Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 388/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, V Wydział Karny, z dnia 8 listopada 2024 roku, wydany w sprawie o sygn. akt V K 83/24, dot. oskarżonego J. J.

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

__

_____________

__________________________________________

_________

_________

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

_____

____________

_____________________________________

________

________

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

A. o powodach uznania dowodu

____________

________________________

__________________________________________________

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

___________

________________________

__________________________________________________

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zarzuciła obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1)  art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego pozostających w sprawie wątpliwości, grupujących się wokół ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu;

2)  art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie prawa do obrony oskarżonego w ten sposób, że Sąd uniemożliwił prowadzenie dowodów zgłoszonych przez oskarżonego i przyjął za podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie okoliczności ustalone w innych procesach, na które oskarżony wskazał, że są nieprawdziwe i w tym celu zgłaszał dowody ze świadków;

3)  art. 7 k.p.k. poprzez wybiórczą i dowolną ocenę dowodów, prowadzącą do uznania oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów, podczas gdy swobodnie i całościowo oceniając zebrany materiał dowodowy, nie sposób przyjąć za udowodnione sprawstwo i winę J. J.;

4)  art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego o przesłuchanie świadków B. B., E. E. i W. J. pomimo, że dowody z przesłuchania ww. świadków zmierzały do udowodnienia okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dowody te byłyby przydatne dla stwierdzenia tych okoliczności, a wniosek o ich przeprowadzenie nie zmierzał do przedłużenia postępowania;

w konsekwencji naruszenia ww. przepisów postępowania:

5)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony J. J. popełnił zarzucane mu czyny, podczas gdy nie wynika to w sposób niewątpliwy ze zgromadzonego materiału dowodowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty nie są zasadne.

Ad 1.

Jako niezasadny uznać należy zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Należy mieć na uwadze, iż przepis ten jest adresowany do organu procesowego. Zarzut naruszenia tego przepisu może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający sąd rzeczywiście powziął niedające się usunąć wątpliwości, jednak nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego i wymowy poszczególnych dowodów. Jeżeli poczynione ustalenia faktyczne uzależnione są od obdarzenia wiarą tej, czy innej grupy dowodów, nie wchodzi w rachubę naruszenie reguły in dubio pro reo ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 23 grudnia 2021 r., sygn. akt II AKa 186/21, LEX numer 3308408). Skoro zatem Sąd Rejonowy nie powziął żadnych wątpliwości, to zarzut skarżącej jest bezprzedmiotowy. W istocie obrońca na poparcie stawianego zarzutu nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności. Tymczasem lektura uzasadnienia wyroku Sądu I instancji przekonuje, że organ procesowy rozważał wszechstronnie wszystkie okoliczności sprawy i nie pominął żadnej kwestii. Czym innym zaś jest właściwa, dokonana zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. ocena dowodów, a czym innym powstanie uzasadnionych wątpliwości. Sąd Rejonowy wskazał konkretne dowody świadczące o sprawstwie oskarżonego i nie są to tylko jego wyjaśnienia złożone w innym postępowaniu.

Zaznaczyć na marginesie również trzeba, że błędem jest zarzucanie w apelacji art. 5 § 2 k.p.k. i jednocześnie art. 7 k.p.k. Oba te zarzuty wzajemnie się bowiem wykluczają. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. co do zasady może być skutecznie podnoszony dopiero w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym z art. 7 k.p.k. ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w tym przepisie. Jeżeli zatem obrońca skazanego kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, np. przez zarzut obrazy art. 7 k.p.k., to wówczas nie ma racji bytu wskazywanie na naruszenie zasady in dubio pro reo w zakresie oceny tych dowodów i wynikających z nich ustaleń faktycznych ( vide: postanowienie Sądu najwyższego z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt V KK 443/19, LEX numer 3277591).

