), o wartości 232 900, 50 zł. Obie umowy leasingowe zostały zawarte na okres 36 miesięcy. Oskarżony z tytułu obu zawartych umów dokonał wyłącznie opłaty wstępnej oraz wpłaty pierwszej raty leasingowej. Wobec powstania zaległości i niespłacania rat przez leasingobiorcę, (...) Sp. z o.o. pismem z dnia 24 stycznia 2024 r. rozwiązał umowę leasingu operacyjnego o numerze (...), wezwał oskarżonego o dokonanie opłat w łącznej kwocie 12 525,64 zł oraz do natychmiastowego wydania swojej własności. W dniu 17 stycznia 2024 r. leasingodawca rozwiązał również umowę leasingu o numerze (...) z powodu braku spłaty zaległości finansowych w kwocie 14 098,60 zł przez oskarżonego F. R. oraz wezwał go do zwrotu przedmiotu leasingu.

W rozmowie z pracownikiem działającym na zlecenie (...) Sp. z o.o. stanowczo odmówił wydania leasingowanych pojazdów oraz ujawnienia dokładnej lokalizacji samochodów. Jednakże F. R. zadeklarował, iż dokona wpłaty tytułem zaległych rat. W dniu 19 marca 2024 r. oskarżony wysłał pokrzywdzonej spółce potwierdzenie wpłaty całości zaległej kwoty, która ostatecznie jednak nie wpłynęła na konto bankowe (...) Sp. z o.o.

Oskarżony F. R. dokonał zwrotu jedynie pojazdu o numerze rejestracyjnym (...), stanowiącym przedmiot umowy numer (...). Pojazd ten został zatrzymany na terenie H. i sprowadzony do P.. Dopiero po tym zdarzeniu oskarżony skontaktował się z firmą leasingową w celu polubownego załatwienia sprawy, ponieważ zależało mu na zabraniu pozostawionych tam cennych dla niego rzeczy.

W toku postępowania przygotowawczego oskarżony F. R. został zbadany przez zespół biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii, którzy nie stwierdzili u F. R. objawów klinicznych choroby psychicznej w sensie psychozy ani upośledzenia umysłowego.

Oskarżony F. R. urodził się w (...) w Ł.. Legitymuje się wykształceniem średnim, z zawodu jest logistykiem. Jest żonaty, ze związku małżeńskiego posiada trójkę dzieci. Oskarżony nie był uprzednio karany sądownie.

-zeznania świadka A. R.

k. 1-4, 59-60, 166v-168.

-dokumenty leasingowe

k. 5-40.

-pismo z (...) o rozwiązaniu leasingu operacyjnego o numerze (...)

k. 19.

-pismo z (...) o rozwiązaniu leasingu operacyjnego o numerze (...)

k. 37.

-wyjaśnienia oskarżonego F. R.

k. 91-92.

-zeznania świadka G. O.

k. 114-114v.

-opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. oskarżonego F. R.

k. 103-106.

-informacja z (...) dot. oskarżonego F. R.

k. 119.

2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.

Zeznania świadka A. R.

Sąd uznał za wiarygodne, spójne i konsekwentne zeznania świadka, który działając w imieniu (...) Sp. z o.o. złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez F. R.. W swoich zeznaniach świadek opisał, z których umów i w jaki sposób nie wywiązał się oskarżony. Ponadto świadek wskazał, iż telefonicznie poinformował oskarżonego o zaległościach w płatności i o konieczności zwrotu pojazdów.

1.1.

Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. oskarżonego

Na podstawie opinii Sąd ustalił ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony w chwili popełnienia czynu miał zachowaną zdolność pokierowania swoim zachowaniem i rozpoznania znaczenia czynu. Opinia jest pełna, logiczna, a jej treść pozwala na odtworzenie procesu wnioskowania biegłych. Została wydana w oparciu o fachową wiedzę i wobec powyższego Sąd w pełni z niej skorzystał ustalając stan faktyczny.

