Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 298/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

P. I.

w dniu 6 lipca 2025 r. w O., gmina D., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia X. I. (2) zarzucił jej na szyję kabel – przedłużacz elektryczny, a następnie dusił ją zaciskając kabel wokół jej szyi oraz dwukrotnie uderzył ją po plecach, jednocześnie krzycząc, że ją zabije, powodując obrażenia ciała w postaci wybroczyn krwawych w spojówkach oka prawego i lewego, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na szyi, podbiegnięć krwawych na ramieniu i łokciu prawym, które spowodowały lekki uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na aktywny opór pokrzywdzonej, która podejmując skuteczną obronę doprowadziła do utraty równowagi napastnika i wypchnięcia go z pomieszczenia kuchni, a następnie zablokowała swoim ciałem drzwi, uniemożliwiając jego powrót do pomieszczenia kuchni.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony P. I. i pokrzywdzona X. I. (1) są małżeństwem od ponad (...). Z tego związku mają dwóch dorosłych synów, jeden z nich – X. I. (3) zamieszkuje nadal w domu rodziców w O. (...). Oskarżony P. I. na początku 2025 r. stracił pracę, w związku z czym zaczął nadużywać alkoholu, na który przeznaczał pieniądze otrzymywane od żony. Około 3 miesiące przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania małżonkowie pokłócili się – powodem było nadużywanie alkoholu przez oskarżonego, podbieranie pokrzywdzonej pieniędzy i fakt, że zaniedbywał on prace ogrodowe i porządkowe w domu, a także nie dbał o higienę osobistą. Oskarżony i pokrzywdzona zajmowali od wtedy osobne pokoje, praktycznie nie rozmawiali ze sobą.

W niedzielę 6 lipca 2025 r. oskarżony i pokrzywdzona przebywali w domu, ich syn X. spał w pokoju na piętrze po nocnej zmianie w pracy. X. I. (1) wstała około godziny 9 i zajęła się przygotowaniem obiadu. Oskarżony krzątał się po domu, kilka razy zaglądał też do kuchni, gdzie przebywała pokrzywdzona, ale nie nawiązali rozmowy. Około godziny 12.15 oskarżony P. I. ponownie wszedł do kuchni trzymając w rękach przygotowany wcześniej kabel elektryczny – przedłużacz. Oskarżony podszedł od tyłu do niespodziewającej się ataku pokrzywdzonej, zarzucił jej na szyję kabel i zaczął go zaciskać w celu uduszenia żony i pozbawienia jej życia. Pokrzywdzona odruchowo lewą dłonią złapała za kabel od zewnętrznej strony, co umożliwiło jej odciąganie go od szyi i broniąc się uderzała oskarżonego w okolice brzucha drewnianą szpatułką do masła. W pewnej chwili oskarżony stracił równowagę, co wykorzystała pokrzywdzona chwytając za końcówkę kabla, który oskarżony cały czas zaciskał na jej szyi. Oskarżony dwukrotnie uderzył pokrzywdzoną listwą z gniazdkami elektrycznymi, którą zakończony był kabel. Pokrzywdzona wyswobodziła się z pętli, doszło do szarpaniny. Oskarżony w trakcie zdarzenia krzyczał do żony, że ją zabije, udusi ją, powtarzał te słowa kilka razy. Pokrzywdzonej udało się wypchnąć oskarżonego z pomieszczenia kuchni i zablokowała drzwi napierając na nie całym ciałem. Oskarżony próbował kontynuować atak i wejść do kuchni, ale nie udało mu się to z powodu oporu pokrzywdzonej. W pewnym momencie oskarżony wyszedł z domu w celu przyniesienia siekiery, która znajdowała się w ogrodzie, a w tym czasie X. I. (1) telefonicznie wezwała pomoc dzwoniąc na numer 112 i bezpośrednio po tym zadzwoniła do swojej koleżanki F. M. prosząc ją o pomoc i przyjazd do jej domu. F. M. wraz z mężem X. M. przyjechali na miejsce zdarzenia, w międzyczasie obudził się X. I. (3), który zszedł na parter domu, gdzie zastał roztrzęsioną matkę, która opowiedziała mu o zdarzeniu. Na miejsce przyjechali funkcjonariusze Komisariatu Policji w D. oraz załoga Karetki Pogotowia Ratunkowego. X. M. szedł otworzyć drzwi, zauważył w pokoju oskarżonego, który trzymał w ręku siekierę i uprzedził o tym fakcie policjantów. Funkcjonariusze zatrzymali oskarżonego P. I. w pokoju, siedział na fotelu, na którym na siedzeniu ukrył siekierę.

W chwili zdarzenia oskarżony P. I. nie znajdował się pod wpływem alkoholu.

W wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania pokrzywdzona X. I. (1) odniosła obrażenia ciała w postaci wybroczyn krwawych w spojówkach oka prawego i lewego, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na szyi, podbiegnięć krwawych na ramieniu i łokciu prawym, które spowodowały lekki uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni. Opiniujący w sprawie biegły z zakresu medycyny sądowej podał, że obrażenia, które stwierdził u pokrzywdzonej są spójne z jej zeznaniami w zakresie ich powstania. Biegły wskazał, że wybroczyny krwawe w spojówkach powstały w momencie ucisku na szyję, kiedy był utrudniony odpływ krwi z głowy, zaciśnięte były żyły i doszło do wzrostu ciśnienia, w związku z czym delikatne naczynka oczu pękły i w ten sposób powstały wybroczyny. Według biegłego, gdyby pokrzywdzona skutecznie odciągała kabel, to te wybroczyny by nie powstały i świadczy to o nieskuteczności jej obrony i oznacza, że oskarżony na tyle mocno zaciskał na szyi pokrzywdzonej kabel, że również podjęte przez nią próby odciągnięcia kabla były nieskuteczne i doszło do powstania takich obrażeń. Charakter obrażeń na lewej części szyi potwierdza, ze pokrzywdzona próbowała odciągać kabel od szyi. Według biegłego oskarżony zarzucił pokrzywdzonej od tyłu kabel na szyję, skrzyżował go z tyłu i zaczął ją dusić, o czym świadczą obrażenia na tylnej części szyi pokrzywdzonej. Biegły stwierdził kategorycznie, że gdyby nie doszło do przerwania tej sytuacji, to z dużym prawdopodobieństwem nastąpiłby zgon pokrzywdzonej w wyniku uduszenia i to decyduje o narażeniu jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Duszenie realnie trwało według biegłego po stwierdzonych obrażeniach około pół minuty, ewentualny zgon pokrzywdzonej mógł nastąpić po kilku minutach. Biegły podtrzymał w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem.