Ad 2

Zauważyć należy, iż zasada prawa do obrony, określona w art. 6 k.p.k. występuje w dwóch aspektach: materialnym – prawo do bronienia się przed oskarżeniem oraz formalnym – prawo do korzystania z pomocy obrońcy. Odnośnie obu tych aspektów przepisy procesowe regulują zasady udziału obrońcy i korzystania z jego pomocy oraz dokonywania czynności procesowych przez oskarżonego. Korzystanie z pomocy obrońcy winno być realne, co oznacza ni mniej, ni więcej jak to, iż oskarżony powinien mieć realną możliwość korzystania z pomocy obrońcy. W niniejszym postępowaniu nie sposób dostrzec naruszenia tejże zasady. Oskarżony wiedział jakie są zarzuty, był reprezentowany przez obrońcę, nie sposób zatem uznać, by naruszone zostało jego prawo do obrony. Nadto mógł wypowiadać się co do każdego dowodu i składać wnioski, także przez swojego obrońcę. Obrońca w środku odwoławczym nie podaje żadnych przykładów na naruszenie art. 6 k.p.k. Taka a nie inna ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Orzekający i uznanie sprawstwa i winy oskarżonego nie jest z pewnością naruszeniem prawa do obrony, a prawidłowym wypełnieniem obowiązków Sądu Orzekającego. Pewną wskazówką co do intencji skarżącej jest podpunkt czwarty środka odwoławczego, a odnoszący się do oddalenia wniosków dowodowych przez Sąd Rejonowy. Nie jest zaś naruszeniem prawa do obrony nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organ orzekający, do czego wszak ma on kompetencje i stosowne narzędzia – art. 170 k.p.k. Zważyć przy tym należy, że Sąd Rejonowy – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie oparł się tylko na okolicznościach ustalonych w innych procesach. Wskazał wszak szczegółowo zarówno dokumentację, jak i zeznania poszczególnych osób. Nie może zatem zasadnie obrońca twierdzić o naruszeniu prawa do obrony, skoro Sąd I instancji poczynił nieco inne ustalenia niż Prokuratura, a to w zakresie sprzedaży złomu, który istotnie miał miejsce, czego obrońca nie kwestionuje. Nie było zatem tak, że wystawione przez oskarżonego faktury VAT dokumentowały niemających pokrycia w rzeczywistości zdarzeń gospodarczych. Obrót bowiem miał miejsce w rzeczywistości, o czym przekonują zeznania świadków, w tym T. X., E. X., D. B., G. E., G. G., E. G. czy P. G.. Wyjaśnienia oskarżonego w innych postępowaniach zostały zaś w sposób prawidłowy wprowadzony do niniejszego postępowania i mogą stanowić dowód w sprawie. Sąd I instancji odniósł się do tych relacji w sposób niezwykle szczegółowy i wnikliwy, podał z jakich powodów przydał im walor wiarygodności. Nie było żadnych powodów, by oskarżony składając takie, a nie inne depozycje obciążał sam siebie. Są one szczegółowe i w sposób całościowy objaśniają na czym polegał przestępczy proceder. Co więcej schemat działalności w spółce (...) był taki sam, jak w uprzednio prowadzonych przez oskarżonego firmach – (...) i (...). Spółki te sprzedawały nabywany od N. K. towar w postaci złomu miedzi, który to był zbywany poniżej ceny rynkowej. Nie był bowiem obciążony podatkiem VAT. Co więcej wyjaśnienia oskarżonego są zbieżne z tym, co podają powołani uprzednio świadkowie, o tym, że obrót złomem miał faktycznie miejsce. J. J. w sposób kompletny opisał na czym polegało przestępstwo – pominięcie obowiązku związanego z uiszczaniem podatku VAT oraz jego zbywanie w cenie niższej niż ta, którą by osiągnął, gdyby każdy akt obrotu poddawać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ad 3.

Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II KK 91/18, LEX numer (...) ). Na gruncie przedmiotowej sprawy nie można mówić o naruszeniu art. 7 k.p.k. Dla skuteczności takiego zarzutu konieczne jest wykazanie przez skarżącego, jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd Orzekający. Jeżeli skarżący dokonuje próby wykazania zasady swobodnej oceny dowodów to nie wystarczy, by skupiał się tylko na okolicznościach korzystnych i przemilczał niekorzystne. Ocena dowodów nie może być bowiem selektywna, ale musi mieć charakter wszechstronny. W taki sposób przeanalizował i ocenił wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadków Sąd meriti, przy czym skonfrontował je z pozostałym materiałem dowodowym. Wywody Sądu I instancji są jasne, zrozumiałe, wewnętrznie spójne, ale przede wszystkim pozostają w zgodzie z zasadami poprawnego rozumowania, zbieżne są ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczeniem życiowym.

Sąd I instancji poczynił na podstawie pozyskanych dowodów trafne ustalenia faktyczne wskazując, którym konkretnie dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a także dlaczego innym wiary tej odmówił. Przeprowadzona przez Sąd meriti ocena materiału dowodowego, przyjętego za podstawę wydanego wyroku, jest trafna, nie wykazuje błędów natury faktycznej, uwzględnia wskazania wiedzy, reguły logicznego rozumowania oraz zasady doświadczenia życiowego. Dokonana została przy tym po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego i jako taka pozostaje pod pełną ochroną przepisu art. 7 k.p.k. Autorka apelacji opiera stawiane zarzuty wyłącznie na polemice z ustaleniami Sądu Rejonowego. Brak jest w treści wniesionego środka odwoławczego wykazania konkretnych uchybień w procesie dochodzenia przez Sąd a quo do ustalonych faktów, które mogłyby świadczyć o naruszeniu którejś z reguł dowodzenia określonej w przepisach procedury karnej.