1.1.

Dokumenty firmy leasingowej, informacja z (...) dot. oskarżonego

Sąd ocenił wszystkie dokumenty załączone do sprawy jako w pełni wiarygodne, ich autentyczność, ani wartość dowodowa nie budziły wątpliwości, dokumenty sporządzone przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji i w przewidzianej przepisami formie, nie kwestionowane przez strony w toku procesu, jak również z urzędu.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.

Wyjaśnienia oskarżonego F. R.

Sąd nie dał wiary oskarżonemu, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Sąd oparł się jedynie na oświadczeniu oskarżonego złożonym w toku postępowania przygotowawczego, gdyż F. R. pozostawał nieuchwytny, nie odebrał wezwania do stawiennictwa przed Sądem.

1.1.

Zeznania świadka G. O.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia świadka za nie mające większego znaczenia dla ustalenia faktów. Świadek nie umiała wskazać czy firma, w której pracuje odbierała korespondencje (...) sp. z o.o.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I i II części dyspozytywnej

F. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony F. R. wypełnił swoim zachowaniem znamiona dwóch czynów z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Na tle ustalonych faktów, Sąd uznał, iż oskarżony F. R. w dniu 19 stycznia 2024 r. i 26 stycznia 2024 r. przywłaszczył powierzone rzeczy ruchome w postaci dwóch pojazdów marki Ł. (...) (1) o nr rej. (...) oraz (...), które zostały powierzone do jego dyspozycji na podstawie dwóch umów leasingowych o numerach (...) o łącznej wartości 465 801,00 zł, a następnie zaprzestał płacenia rat leasingowych, a po rozwiązaniu umów przez (...) Sp. z o.o., nie zwrócił przedmiotu leasingu.

Odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie podlega bowiem sprawca, który przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą. Ocena realizacji znamion tego przestępstwa sprowadza się zatem do ustalenia trzech składników: znamienia przywłaszczenia, rzeczy ruchomej (prawa majątkowego) i ich powierzenia.

Jako przywłaszczenie powszechnie już przyjmuje się rozporządzenie jak swoją własnością cudzą rzeczą ruchomą lub cudzym prawem majątkowym, z wykluczeniem osoby uprawnionej (por. Zoll Andrzej - red., Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. IV, WK 2016). Jego istota sprowadza się do uzewnętrznienia zachowania sprawcy, czyli ustawowego rozporządzenia rzeczą ruchomą poprzez włączenie jej do swojego majątku albo wykonywanie w stosunku do niej innych uprawnień właścicielskich. Sprawca przywłaszczenia działa zatem z zamiarem pozbawienia własności rzeczy jej właściciela. Ów zamiar może się przejawiać np. w bezprawnym zatrzymaniu cudzej rzeczy, odmowie jej zwrotu, któremu towarzyszy cel w postaci uczynienia z rzeczy swojej własności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2019 r. II AKa 122/19, LEX nr 2766155).

Powierzenie cudzej rzeczy ruchomej sprowadza się z kolei do przekazania władztwa nad rzeczą sprawcy, z zastrzeżeniem jej zwrotu właścicielowi (posiadaczowi) lub osobie posiadającej inne prawo do rzeczy. Innymi słowy oznacza przeniesienie władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania nim jak swoją własnością (por. Zoll Andrzej - red., Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. IV, WK 2016). Podstawą takiego powierzenia może być dowolna umowa przewidująca jako jej element składowy właśnie przeniesienia władztwa nad rzecz z zastrzeżeniem jej zwrotu.

Rzeczami ruchomymi natomiast są wszelkie samoistne przedmioty materialne niebędące nieruchomościami ani ich częściami składowymi. Jednocześnie powinny one spełniać kryteria zawarte w definicji rzeczy tj. muszą być one materialnymi częściami przyrody (w stanie pierwotnym lub przetworzonym), wyodrębnionym z przyrody (w sposób naturalny lub sztuczny) i mogącymi stanowić samoistny przedmiot obrotu i stosunków prawnorzeczowych.