Oskarżony P. I. ma (...), posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest (...). Jest żonaty, w trakcie postępowania rozwodowego, nie ma nikogo na utrzymaniu, pozostaje na utrzymaniu żony, nie jest nigdzie zatrudniony. Oskarżony był wcześniej karany sądownie za czyn z art. 178a § 1 kk. W toku postępowania przygotowawczego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły sądowy z zakresu psychologii stwierdził, że oskarżony P. I. funkcjonuje intelektualnie w granicach normy, nie stwierdza się deficytów pamięci ani funkcji wykonawczych. W relacji dotyczącej czynu deklaruje lukę pamięciową, jednak brak danych potwierdzających realność amnezji – zarówno w obrazie funkcjonowania poznawczego, jak i w zakresie emocjonalnym. Hipoteza dysocjacyjnego podłoża zachowania jest mało prawdopodobna. Funkcjonowanie emocjonalne charakteryzuje się niską odpornością na stres i tłumieniem przeżyć, co przy braku konstruktywnych strategii radzenia sobie mogło prowadzić do eskalacji napięcia. W chwili zdarzenia mogły mu towarzyszyć silne emocje, jednak brak jest przesłanek do przyjęcia, że działał w stanie afektu. Biegły podtrzymał w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem.

Ponadto w wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii sądowo - psychiatrycznej, biegli z zakresu psychiatrii stwierdzili na podstawie przeprowadzonego badania stanu psychicznego oraz danych z akt sprawy, że oskarżony P. I. nie jest chory psychicznie, nie jest również upośledzony umysłowo. Biegli rozpoznali u oskarżonego uzależnienie od alkoholu, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pełną zdolność pokierowania swoim postępowaniem. W stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 31 § 1 i § 2 kk. aktualny stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest dobry, pozwala na stawanie przed sądem i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, może brać udział w postępowaniu. Według biegłych wskazane jest zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień w całodobowym ośrodku leczenia uzależnień. Biegli podtrzymali w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem.

Częściowo wyjaśnienia P. I.

55-58, 65, 90-92, 194-196

Zeznania świadka X. I. (1)

6-7, 41, 90-92,196-198

Zeznania świadka X. I. (3)

10-11

Zeznania świadka F. M.

13-14

Zeznania świadka X. M.

21

Zeznania świadka P. A.

23-24

Zeznania świadka V. U.

26-27

Zeznania świadka B. B.

29

Protokół zatrzymania osoby

2

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu

4-5

Protokół oględzin osoby

16-17, 39-40

Protokół oględzin miejsca

18-20

Kopia Niebieska Karta A-B

31-35

Karta Karna

36, 125

Karta informacyjna

37

Protokół zatrzymania rzeczy

42-44

Dane o karalności

92

Opinia sądowo - lekarska

45-48

Płyta CD - zdjęcia

49

Odpis wyroku sygn. akt II K 224/25

85-86

Kuratorski wywiad środowiskowy

93-95

Opinia sądowo -psychiatryczna

99-105

Opinia psychologiczna

106-114

Wykaz dowodów rzeczowych

127

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCENA DOWODÓW

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. I.

Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego P. I. jedynie odnośnie okoliczności poprzedzających zdarzenie będące przedmiotem postępowania. Oskarżony przesłuchany w dniu 8 lipca 2025 r. nie przyznał się do zaplanowania zabójstwa żony i wyjaśnił, że w dniu zdarzenia podszedł do żony w kuchni od tyłu i chciał jej powiedzieć, że od poniedziałku zaczyna nową pracę, ale tego nie zrobił. Stwierdził, że wpadł mu do głowy głupi pomysł i postanowił zacząć dusić żonę, domagając się od niej pieniędzy na piwo. Podał, że był pewien, że żona się wystraszy, zesztywnieje, a on wtedy jej powie o nowej pracy i przeprosi za ten głupi kawał, ale stało się inaczej, pokrzywdzona odwróciła się do niego i zaczęła go okładać przyborami kuchennymi, które leżały na blacie. Podał, że wycofał się z kuchni, żeby pokrzywdzona się uspokoiła, ale ona wezwała policję i został zatrzymany. Zaprzeczył, jakoby miał wcześniej przygotowany kabel, stwierdził, że wziął go z blatu kuchenki gazowej i zaczął dusić pokrzywdzoną, a ona natychmiast mu się wyrwała i częściowo wypchnęła go z kuchni, a częściowo wyszedł sam. Oskarżony zaprzeczył, że krzyczał do żony, iż ją zabije, wyjaśnił, że nie wychodził z domu, w momencie zatrzymania nie miał przy sobie siekiery, która stała oparta o drewno koło kominka. Stwierdził, że nie wie nic na temat łyżki do butów, do której był przymocowany flakon z perfumami. Wskazał, że w dniu zdarzenia nie spożywał alkoholu, w piątek i sobotę wypił kilka piw, czuł się dobrze. Stwierdził, że żona miała do niego pretensje o brak pracy, ale nie pokłócili się w dniu zdarzenia, przyznał, że pokrzywdzona dawała mu pieniądze na alkohol. Oskarżony wyraził chęć rozmowy z żoną i przeproszenia jej.

Przesłuchany w trakcie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżony P. I. w części przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia.

Przesłuchany podczas konfrontacji z pokrzywdzoną X. I. (1) oskarżony stwierdził, że nie pamięta zdarzenia, a wyjaśnienia, jakie złożył były wywnioskowane z informacji otrzymanych po zdarzeniu, nie wie do końca, czy to miał być żart, czy miał inne zamiary, przeprosił żonę, oświadczył, że ją kocha i nie wie, jak mogło do tego dojść.