Podkreślić trzeba, że skuteczny zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie może polegać wyłącznie na przedstawieniu – tak jak czyni to skarżąca – dowodów wskazujących na okoliczności odmienne, aniżeli przyjęte za podstawę ustaleń Sądu meriti, jeśli ustalenia stanowiące podstawę wyroku znajdują oparcie w choćby części dowodów, które Sąd uznał za wiarygodne, kształtując swoje przekonanie po rozważeniu (z poszanowaniem dyrektyw płynących z art. 7 k.p.k.) wszelkich istotnych okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. W tym kontekście Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę dowodów Sądu a quo.

W obszernym i szczegółowym pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy odniósł się do wszystkich ujawnionych w toku rozprawy dowodów, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sąd meriti oparł ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku na dowodach, z których wynikają okoliczności przesądzające o sprawstwie i winie oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Okoliczności te tworzą spójną i logiczną całość, a walor środków dowodowych uznanych przez Sąd za wiarygodne, jest tym większy, że korespondują one ze sobą, wzajemnie się uzupełniając, pomimo że pochodzą z różnych i niezależnych od siebie źródeł dowodowych – zarówno osobowych, jak i rzeczowych. Z dowodów przyjętych przez Sąd za podstawę ustaleń wyłaniają się wszelkie elementy zdarzenia faktycznego przesądzające o podejmowaniu przez oskarżonego działań przypisanych mu w wyroku. Wskazać przy tym trzeba, że dowody w postaci dokumentów finansowo-skarbowych, jak i zeznań poszczególnych świadków, wymienianych już w uprzednim podpunkcie, w pełni wskazują na sprawstwo i winę oskarżonego. Obrońca nie kwestionuje wskazywanego materiału dowodowego, ograniczając się jedynie do błędnej oceny dokonanej przez Sąd Rejonowy, a dotyczącej wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku przesłuchań przeprowadzonych 6 lipca 2012 roku i 25 kwietnia 2012 roku w postępowaniu o sygn. V Ds. 4/12/Sp. Oskarżony starał się te depozycje zbagatelizować, wskazując na to, że miały one być podyktowane przez B. B.. Nie znajduje to żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Dołączone do akt dokumenty z protokołami przesłuchań tego mężczyzny ukazują, że nie miał on żadnej wiedzy na temat działalności J. J.. Mało tego, co przemilcza oskarżony, jak i jego obrońca w apelacji, te wyjaśnienia, włączone do niniejszego postępowania, które kwestionował obecnie oskarżony, złożył on wówczas w obecności swojego obrońcy. Także w ujawnionych przez Sąd Rejonowy starannie dokumentach, nie było żadnej wzmianki, na którą powoływał się oskarżony, świadczącej o obecności B. B.. Twierdzenia oskarżonego więc w tym zakresie nie znajdują żadnego potwierdzenia. Dość stwierdzić, iż wyjaśnienia oskarżonego są logiczne i w sposób kompleksowy wyjaśniają przestępczy proceder. Na treść wyjaśnień oskarżonego z pewnością nie mógł rzutować wypadek, któremu uległ w 2011 r. Wedle opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej u oskarżonego stwierdzono stan po urazie czaszkowo-mózgowym ze złamaniem skrzydła większego kości klinowej i powstaniem pourazowego krwiaka przymózgowego w okolicy skroniowej lewej mózgu a także ze stłuczeniem w obrębie płata skroniowego lewego mózgu z widocznym w obrazie MR głowy obszarem blizny typu gliozy – obraz zmian pourazowych, a także padaczkę, inne rodzaje padaczki a także stan pomroczny na wiosnę 2022 r. Oskarżony zaliczony jest do grupy osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Wymienionych schorzeń nie można traktować jako choroby ciężkiej, która uniemożliwiałaby mu udział w postępowaniu karnym (k. 1325). Jak ponadto wynika z opinii biegłego neurologa oskarżony cierpi na łagodną postać padaczki pourazowej. Napady są co prawda trudne do przewidzenia, ale mają u oskarżonego łagodny przebieg. Nie stanowią one jednak przeciwskazania do udziału w prowadzonym postępowaniu karnym, nie są „inną ciężką chorobą” w rozumieniu art. 22 k.p.k. (k. 1347-1350). Z opinii biegłych psychiatrów wynika zaś, że nie później niż w lutym 2011 r. pogłębiły się u oskarżonego zaburzenia osobowości, lecz nie są one na tyle głębokie, by uniemożliwiały mu udział w postępowaniu karnym (k. 1078-1088). Z pewnością doznany uraz wpłynął na zdrowie i życie oskarżonego, lecz nie jest on tego rodzaju, by spowodował złożenie takich a nie innych wyjaśnień w 2012 r. Depozycje te, jak już wskazywano, są szczegółowe i spójne. Zatem nie sposób wskazywać, by były one zmyślone. Doznany uraz głowy raczej wykluczałby zmyślenie tych okoliczności przez oskarżonego. Ilość szczegółów wskazuje na to, że nie mogły być one wymyślone czy opierać się na fantazjowaniu zwłaszcza, że fakt dostaw złomu ma oparcie i w innych dowodach. Bez znaczenia zaś pozostaje to, że w 2009 r. przepisy uniemożliwiały sprowadzanie złomu zza granicy bez deklaracji celnych. Sposób sprowadzania złomu jest bowiem bez znaczenia dla niniejszego postępowania. Być może i to było kolejnym pretekstem do tego, by przepisy omijać i został on sprowadzony w sposób nielegalny. Nie zmienia to tego, że handel złomem miał w rzeczywistości miejsce, a oskarżony szczegółowo podał jego pochodzenie nie ograniczając się w tej kwestii do lapidarnych określeń.