Należy zwrócić uwagę, że kwalifikowana postać przywłaszczenia, tj. sprzeniewierzenia należy do przestępstw kierunkowych. Zachowanie sprawcy musi być ukierunkowane na określony cel, którym jest włączenie powierzonej rzeczy do majątku sprawcy lub postępowanie z nią jak z własną w inny sposób. Istotnym elementem strony podmiotowej sprzeniewierzenia nie jest sam fakt odmowy wydania rzeczy powierzonej lecz powody jej niezwrócenia, a więc wola włączenia rzeczy do swojego majątku lub wola postępowania z nią jak z własną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2003 r., II KKN 273/01, LEX nr 75381).

O zamiarze w przypadku tego typu przestępstwa nie przesądza sam fakt nieuprawnionego postępowania z rzeczą, a więc wykorzystywanie jej lub postępowanie z nią w sposób inny niż uzgodniony z właścicielem. Niezbędne jest wykazanie, że sprawca, postępując z rzeczą jak własną (animus rem sibi habendi), w sposób sprzeczny z uzgodnieniami poczynionymi z właścicielem, działał w celu włączenia rzeczy do swojego majątku i definitywnego pozbawienia osoby uprawnionej jej własności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2004 r., V KK 316/03, OSNKW 2004, z. 7-8, poz. 70).

Należy zauważyć, że okolicznością kwalifikującą typ przywłaszczenia opisanego w art. 284 § 2 k.k. jest legalne wejście sprawcy w posiadanie rzeczy przez jej powierzenie w określonym celu przez właściciela. Przez powierzenie dochodzi do przeniesienia władztwa nad rzeczą osobie innej, aniżeli właściciel i jest ono powiązane z ustaleniem określonego postępowania z rzeczą przez osobę ją uzyskującą. Przepis art. art. 284 § 2 k.k. reguluje zatem sytuację, w której dochodzi do nadużycia zaufania, którym pokrzywdzony obdarzył sprawcę. (por. wyrok SA w Warszawie z 13.08.2014r. II AKa 213/14). Działanie oskarżonego F. R. spełnia te przesłanki, działał on bowiem w celu zatrzymania powierzonej mu cudzej rzeczy w postaci pojazdów leasingowych.

W świetle powyższego nie budziło wątpliwości, iż oskarżony nie wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań wynikających z umów leasingowych. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a także odmówił składania wyjaśnień. F. R. nie spłacał rat leasingowych za powierzone mu pojazdy. Jedynie na początku dokonał opłaty wstępnej, a także opłacił pierwszą ratę leasingu za oba auta. Po wezwaniu przez firmę leasingową do wydania leasingowanych pojazdów, oskarżony zwrócił tylko jeden z nich, który został znaleziony na terenie H. i sprowadzony na teren P.. Brak dobrowolnego wydania leasingowanych samochodów, niemożność ustalenia ich przechowywania długotrwale wyłączały możliwość dysponowania przedmiotami leasingu przez leasingodawcę i w obiektywnym ujęciu były wyrazem wykonywania uprawnień właścicielskich przez oskarżonego. Oskarżony F. R. zwrócił leasingodawcy jedynie pojazd o numerze rejestracyjnym (...). Natomiast drugi z leasingowanych samochód nie został przekazany (...) sp. z o.o.