Przesłuchany podczas rozprawy przed Sądem oskarżony P. I. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, ale stwierdził, że ten czyn nie był zamierzony, prawdopodobnie miał dusić żonę, nie pamięta tego. Podał, że w tym dniu nie pił alkoholu, brał leki przeciwbólowe, ale nazwy nie pamięta, to były leki na kręgosłup i stawy biodrowe, wypisane na receptę. Stwierdził, że nie wie jak to się stało, nigdy nic podobnego nie miało miejsca, z żoną byli zgodnym małżeństwem, przed zdarzeniem nie kłócili się ze sobą, czasem były sprzeczki, ale jedna osoba mówiła, co ma do drugiej, a druga słuchała i wychodziła do swojego pokoju. Podał, że pamięta, jak był skuty kajdankami, leżał twarzą do ziemi, na progu miedzy korytarzem a pokojem, nie pamięta nic, wiele wersji tego zdarzenia było mu opowiadane, z przebiegu zdarzenia nie pamięta nic, podtrzymuje taką wersję zdarzeń jak podała żona, ma do niej pełne zaufanie. Wyjaśnił, że nie miał zamiaru pozbawić życia żony, nie ma zastrzeżeń do tego, co żona mówiła, oprócz tego, ze miał zamiar pozbawić jej życia, nie wie, skąd wziął kabel, którym dusił żonę, nie pamięta, skąd go wziął, jeżeli żona zeznała, że miał kabel, to tak było, pamięta zdarzenie od momentu kiedy był skuty. Podał, że nie miał siekiery przy sobie, ona leżała na drzewie koło kominka, jak przyszli policjanci, to miało tak wyglądać jeszcze w sobotę, że dla żartów żonę kablem przydusi, w piątek dostał propozycję pracy w dawnej firmie w której pracował, przełożył informację na niedzielę jako dzień świąteczny, chciał żonie zrobić niespodziankę, że dostał pracę, ale się nie udało, na tym miała polegać ta niespodzianka. Stwierdził, że nigdy nie był agresywny wobec żony, przed zdarzeniem był rozczarowany, że ona podejrzewała go, że nie szuka należycie tej pracy. Oskarżony powtórzył kolejny raz, że bardzo kocha żonę, wierzy jej bez wątpienia, nigdy nie miało do tego dojść, on po prostu nie pamięta jak to zdarzenie wyglądało. Wyjaśnił, że pierwszy raz usłyszał od policji o przebiegu zdarzenia w tym samym dniu, kiedy został zatrzymany i przewieziony do Komisariatu Policji w D., dużo razy przedstawiano mu, jak to zdarzenie wyglądało, to słyszał od przychodzących i zmieniających się funkcjonariuszy. Wskazał, że od żony nie usłyszał jak zdarzenie wyglądało, dopiero podczas konfrontacji, kiedy odczytano mu żony zeznania. Pamięta rozmowę z policjantami w D., oni pytali go, dlaczego to zrobił, nigdy nie powiedział policjantom, że miał zamiar zabić żonę.

Sąd zwraca uwagę, że wyjaśnienia oskarżonego maja charakter ograniczony i fragmentaryczny. Oskarżony zasłania się przy tym niepamięcią, co jednak nie wyklucza odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia oskarżonego nie zawierają elementów, które mogłyby podważyć faktyczne ustalenia poczynione na podstawie innych, bardziej wiarygodnych dowodów, takich jak zeznania pokrzywdzonej X. I. (2), zeznania świadków, protokoły dokumentujące przeprowadzone czynności oraz opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej. Stąd wyjaśnienia uznać należało za przyjętą przez oskarżonego linię obrony, której celem było złagodzenie odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwo, a dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, Sąd miał na uwadze, że wyjaśnienia pełnią w procesie karnym podwójną funkcję – źródła dowodu i środka obrony materialnej. Wobec powyższego muszą być one oceniane szczególnie ostrożnie, a zatem w świetle wszystkich okoliczności sprawy.

Zeznania świadka X. I. (1)

Zeznania pokrzywdzonej okazały się kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. X. I. (1) zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i podczas rozprawy przed Sądem prezentowała i podtrzymywała wersję wydarzeń, z której wynikało, że w dniu 6 lipca 2025 r. oskarżony zachodząc ją od tyłu i wykorzystując jej zaskoczenie, zarzucił jej na szyję kabel elektryczny i dusił ją, krzycząc, że ją zabije i udusi i tylko wskutek jej oporu nie doszło do skutku w postaci zrealizowania zamiaru jej zabójstwa przez oskarżonego. Pokrzywdzona opisała okoliczności zdarzenia, przebieg udzielonej jej pomocy medycznej oraz skutki zdrowotne, jakie poniosła w wyniku działania oskarżonego. Pokrzywdzona potwierdziła, że byli z oskarżonym zgodnym małżeństwem przed zdarzeniem, nie było przemocy, ani założonej niebieskiej karty, nie było nigdy sytuacji przemocowych miedzy nią a mężem. Podała, że od około 2 lat zaczęły się problemy w ich związku, mąż zaniedbywał ją, swoje obowiązki, wulgarnie do niej się odnosił - starała się unikać sytuacji konfliktowych. Wskazała, że trzy miesiące przed zdarzeniem policja przyprowadziła oskarżonego, bo prowadził skuter pod wpływem alkoholu, wtedy też stracił pracę i zaczął nadużywać alkoholu, codziennie wypijał do 6 piw i zaniedbywał domowe obowiązki. Podała, że oskarżony zaczął podbierać jej pieniądze z portfela, z pojemnika gdzie były odkładane pieniądze np. na węgiel, wkrótce zajęli osobne pokoje. Pokrzywdzona zeznała, że zdarzenie miało miejsce w dniu 6 lipca 2025 r. w niedzielę, gotowała obiad dla całej rodziny, oskarżony kręcił się po domu, nie rozmawiali, starała się unikać męża. Podała, że do zdarzenia doszło chwilę po godzinie 12, stała przy kuchence, oskarżony zaszedł ją od tyłu, zarzucił jej na szyję kabel, zaczął ją dusić, zaczęło jej brakować tchu, ale lewą ręką udało jej się złapać kabel i odciągać go od szyi, było jej już słabo, jakby miała zaraz zemdleć, nie mogła oddychać, zaczęła podciągać kabel. Stwierdziła, że miała w dłoni nóż drewniany do masła i zaczęła uderzać po brzuchu męża, cały czas próbowała ściągnąć kabel z szyi, w pewnym momencie widziała, że oskarżony stracił równowagę i wtedy pociągnęła kabel i odepchnęła go na blat kuchenny, ale oskarżony cały czas ją atakował, odepchnął ją na stół i okładał ją cały czas końcówką od kabla. Pokrzywdzona wskazała, że udało jej się wypchnąć oskarżonego z kuchni, zamknęła drzwi, które zablokowała ciałem, zadzwoniła na numer 112 i powiadomiła o zdarzeniu - mówiła, że mąż próbował ją udusić, prosiła o ratunek. Pokrzywdzona potwierdziła, że mąż przy zatrzymaniu miał przy sobie siekierę. Zeznania pokrzywdzonej były spójne, konsekwentne, w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w szczególności zeznaniami świadków, dokumentacją lekarską i opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej i stąd Sąd dał im w pełni wiarę, konstruując min. na ich podstawie ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania.

Zeznania świadka X. I. (3)

Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanemu w charakterze świadka synowi oskarżonego i pokrzywdzonej, który wskazał, że oskarżony P. I. nadużywał alkoholu i opisał relację, jaką przekazała mu matka bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania. X. I. (4) podał, że w chwili zdarzenia był w domu, ale spał na piętrze w swoim pokoju, kiedy zobaczył przychodzące połączenie od mamy nie odebrał go, a po chwili usłyszał dochodzące z dołu hałasy i zszedł na dół, gdzie zobaczył ojca i stojącą w kuchni całkowicie roztrzęsioną pokrzywdzoną, która powiedziała mu, że oskarżony zaatakował ją od tyłu i zaczął ją dusić. Świadek potwierdził, że słyszał, jak F. M. mówiła, że oskarżony ma siekierę. Świadek w pełni podtrzymał opisane zeznania podczas rozprawy przed Sądem i należało dać im wiarę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Zeznania świadka F. M.

Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom znajomej małżonków I. złożonym w trakcie postępowania przygotowawczego i podczas rozprawy przed Sądem. Świadek wskazała, że w dniu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania po godzinie 12.00 X. I. (1) zadzwoniła do niej i powiedziała, żeby zabrała męża i żeby przyjechali, bo „on mnie zaraz zabije”. Zeznała, że po przybyciu na miejsce pokrzywdzona opisała jej sytuację, że gotowała obiad, oskarżony zaszedł ją od tyłu, zarzucił jej kabel na szyję, że się z nim szarpała i chwilę po tym, jak przyjechali, zjawiła się policja. F. M. potwierdziła, że jej mąż X. M. powiedział policjantom, że oskarżony jest w posiadaniu siekiery, która faktycznie została ujawniona i zatrzymana w trakcie zatrzymania oskarżonego P. I.. Jednocześnie świadek stwierdziła, że nie miała sygnałów, aby w rodzinie działo się cos złego, jak się spotykali wszystko było dobrze, Według jej wiedzy oskarżony nie jest osoba agresywną, była zaskoczona tą sytuacją, widywała oskarżonego pod wpływem alkoholu, ale to się nie nasiliło bezpośrednio przed zdarzeniem. Świadek w pełni podtrzymała opisane zeznania podczas rozprawy przed Sądem i należało dać im wiarę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Zeznania świadka X. M.

Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom znajomemu małżonków I. złożonym w trakcie postępowanie przygotowawczego i podczas rozprawy przed Sądem. Świadek wskazał, że nie był naocznym świadkiem zdarzenia, pojechał z żoną do X. I. (1), żona rozmawiała z pokrzywdzoną, on się przysłuchiwał, wyszedł na dwór i w tym czasie przyjechała Policja. Świadek stwierdził, że widział oskarżonego, jak wchodził do domu do swojego pokoju, miał siekierę, on ją ze sobą przyniósł i wszedł do pokoju, widział go, jak szedł z siekierą i powiedział o tej siekierze policjantom. Świadek w pełni podtrzymał opisane zeznania podczas rozprawy przed Sądem i należało dać im wiarę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Zeznania świadka P. A.

Zeznania świadka V. U.

Zeznania świadków – interweniujących po zdarzeniu funkcjonariuszy policji pozwoliły na ustalenie okoliczności związanych z zatrzymaniem oskarżonego P. I. bezpośrednio po zdarzeniu. Świadkowie wskazali, że podczas służby dostali wezwanie, ze doszło do próby zabójstwa, udali się na miejsce zdarzenia, na miejscu zastali otwarte drzwi i mężczyznę, który powiedział ze sprawca jest w pokoju i siedzi obok, zostali też uprzedzeni, że oskarżony ma przy sobie siekierę. Podali, że obezwładnili oskarżonego, podnieśli go z fotela i zobaczyli, że na siedzeniu jest oparta siekiera. Obaj policjanci zeznali, że uczestniczyli w transporcie oskarżonego do D., na miejscu wykonywali czynności zatrzymania i badania trzeźwości - oskarżony by trzeźwy. Obaj wskazali, że oskarżony mówił, że chciał zabić żonę, bo nie chciała mu dać pieniędzy na alkohol, powiedział to kilka razy w czasie transportu i na komisariacie. Ponadto V. U. opisał relację o zdarzeniu, jaką przekazała mu pokrzywdzona X. I. (1). Świadkowie w pełni podtrzymali opisane zeznania podczas rozprawy przed Sądem i należało dać im wiarę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Zeznania świadka B. B.

Zeznania świadka pozwoliły na ustalenie okoliczności związanych z informacjami przekazanymi mu jako dzielnicowemu przez pokrzywdzoną X. I. (1) po zdarzeniu w związku z wdrożeniem procedury Niebieskiej Karty. Świadek podał, że dowiedział się od żony oskarżonego, że problemy z nadużywaniem alkoholu przez oskarżonego pojawiały się wcześniej i nasiliły się po utracie pracy przez oskarżonego, pokrzywdzona mówiła, że nie chciała tego zgłaszać, bo się wstydziła i przekazała mu także, że oskarżony podkradał jej pieniądze.

Protokół zatrzymania osoby

Zatrzymanie oskarżonego P. I. było okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez strony.

Protokół oględzin miejsca

Dowód obrazujący miejsce zdarzenia, przeprowadzony zgodnie z zasadami procedury karnej.

Kopia Niebieska Karta A-B

Dowód pozwolił na ustalenie okoliczności związanych z informacjami przekazanymi przez pokrzywdzoną X. I. (2) na temat zachowania oskarżonego przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania.

Dokumentacja medyczna dot. pokrzywdzo-nej X. I. (1)

Dowód dokumentujący obrażenia ciała, jakie poniosła pokrzywdzona X. I. (1) w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Dowód niekwestionowany przez strony.

Opinia sądowo - lekarska

Dowód przeprowadzony przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne pozwolił na ustalenie obrażeń, jakich doznała pokrzywdzona w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania oraz mechanizmu ich powstania. Dowód niekwestionowany przez strony.

Protokół zatrzymania rzeczy

Wykaz dowodów rzeczowych

Dowód przeprowadzony zgodnie z zasadami procedury karnej, potwierdzający fakt zabezpieczenia dowodów rzeczowych, które miały związek z przedmiotowym zdarzeniem.

Protokół badania trzeźwości analizatorem wydechu

Dowód potwierdzający stan trzeźwości oskarżonego P. I. w chwili jego zatrzymania

Protokół oględzin osoby oskarżonego P. I.

Dowód przeprowadzony zgodnie z zasadami procedury karnej, niekwestionowany przez strony.

Sprawozdanie z wywiadu środowisko-wego

Dowód potwierdzający nadużywanie alkoholu przez oskarżonego oraz kradzieży drobnych sum pieniężnych żonie.

Opinia sądowo- psychologicz-na

Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłego zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłego nie budzą żadnych wątpliwości, biegły w sposób należyty wyjaśnił swoje ustalenia.

Opinia sądowo-psychiatrycz-na

Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnili swoje ustalenia, w tym okoliczności, które mogłyby wskazywać na patologiczny stan psychiczny oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu

Dane o karalności

Odpis wyroku sygn. akt II K 224/25

Dowody świadczące o uprzedniej karalności oskarżonego za czyn z art. 178a § 1 kk.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

□

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

P. I.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W opinii Sądu sprawstwo i wina oskarżonego P. I. w zakresie usiłowania zabójstwa i spowodowania u pokrzywdzonej X. I. (2) obrażeń ciała nie budzą wątpliwości. Jednocześnie Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować inaczej, niż uczynił to oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia.

Przebieg wydarzeń wynika jednoznacznie z przeprowadzonych dowodów, w szczególności zeznań pokrzywdzonej X. I. (1) i świadków oraz częściowo wyjaśnień oskarżonego, a także dokumentacji lekarskiej, a przede wszystkim opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej. Opisane dowody wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że przyczyną obrażeń, jakie w dniu zdarzenia odniosła pokrzywdzona X. I. (1), było zachowanie oskarżonego P. I., który dniu 6 lipca 2025 r. w O., gmina D., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia X. I. (2) zarzucił jej na szyję kabel – przedłużacz elektryczny, a następnie dusił ją zaciskając kabel wokół jej szyi oraz dwukrotnie uderzył ją po plecach, jednocześnie krzycząc, że ją zabije, powodując obrażenia ciała w postaci wybroczyn krwawych w spojówkach oka prawego i lewego, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na szyi, podbiegnięć krwawych na ramieniu i łokciu prawym, które spowodowały lekki uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na aktywny opór pokrzywdzonej, która podejmując skuteczną obronę doprowadziła do utraty równowagi napastnika i wypchnięcia go z pomieszczenia kuchni, a następnie zablokowała swoim ciałem drzwi, uniemożliwiając jego powrót do pomieszczenia kuchni. W chwili zaatakowania przez oskarżonego, pokrzywdzona stała tyłem do niego, była kompletnie zaskoczona i w żaden sposób nie atakowała go słownie ani fizycznie. Działanie oskarżonego nie może być zatem w żadnym stopniu uznane za sprowokowane zachowaniem pokrzywdzonej.

Z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej w sposób jednoznaczny wynika, że pokrzywdzona X. I. (2) doznała obrażeń ciała, które skutkowały lekkim uszczerbkiem na zdrowiu w myśl art. 157 § 2 kk i jednocześnie została ona narażona w przebiegu przedmiotowego zdarzenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Jednocześnie biegły wskazał, że gdyby nie doszło do przerwania tej sytuacji, to z dużym prawdopodobieństwem nastąpiłby zgon pokrzywdzonej w wyniku uduszenia i to decyduje o narażeniu jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W świetle zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów nie może budzić żadnych wątpliwości, że to oskarżony P. I. był sprawcą obrażeń pokrzywdzonej X. I. (1).

Wszystkie wymienione wyżej dowody dają niewątpliwą podstawę do prawidłowego ustalenia przebiegu całego zdarzenia z dnia 6 lipca 2025 r. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikłe z niej ustalenia faktyczne powzięte przez Sąd, prowadzą do wniosku, że oskarżony P. I. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Oskarżony w zamiarze bezpośrednim usiłował dokonać zabójstwa swej żony X. I. (1), w ten sposób, że dusił ją przy pomocy kabla mówiąc przy tym, że ją zabije i udusi, lecz z uwagi na postawę pokrzywdzonej nie zrealizował swojego zamiaru, powodując tym samym obrażenia ciała pokrzywdzonej w postaci wybroczyn krwawych w spojówkach oka prawego i lewego, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na szyi, podbiegnięć krwawych na ramieniu i łokciu prawym, które naruszyły czynności jej organizmu na czas nie dłuższy niż 7 dni, a charakter i sposób działania oskarżonego mogły spowodować śmierć X. I. (1).

Zachowanie oskarżonego przed popełnieniem czynu, przygotowanie kabla, nagłe zaatakowanie zupełnie zaskoczonej i bezbronnej pokrzywdzonej wskazują, że oskarżony usiłował z zamiarem bezpośrednim wywołać swoim działaniem skutek w postaci śmierci pokrzywdzonej.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to jak wyglądała relacja małżeńska P. I. i X. I. (1). Mieszkali w osobnych pokojach. Pokrzywdzona była zdystansowana wobec męża, miała do niego pretensje o zaniechanie szukania pracy i zaniedbywanie obowiązków domowych.

Oskarżony zaplanował zabójstwo żony, przygotowując kabel, którym zamierzał udusić pokrzywdzoną, a następnie wybrał odpowiedni moment i przystąpił do działania. Oskarżony zdaniem sądu działał z zamiarem bezpośrednim spowodowania śmierci swojej żony. Samo zdarzenie miało charakter dynamiczny. Oskarżony zarzucił kabel na szyję pokrzywdzonej i z całej siły go zaciskał, a pokrzywdzona próbowała rozluźnić pętlę i uderzała go drewnianą szpatułką do masła w brzuch. Oskarżony działał nieporadnie, bowiem w wyniku zdecydowanej postawy obronnej pokrzywdzonej X. I. (1) zdołał spowodować tylko lekkie obrażenia ciała. Oskarżony nie zaprzestał działania, gdy wskutek oporu pokrzywdzonej nie mógł dostać się do pomieszczenia kuchennego. Opuścił dom i udał się do ogrodu, skąd przyniósł siekierę, której jednak nie zdążył użyć z uwagi na pojawienie się syna X. I. (3) oraz F. i X. M., którzy zauważyli niebezpieczne narzędzie u oskarżonego i powiadomili o tym przybyłych następnie na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy policji. Oskarżony P. I. próbował ukryć siekierę kładąc ją na fotelu i siadając na niej, jednak funkcjonariusze w trakcie zatrzymania jego osoby ujawnili i zabezpieczyli ją. Ponadto w trakcie zdarzenia oskarżony kilkakrotnie krzyczał do żony, że ją „zabije” i „udusi”. W orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, według którego zamiar zabójstwa może być ustalony po analizie przesłanek zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych, a więc takich jak sposób działania sprawcy, a zwłaszcza miejsce i rodzaj uszkodzenia ciała, siła ciosu, rodzaj użytego narzędzia, stopień zagrożenia dla życia pokrzywdzonego, motywy działania sprawcy, jego osobowość, stosunek do pokrzywdzonego przed popełnieniem przestępstwa. Podkreśla się także, iż ustalenie zamiaru zabójstwa musi być wnioskiem koniecznym. Zamiaru tego nie można się domyślać ani domniemywać, lecz musi on wynikać z konkretnych faktów ocenianych w powiązaniu z całokształtem okoliczności danej sprawy oraz właściwościami osobistymi sprawcy i jego stosunkiem do pokrzywdzonego (tak SN w wyroku 7 sędziów SN z 28.06.1977 roku, VI KRN 14/07, OSNKW, nr 4-5, poz. 45, a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002 roku, II AKa 35/2002, Prok. i Pr. 2004, nr 3, poz.18, dodatek, Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna pod red. A.Zolla, wyd. Zakamycze 2006 rok, tom II, teza 26 do art.148). Dla przyjęcia, że oskarżony P. I. działał z zamiarem zabójstwa nie wystarczyło ustalenie, że działał on umyślnie chcąc popełnić jakiekolwiek przestępstwo przeciwko zdrowiu lub przewidując możliwość jego popełnienia na to się godził, lecz konieczne było ustalenie, że swoim zamiarem obejmował także skutek w postaci śmierci człowieka (wyrok SN z dnia 30.06.1975r., OSNPG 1975/11/110). Sąd miał na uwadze, że sposób działania oskarżonego, tj. zarzucenie zupełnie zaskoczonej i bezbronnej pokrzywdzonej kabla elektrycznego na szyję i duszenie jej poprzez zaciskanie kabla z całej siły świadczyć mogą zarówno o zamiarze zabójstwa, jak też o zamiarze spowodowania uszczerbku na zdrowiu. Ustalenie zatem samego sposobu działania nie decyduje jeszcze i nie może zazwyczaj decydować automatycznie o przyjęciu, iż zamiarem sprawcy było spowodowanie śmierci, chociażby w postaci godzenia się na jej nastąpienie, lecz ten zamiar (czy to ewentualny, czy tym bardziej bezpośredni) po stronie świadomości i woli sprawcy należy wykazać. W przedmiotowej sprawie tym bardziej nie można poprzestać na stwierdzeniu związku przyczynowego między działaniem skierowanym przeciwko zdrowiu innego człowieka, a powstałymi skutkami tego działania, gdyż do śmierci ofiary nie doszło. Koniecznym było więc wykazanie przesłanek, na podstawie których można stwierdzić, że sprawca ujawnił, iż skutek w postaci śmierci był objęty chociażby jego zgodą, bądź też wolą jego spowodowania, co znacznie wykraczało poza wyrządzone ostatecznie obrażenia kwalifikowane jedynie z art. 157 § 2 kk. Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonego P. I., jakoby nie działał z zamiarem zabójstwa żony, zaś przebieg zdarzeń, w tym zamiar oskarżonego ustalał w oparciu o zeznania pokrzywdzonej, która opisała jego zachowanie i fakt, że w trakcie zdarzenia krzyczał, że ją zabije i udusi. Taki zamiar wskazywał również wykonującym z nim czynności funkcjonariuszom policji. Jego zachowanie było nieustępliwe i dopiero obecność osób trzecich spowodowała, że zaprzestał dalszego działania. O zamiarze zabójstwa pokrzywdzonej X. I. (1) Sąd wnioskował na podstawie ustalonych okoliczności zdarzenia dotyczących działania oskarżonego, a także wszelkich przejawów wyrażania przez niego woli pozbawienia życia pokrzywdzonej. Ze sposobem działania oskarżonego, który był niewątpliwie dynamiczny i nieustępliwy do momentu pojawienia się osób trzecich, korespondują słowa wypowiadane przez oskarżonego w trakcie zdarzenia i po nim, a potwierdzające jednoznacznie bezpośredni zamiar zabójstwa. Sąd nie miał wątpliwości, iż pokrzywdzona X. I. (1) w swoich zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i w trakcie rozprawy przed Sądem w sposób możliwie wierny odtwarzała przebieg traumatycznych zdarzeń, co sprawiło, że nie było żadnych podstaw do akceptacji opisu zachowania oskarżonego w oparciu o jego wyjaśnienia. Mimo, że obrażenia odniesione przez pokrzywdzoną same w sobie nie były bezwzględnie śmiertelne i nie niosły takiego zagrożenia dla jej życia, to należy pamiętać, że pokrzywdzona broniła się, odpychając oskarżonego, uderzając go drewnianym nożem, odciągając kabel z szyi, zasłaniając się rękoma, próbując uchylać się przed ciosami. Zdaniem Sądu trzeba uwzględnić też słowa pokrzywdzonej, która wyraźnie stwierdziła, że zarzucenie na jej szyję kabla przez oskarżonego było dla niej całkowitym zaskoczeniem, nie spodziewała się go i nie podjęła przed nim żadnej obrony. Wskazać należy, iż spowodowanie obrażeń ciała kwalifikowanych jedynie z art.157 § 2 kk nie wyklucza w żadnym razie przyjęcia zamiaru bezpośredniego usiłowania zabójstwa. Całokształt okoliczności towarzyszących działaniu oskarżonego w sposób jednoznaczny bowiem wskazywał na to, że celem oskarżonego było znacznie więcej niż tylko spowodowanie lekkich obrażeń ciała. Opiniujący w sprawie biegły z zakresu medycyny sądowej podał, że obrażenia, które stwierdził u pokrzywdzonej są spójne z jej zeznaniami w zakresie ich powstania. Biegły wskazał, że wybroczyny krwawe w spojówkach powstały w momencie ucisku na szyję, kiedy był utrudniony odpływ krwi z głowy, zaciśnięte były żyły i doszło do wzrostu ciśnienia, w związku z czym delikatne naczynka oczu pękły i w ten sposób powstały wybroczyny. Według biegłego, gdyby pokrzywdzona skutecznie odciągała kabel, to te wybroczyny by nie powstały i świadczy to o nieskuteczności jej obrony i oznacza, że oskarżony na tyle mocno zaciskał na szyi pokrzywdzonej kabel, że również podjęte przez nią próby odciągnięcia kabla były nieskuteczne i doszło do powstania takich obrażeń. Charakter obrażeń na lewej części szyi potwierdza, ze pokrzywdzona próbowała odciągać kabel od szyi. Według biegłego oskarżony zarzucił pokrzywdzonej od tyłu kabel na szyję, skrzyżował go z tyłu i zaczął ją dusić, o czym świadczą obrażenia na tylnej części szyi pokrzywdzonej. Biegły stwierdził kategorycznie, że gdyby nie doszło do przerwania tej sytuacji, to z dużym prawdopodobieństwem nastąpiłby zgon pokrzywdzonej w wyniku uduszenia i to decyduje o narażeniu jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Duszenie realnie trwało według biegłego po stwierdzonych obrażeniach około pół minuty, ewentualny zgon pokrzywdzonej mógł nastąpić po kilku minutach. Biegły podtrzymał w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem.