Ad 4.

Za chybione uznać należy zarzuty o naruszeniu art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. Ocena tego czy dany wniosek dowodowy uwzględnić należy do Sądu. Art. 170 § 1 k.p.k. statuuje zamknięty katalog okoliczności przemawiających za oddaleniem wniosku dowodowego. Są one taksatywnie wskazane w tym przepisie, zaś rozszerzanie ich katalogu czy jakakolwiek rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna. Nie sposób jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy dopatrzeć się niezasadności oddalenia poszczególnych wniosków dowodowych. Sąd Rejonowy podał szczegółowo powody takich a nie innych rozstrzygnięć, a decyzja ta była słuszna. Zważyć bowiem należy, że Sąd ma obowiązek przeprowadzenia dowodów tak z urzędu, jak i na wniosek stron, lecz tylko w takim zakresie jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a więc dla prawidłowego wyrokowania. O dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt SNO 44/15, LEX numer (...) ). Na gruncie niniejszej sprawy wnioski oskarżonego o przesłuchanie świadków B. B., E. E. i W. J. były niezasadne. Sąd Rejonowy odniósł się do nich w sposób szczegółowy w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2023 r. (k. 1549v.). B. B. słuchany w innych postępowaniach odmawiał odpowiedzi na każde pytanie związane z prowadzonym postępowaniem, nie miał na ten temat wiedzy. E. E. w ogóle nie wypowiadała się w żaden sposób na temat przedmiotowej sprawy, a tylko wysuwała hipotezy dotyczące agenturalnej roli B. B.. Świadkowie ci nie dysponują wiedzą na temat niniejszego postępowania, nie uczestniczyli w przestępczym procederze, nie byli jego świadkami. Nadto E. E. przedstawiła nagrania, z których w żaden sposób nie wynikają wywodzone przez oskarżonego okoliczności. Są to jedynie jej rozmowy ze B. B., do których ma ona własny, można rzec – autorski – komentarz. Nagrania nie mówią nic o roli B. B. w przestępczym procederze, a tę akcentuje dopiero E. E. interpretując je. Podobnie W. J. nie pojawia się w niniejszym postępowaniu, jako osoba mogąca mieć wiedzę na jego temat, nie pełnił żadnej funkcji w spółce (...), ani w innych spółkach z nią powiązanych.

Ad 5.

Błąd w ustaleniach faktycznych wynikać może z niepełności postępowania lub nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego w tej mierze poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II AKa 223/17, LEX numer 2487673). Na stan faktyczny składa się wiele elementów strony przedmiotowej (na przykład czynności wykonawcze sprawy czy okoliczności czasu, miejsca lub sposobu działania), i podmiotowej (przykładowo: osoba sprawcy, zamiar, itp.). To obowiązkiem apelującego jest wykazanie, dlaczego nie zgadza się z orzeczeniem i przedstawienie argumentacji na ten temat. Stwierdzić należy, że nie sposób na podstawie całokształtu materiału dowodowego kwestionować przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy. Sąd Rejonowy w sposób jasny i klarowny wyłuszczył dowody, które za tym przemawiały. Właściwie i pełnie oceniono także zgromadzoną w aktach sprawy dokumentację. Sąd Rejonowy w pełni i wyczerpująco odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego i wyjaśnił przyczyny, dlaczego poszczególnym dowodom dał wiarę, a innym tego waloru odmówił. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Orzekający wynikają logicznie z przeprowadzonych dowodów. Wszystko to sprawia, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Orzekający są prawidłowe i poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego i w wyniku jego poprawnej oceny. Poczynione przez Sąd meriti ustalenia faktyczne niewątpliwie mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k.