Oskarżony F. R. postąpił z samochodami jak właściciel i uniemożliwił tym samym dysponowanie tymi przedmiotami przez prawowitego właściciela, jakim była zgodnie z warunkami umów firma (...) Sp. z o.o. Brak wydania leasingowanych aut w chwili wypowiedzenia wyłączały możliwość dysponowania przedmiotami leasingu przez leasingodawcę i w obiektywnym ujęciu były wyrazem wykonywania uprawnień właścicielskich przez F. R.. Oskarżony w taki sposób kredytował swoją działalność gospodarczą kosztem firmy leasingowej, z którą zawarł dwie umowy. Oskarżony nie wytłumaczył leasingodawcy co się dzieje z rzeczami, unikał kontaktu z jej przedstawicielem ds. windykacji, a później zwodził firmę leasingową wysyłając potwierdzenie spłaty wszystkich zaległości, która w rzeczywistości nigdy nie wpłynęła na jej konto. Co więcej, kontakt z (...) Sp. z o.o. ze strony oskarżonego nastąpił dopiero w chwili, gdy dowiedział się on, że jeden z samochodów został sprowadzony do P., ponieważ chciał on odzyskać pozostawione w nim rzeczy.

Przepis art. 294 § 1 k.k. określa znamiona kwalifikujące przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. z uwagi na łączną wartość przywłaszczonego mienia. Definicja mienia znacznej wartości została zawarta w art. 115 § 5 k.k., zgodnie z którą jest to mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 złotych. Wartość dwóch leasingowanych samochodów marki Ł. (...) (1) uzasadniały kwalifikację czynu z art. 294 § 1 k.k. z uwagi na znaczną wartość tego mienia.

Tym samym wina oskarżonego F. R. odnośnie do popełnienia przez niego dwóch czynów z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości.

3.2.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

3.3.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-

3.4.  ☐Umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-

3.5.  ☐Uniewinnienie

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

F. R.

Punkt I i II części dyspozytywnej wyroku

Punkt I i II części wstępnej wyroku

Wymierzając oskarżonemu F. R. jednostkowe kary pozbawienia wolności Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności te zawarte w art. 53 k.k.

Kształtując wymiar kary, Sąd miał na uwadze okoliczności takie jak:

-rozmiar wyrządzonej szkody majątkowej i ilość przywłaszczonych samochodów,

-fakt, iż oskarżony poprzez działanie sprzeczne z prawem de facto kredytował swoją działalność gospodarczą,

-działanie oskarżonego było wymierzone w podstawowe dobro jakim jest prawo własności,

-unikanie kontaktu z firmą leasingową- oskarżony skontaktował się z (...) Sp. z o.o. dopiero, gdy zatrzymano jeden z pojazdów, ponieważ chciał odzyskać pozostawione tam przez siebie przedmioty.

Sąd wziął również pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu wymierzone kary w wymiarze 1 roku oraz 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności jawią się jako odpowiednie i adekwatne do stopnia winy oskarżonego.

Punkt IV części dyspozytywnej wyroku

Punkt I i II części wstępnej wyroku

Sąd połączył wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych (1 rok i 4 miesiące), ale niższej niż ich suma (2 lata i 4 miesiące). Sąd orzekł karę łączną przy zastosowaniu zasady asperacji. Tym samym uznał, że orzeczona kara łączna będzie karą adekwatna do wymierzonych kar jednostkowych.

Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji, gdyż kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. W ocenie Sądu nie zachodzą także przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu.

Punkt III części dyspozytywnej wyroku

Punkt II części wstępnej wyroku

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego F. R. obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. kwoty 232 900,50 złotych (dwieście trzydzieści dwa tysiące dziewięćset złotych i pięćdziesiąt groszy). Dla przestępstw przeciwko mieniu szczególnie istotne jest orzekanie środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Sąd orzekając ww. świadczenie zobowiązany jest uwzględnić na moment wyrokowania rozmiary rzeczywistą tj. określoną na moment dokonania czynu, wartość przywłaszczonego mienia. Wobec tego, jako w pełni zasadne jawi się orzeczenie obowiązku naprawienia szkody we wskazanej wysokości.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

-

-

-

-

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

-

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt V części dyspozytywnej wyroku

Na podstawie art. 627 k.p.k., biorąc pod uwagę wysokość zarobków oskarżonego, Sąd zasądził od oskarżonego F. R. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 1508,96 zł, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 300 złotych.

6.  1Podpis

Sędzia Mariusz Wiązek