Oskarżony działając w stanie pełnej poczytalności, miał pełną możliwość oceny swojego przestępczego działania, oraz skutków, do jakich działanie to mogło doprowadzić. Akceptował je i wprost do nich zmierzał. Wskazać ponownie należy, iż spowodowanie przez oskarżonego ostatecznie obrażeń ciała kwalifikowanych z art. 157 § 1 kk nie wyklucza w żadnym razie przyjęcia zamiaru bezpośredniego usiłowania zabójstwa. Przyjęciu zamiaru zabójstwa nie sprzeciwia się też stosunek oskarżonego do pokrzywdzonej i jego zachowanie względem niej przed i po zdarzeniu. Oskarżony i pokrzywdzona mieli w okresie poprzedzającym zdarzenie napięte stosunki, oskarżony nadużywał alkoholu, pokrzywdzona miała do niego pretensje o lenistwo, zaniedbywanie obowiązków i podkradanie jej pieniędzy, a w oskarżonym narastał gniew, którego nie potrafił rozładować. Tłumione dotychczas emocje znalazły ostatecznie ujście w gwałtownym wyładowaniu agresji, które miało stanowić ostateczne rozwiązanie problemów, z którymi oskarżony nie potrafił sobie poradzić. Działania oskarżonego doprowadziły ostatecznie do spowodowania u pokrzywdzonej obrażeń ciała, kwalifikowanych z 157 § 2 k.k. To jednak, że nie zrealizował on swojego zamiaru, nie było żadną zasługą oskarżonego, a podjętej obrony przez pokrzywdzoną poprzez odpychanie i próby poluzowania zaciśniętej na szyi pętli i ostatecznie pojawienie się osób trzecich na miejscu zdarzenia. Na ich widok oskarżony zdając sobie sprawę z tego, co zrobił, wszedł do pokoju i ukrył przyniesioną z ogrodu siekierę.

Reasumując Sąd zakwalifikował czyn przypisany oskarżonemu P. I. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Kwalifikacja prawna obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną X. I. (1) w czasie czynu nie budziła żadnych wątpliwości. Sąd w tym zakresie podzielił więc stanowisko wyrażone przez biegłego medyka sądowego, ustalając iż właściwa jest kwalifikacja z 157 § 2 k.k. Sąd wyeliminował z opisu czynu art. 160 § 1 kk, tj. narażenie człowieka na niebezpieczeństwo. Przepis art. 160 § 1 kk pozostaje w niewłaściwym zbiegu z tymi przepisami, które określają typy czynów zabronionych, charakteryzujących się umyślnym spowodowaniem śmierci człowieka lub umyślnym ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu. Łatwo więc zauważyć, że nie ma takiej konfiguracji, w ramach której komentowany przepis pozostawać mógłby w podlegającym uwzględnieniu zbiegu z przestępstwem zabójstwa (art. 148 k.k.). Narażenie człowieka na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z art. 160 § 1 kk mieści się w kryteriach karalności właściwych dla zbrodni zabójstwa. Zamiarem oskarżonego nie było wywołanie stanu bezpośredniego niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 160 § 1 k.k., ale poprzez zadzierzgnięcie pętli na szyi oskarżonej i zaciskanie jej z dużą siłą spowodowanie wprost określonego skutku. Jednocześnie Sąd dokonał pewnych modyfikacji opisu czynu tak, aby był on w pełni zgodny z poczynionymi ustaleniami faktycznymi oraz jak najwierniej przedstawiał znamiona ustawowe.

Sąd uznał zatem oskarżonego P. I. za winnego tego, że w dniu 6 lipca 2025 r. w O., gmina D., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia X. I. (1) zarzucił jej na szyję kabel – przedłużacz elektryczny, a następnie dusił ją zaciskając kabel wokół jej szyi oraz dwukrotnie uderzył ją po plecach, jednocześnie krzycząc, że ją zabije, powodując obrażenia ciała w postaci wybroczyn krwawych w spojówkach oka prawego i lewego, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na szyi, podbiegnięć krwawych na ramieniu i łokciu prawym, które spowodowały lekki uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na aktywny opór pokrzywdzonej, która podejmując skuteczną obronę doprowadziła do utraty równowagi napastnika i wypchnięcia go z pomieszczenia kuchni, a następnie zablokowała swoim ciałem drzwi, uniemożliwiając jego powrót do pomieszczenia kuchni, kwalifikując czyn ten z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I
ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. I.

I

I

Wymierzając oskarżonemu P. I. karę, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k., bacząc, by dolegliwość nie przekraczała stopnia winy i uwzględniając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu P. I. czynu oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Za wysokim stopniem winy oskarżonego i wysokim stopniem społecznej szkodliwości czynu przemawiała okoliczność, że oskarżony umyślnie, z zamiarem bezpośrednim naruszył jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem, jakim jest życie i zdrowie człowieka. Oskarżony dopuścił się poważnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu z całkowicie błahego powodu. Wskazać przy tym należało, że jedynie skuteczny opór pokrzywdzonej X. I. (1) pozwolił na uratowanie jej życia. Po stronie okoliczności łagodzących należało wziąć pod uwagę, że przestępstwo zakończone zostało na etapie usiłowania, a pokrzywdzona nie odniosła znacznych obrażeń, a jedynie lekki uszczerbek na zdrowiu wskazany w art. 157 § 2 k.k. Za wymierzeniem kary w dolnej granicy zagrożenia przemawiały także właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa. Oskarżony wprawdzie był uprzednio karany, ale z wywiadu środowiskowego kuratora zawodowego wynika, że oskarżony w środowisku sąsiedzkim ma dobrą opinię. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił wskazane powyżej okoliczności łagodzące. Za okoliczność obciążającą Sąd uznał stopień winy oskarżonego, działał on bowiem z zamiarem bezpośrednim usiłowania zabójstwa pokrzywdzonej. Orzeczona wobec oskarżonego kara 10 lat pozbawienia wolności jest zdaniem Sądu wystarczająco dolegliwa i spełnia w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma na celu odstraszenie od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy sprawcy zarówno wobec własnego czynu, jak
i przestępstwa w ogóle. Kara pozbawienia wolności w takiej wysokości ma skłonić oskarżonego do zmiany postępowania i przestrzegania porządku prawnego. W ramach prewencji ogólnej wymierzona kara będzie w ocenie Sądu utwierdzać w świadomości społecznej przekonanie o obowiązywaniu normy prawnej i dawać gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości. Ponadto orzeczona wobec oskarżonego kara ma działać odstraszająco na potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. Społeczne oddziaływanie kary jako jeden z celów kary jest podyktowane potrzebą przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. W opinii Sądu orzeczona kara pozbawienia wolności stanowić będzie odpowiednią gwarancję, iż oskarżony nie powróci na drogę przestępstwa. Sąd uznał, że kara 10 lat pozbawienia wolności właściwie uwzględnia zarówno poważne skutki zachowania oskarżonego, jak i to, że działał on w warunkach zamiaru bezpośredniego, jednocześnie należycie odzwierciedli okoliczności zdarzenia i te dotyczące jego osoby. Tak ukształtowana kara, która stanowi zresztą wymiar minimalny, w sposób właściwy oddaje stopień jego zawinienia i jest adekwatna do wagi przypisanego mu czynu.

P. I.

III

I

Na podstawie art. 46 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego P. I. obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonej X. I. (1) tytułem nawiązki za doznaną krzywdę kwoty 5000 zł. W opinii Sądu nawiązka w takiej wysokości jest odpowiednia do okoliczności czynu i doznanej przez pokrzywdzoną krzywdy. W wyniku popełnionego przez oskarżonego przestępstwa wystąpiły u pokrzywdzonej X. I. (1) cierpienia fizyczne oraz silne negatywne przeżycia z tym związane. Sąd uznał, iż w przypadku oskarżonego, któremu wymierzono karę pozbawienia wolności, bardziej zasadnym będzie orzeczenie obowiązku częściowego zadośćuczynienia w formie nawiązki. Sąd w tym zakresie podzielił stanowisko wyrażone w uchwale SN z dnia 13 grudnia 2000 r., I KZP 40/00, OSNKW 2001, nr 1-2, poz. 2, (LEX) o dopuszczalności orzeczenia zadośćuczynienia od sprawcy w tej formie.

P. I.

IV

I

Na podstawie art. 93a § 1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 93c pkt 5 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego P. I. środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień w związku z uzależnieniem od alkoholu. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegli psychiatrzy rozpoznali u oskarżonego uzależnienie od alkoholu i zaopiniowali, że wskazane jest zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień w całodobowym ośrodku leczenia uzależnień. Biegli podtrzymali w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem. W opinii Sądu pomiędzy przypisanym oskarżonemu czynem, a uzależnieniem istniał istotny związek – sam oskarżony usprawiedliwiał się, że w trakcie zdarzenia chciał uzyskać od pokrzywdzonej pieniądze na alkohol. Powyższe, zdaniem biegłych, wskazywało na konieczność orzeczenia wobec P. I. środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień w związku z uzależnieniem od alkoholu, a Sąd w pełni stanowisko to podzielił, także celem zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, w szczególności przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu.

4.  INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. I.

II

I

Sąd kierując się treścią art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu P. I. na poczet orzeczonej w pkt I kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lipca 2025 r. godz. 12.40 do dnia 9 grudnia 2025 r. przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 1 dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności.

P. I.

V

I

Na podstawie art. 44 § 2 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

5.  Inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOSZTY procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VI

VII

Na zasadzie art. 627 k.p.k. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 5, ust 7 oraz § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie orzeczono wobec oskarżonego P. I. zwrot kosztów zastępstwa procesowego z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika poprzez zapłatę na rzecz oskarżycielki posiłkowej X. I. (1) kwoty 2 040,00 zł.

Na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2. ust. 2 pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. G. (1) kwotę 2 040,00 zł powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Sąd zasądził na rzecz obrońcy z urzędu koszty zastępstwa procesowego uwzględniając obowiązujące w tym zakresie stawki, ilość rozpraw, stopień skomplikowania sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez obrońcę.

VII

Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz wymiar kary. U podstaw takiego orzeczenia legły więc przepisy art. 624 k.p.k., art.17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. Dz.U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zm.).

6.  Podpis

Sędzia Magdalena Bielecka Sędzia Marcin Myczkowski