Skoro Sąd I instancji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego i poprawnej oceny dowodów to nie sposób zarzucać mu błędu w ustaleniach faktycznych. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego dopuścił się oskarżony popełnienia czynu karalnego. Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo ocenił materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec uznania zarzutów za bezzasadne wniosek na uwzględnienie nie zasługuje.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1

___________________________________________________________________

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

______________________________________________________________________________

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, V Wydział Karny, z dnia 8 listopada 2024 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt V K 83/24, dot. oskarżonego J. J.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego utrzymać należało w mocy. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a ocena dowodów została dokonana zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. Ocena całokształtu materiału dowodowego oraz konfrontacja treści poszczególnych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego przekonania o wypełnieniu przez oskarżonego znamion przypisanego mu czynu. W pełni prawidłowo Sąd Orzekający orzekł również o karze. Wymiar orzeczonej kary nie pozostaje w sprzeczności z dyrektywami, o jakich stanowi art. 12 § 2 k.k.s. i art. 13 § 1 k.k.s. Mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, w należytym stopniu uwzględnia wszystkie okoliczności ujawnione w toku postępowania karnego, i to zarówno te odnoszące się do czynu popełnionego przez oskarżonego, jak również osoby J. J.. Ukształtowana wobec oskarżonego represja karna stwarza realne możliwości na osiągnięcie korzystnych efektów poprawczych w stosunku do oskarżonego i nie nosi cech nadmiernej dolegliwości. Wymierzona oskarżonemu kara stanowi więc wystarczającą, a zarazem adekwatną do stopnia jego zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu represję karną za popełniony czyn i z tych powodów cele kary zarówno zapobiegawcze, jak i wychowawcze zostaną zrealizowane. Poza tym kara w określonym wymiarze będzie oddziaływała właściwie na społeczeństwo, osiągając w ten sposób cele prewencji ogólnej, poprzez odstraszanie innych od popełniania tego typu przestępstw. Wskazać należy na to, że oskarżony swoim zachowaniem godził w obowiązek podatkowy, jakim jest konieczność ujawnienia organowi podatkowemu przedmiotu i podstawy opodatkowania, jak i obowiązek złożenia zgodnej z prawdą deklaracji w zakresie podatku VAT. Ukrywanie tego, kto w rzeczywistości dokonuje obrotu złomem samo przez się może narażać podatek na uszczuplenie. To zaś nie było małe, bo stanowiło kwotę 1.647.589,40 złotych. Za takim a nie innym wymiarem kary przemawia także to, że oskarżony przestępczy proceder prowadził regularnie przez okres niemal roku. Jego działalność w spółce (...) nie była jednorazowa, stanowiła ona bowiem kontynuację wcześniej rozpoczętego procederu w ramach spółek (...). Działanie swoje przy tym oskarżony realizował konsekwentnie. Wprawdzie oskarżony odpowiada za pomocnictwo, a od czynu minęło już ponad 15 lat, to jednak kwota uszczuplenia oraz brak okoliczności łagodzących po stronie oskarżonego sprawia, że tylko kara pozbawienia wolności znajduje tutaj rację bytu. Pamiętać bowiem należy, iż oskarżony był już uprzednio karany, a w jego zachowaniu nie widać poprawy. Co więcej odpowiada on w warunkach art. 38 § 2 k.k.s., a więc spełnia warunki do nadzwyczajnego obostrzenia kary. Powyższe przekonuje, że tylko kara 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności spełni swoją funkcję i wpłynie pozytywnie na oskarżonego.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1__________________________________________________________________________

Zwięźle o powodach zmiany

_____________________________________________________________________________________

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

____________________________________________________

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

__________________________________________________________________________

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

__________________________________________________________________________

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

_____________________________________________________________________________

4.1.

__________________________________________________

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

_________________________________________________________________________

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

__________________________________________________________________________

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

O wynagrodzeniu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku oparto na przepisie art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).

7.  PODPIS

SSO Joanna Żelazny (spr.) SSO Dorota Nowińska SSO Marcin Sosiński

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana