Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego we Wrocławiu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2021 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu XII Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Krzysztof Rudnicki

Protokolant: Iga Witkowska

po rozpoznaniu w dniu 08.01.2021 r.

we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa M. R.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powódki na rzecz pozwanego 5.417 zł kosztów procesu.

XII C 264 / 19

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 27.03.2019 r. powódka M. R. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. 181.136,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 05.08.2016 r. oraz o zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że reprezentująca ją w sprawie XII C 1812/13 przed Sądem Okręgowym w Poznaniu oraz w trakcie składania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie wydanego w sprawie II Ca 63/15 pełnomocnik A. S. była ubezpieczona u pozwanego z tytułu odpowiedzialności cywilnej radców prawnych w związku z wykonywaniem zawodu. Pozwany ponosi odpowiedzialność za wadliwe działanie r.pr. A. S., która wskutek wadliwego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę kasacyjną pozbawiła powódkę możliwości dochodzenia swoich roszczeń przed sądem. Przed Sądem Okręgowym w Szczecinie toczyło się postępowanie z wniosku (...) sp. z o.o. w P. przy udziale powódki o ustanowienie służebności przesyłu, a przed Sądem Okręgowym w Poznaniu toczyło się postępowanie z powództwa powódki przeciwko (...) sp. z o.o. w P. o zasądzenie 130.000 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie ze stacji trafo. Sąd Okręgowy w Poznaniu zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie wydane w sprawie II Ca 63/15. R.pr. A. S. błędnie wskazała adres sądu, do którego kierowała skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie II Ca 63/15, wskutek czego skarga została odrzucona. Wobec odrzucenia skargi kasacyjnej powódka była zmuszona cofnąć powództwo w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. Powódka utraciła możliwość zasądzenia na jej rzecz wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania ze stacji trafo położonej w M. przy ul. (...) (obecnie ul. (...)) przez (...) sp. z o.o. w P. za okres od czerwca 2003 r. do zakończenia sporu w sprawie XII C 1812/13, toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu, tj. do dnia 27.05.2016 r. po 1.000 zł miesięcznie. W razie prawidłowego złożenia skargi kasacyjnej powódka miała znaczną szansę na zmianę orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie zmieniającego korzystne dla powódki postanowienie uznające ją za właścicielkę przedmiotowej stacji trafo. W skardze kasacyjnej zostały przedstawione argumenty faktyczne i prawne przemawiające za tą argumentacją i racją powódki. Nadto różne Sądy „ (...)” w innych postępowaniach przyznawały powódce prawo własności stacji trafo, której powódka była prawnym właścicielem. Sama r.pr. A. S. w toku postępowania likwidacyjnego wykazała, że orzeczenie, od którego miała zostać wniesiona skarga kasacyjna, było merytorycznie niesłuszne i była niemal w 100 % prawdopodobna jego zmiana na korzyść powódki, gdyby skarga kasacyjna została poprawnie skierowana i rozpoznana. Powódka wykazała, że przy dochowaniu przez pełnomocnika należytej staranności miałaby duże szanse na wygranie sprawy.

Powódka podała, że dochodzi odszkodowania w łącznej kwocie 161.136,16 zł oraz zadośćuczynienia za krzywdę związaną z brakiem realizacji prawa do sądu w kwocie 20.000 zł. Na kwotę dochodzonego odszkodowania składają się:

- należność główna w kwocie 156.000 zł (1.000 zł miesięcznie x 156 miesięcy),

- wpis od pozwu w kwocie 1.000 zł,

- opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł,

- koszty zastępstwa w sprawie w kwocie 3.600 zł,

- wydatki związane z udziałem w rozprawach w kwocie 489,76 zł.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości jako bezzasadnego oraz zasądzenie od powódki kosztów procesu.

Pozwany zaprzeczył wszelkim twierdzeniom pozwu, za wyjątkiem wyraźnie przez siebie przyznanych. Przyznał, iż jest ubezpieczycielem odpowiedzialności cywilnej r.pr. A. S.. Nie kwestionował umocowania r.pr. A. S. do reprezentowania powódki w sprawie XII C 1812/13 toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu ani do składania skargi kasacyjnej od orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie ze sprawy II Ca 63/15. Zakwestionował zgłoszone w tej sprawie roszczenie co do zasady, jak i co do wysokości.

Pozwany podniósł, iż odpowiedzialność zawodowego pełnomocnika za szkodę wyrządzoną w związku z wykonywaniem przez niego zawodu należy rozpatrywać w oparciu o zasady odpowiedzialności wynikające z kodeksu cywilnego w odniesieniu do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Aby doszło do uznania odpowiedzialności cywilnej radcy prawnego, muszą być wykazane łącznie wszystkie przesłanki odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, tj. zachowanie, które doprowadziło do powstania szkody, fakt powstania szkody, jej wysokość oraz związek przyczynowy pomiędzy powstaniem szkody a zachowaniem dłużnika. Zasadniczą kwestią jest ocena, czy uczynienie zadość wszelkim obowiązkom przez radcę prawnego doprowadziłoby z całą pewnością lub choćby z wysokim stopniem prawdopodobieństwa do korzystnego dla mocodawcy rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna nie stanowi zwyczajnego środka odwoławczego, a uniemożliwienie jej złożenia nie narusza prawa do sądu. Powódka nawet nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nawet wykazanie, że radca prawny złożył skargę kasacyjną w sposób nieprawidłowy, nie stanowiłoby wystarczającej podstawy do wypłaty odszkodowania. Samo pozbawienie klienta możliwości rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy nie może być uznane za szkodę. Powódka nie udowodniła, że istniało duże prawdopodobieństwo dopuszczenia skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy oraz tym samym uzyskania przez nią korzystnego rozstrzygnięcia w sprawie zleconej r.pr. A. S., a działanie radcy prawnego nie miało znamion działania wadliwego, co wyłącza odpowiedzialność pozwanego. Powódka w żaden sposób nie udowodniła roszczenia w zakresie zadośćuczynienia, dowolnie określając jego wysokość. Pozwany nie był i nie jest w opóźnieniu wobec powódki.

W piśmie procesowym z dnia 20.01.2020 r. (k. 408-409) powódka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Podniosła, iż bezsprzecznie wykazała za pomocą załączonych do pozwu dokumentów, w tym sporządzonego przez radcę prawnego zgłoszenia szkody, że przy braku błędu po stronie radcy prawnego powódka z wysokim stopniem prawdopodobieństwa graniczącym z pewnością w świetle najnowszego orzecznictwa i mając na uwadze stan faktyczny sprawy uzyskałaby korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom pozwanego zostało naruszone prawo powódki do sądu, bowiem została zamknięta droga do złożenia dalszych środków i dochodzenia swoich praw choćby przed Trybunałem Konstytucyjnym czy Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Sąd II instancji początkowo wydał korzystne dla powódki rozstrzygnięcie. Spór dotyczył własności stacji transformatorowej, a powódka w sposób bezsprzeczny wykazała, że własność ta jej przysługuje. Powódka nigdy nie została pozbawiona prawa własności stacji transformatorowej. Powódka oraz (...) sp. z o.o. w P. lub jej poprzednicy prawni nigdy nie zawarli żadnej umowy regulującej sposób korzystania z budynku trafostacji. Powódka wykazała rozstrzygnięcia, w których Sądy różnych instancji na przestrzeni lat przyznawały jej własność stacji transformatorowej.

Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny.

M. R. wraz z mężem oraz ich znajomi w 1998 r. nabyli od syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa (...) w O. nieruchomość położoną w M. przy ul. (...) – prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków. Nieruchomość ta stanowiła ośrodek wczasowy pochodzący z ok. 1970 r., z pokojami do wynajęcia, pawilonami, barakami. Znajdowała się tam stacja trafo.

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Postanowieniem z dnia 29.11.2002 r., I Ns 364/99, Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim zniósł współwłasność nieruchomości położonej w M. przy ul. (...), gmina D., działka nr (...), o powierzchni 8.353 m ², dla której Sąd Rejonowy w Świnoujściu prowadził księgę wieczystą nr (...), zabudowanej stanowiącymi odrębną nieruchomość budynkami, będącą własnością gminy D. w wieczystym użytkowaniu do dnia 05.12.2089 r., której współużytkownikami wieczystymi gruntu oraz współwłaścicielami budynków byli:

- M. R. – w udziale wynoszącym 1/2,

- E. i J. S. – w udziale wynoszącym ½,

poprzez fizyczny podział działki na dwie odrębne działki o nr (...).

Na przyznanej powódce M. R. działce nr (...) o powierzchni 4.667 m ² usytuowane były budynki:

- budynek hotelowo-wczasowy wolnostojący o powierzchni 157,32 m ²,

- pawilon hotelowy B o powierzchni 120,09 m ²,

- łącznik kawiarni o powierzchni 79,20 m ²,

- pawilon hotelowy C o powierzchni 120,09 m ²,

- pawilon recepcji o powierzchni 33,83 m ²,

- budynek trafostacji o powierzchni 30 m ².

Działka nr (...) przyznana została E. i J. S..

Powódka wszczęła postępowanie administracyjne w celu wydzielenia z działki nr (...) odrębnej działki nr (...) zabudowanej trafostacją. Decyzją z dnia 07.07.2005 r. Burmistrz D. zatwierdził projekt podziału stanowiącej własność gminy D. i będącej w użytkowaniu wieczystym powódki działki nr (...) położonej w obrębie M. na działki nr (...).

Dla działki nr (...) o powierzchni 160 m ² stanowiącej nieruchomość zabudowaną trafostacją i pozostającej w użytkowaniu wieczystym do dnia 05.12.2089 r. Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim prowadzi księgę wieczystą nr (...). Jako właściciel gruntu wpisana jest gmina D., a jako użytkownik wieczysty i właściciel budynku M. R..

/ dowód: postanowienie SR w Kamieniu Pomorskim z dnia 29.11.2002 r., I Ns 364/99 – k. 268-

269; decyzja Burmistrza D. z dnia 07.07.2005 r. – k. 252-253; wykaz zmian

ewidencyjnych – k. 254; odpis z KW nr (...) z dnia 17.01.2008 r. – k. 410; zeznania

powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-00:26:27 /

Przedstawiciele Zakładu (...) dzwonili do powódki w sprawie odkupienia działki z trafostacją.

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Wyrokiem z dnia 23.11.2006 r., I C 466/06, Sąd Okręgowy w Szczecinie zasądził od (...) S.A. w P. na rzecz powódki M. R. tytułem bezumownego korzystania z nieruchomości 33.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami, umorzył postępowanie w zakresie żądania zakazu korzystania z nieruchomości i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Sąd Okręgowy w Szczecinie ustalił, że powódka nabyła wynoszący 1/2 udział w prawie użytkowania wieczystego działki nr (...) wraz z prawem własności posadowionych na tym gruncie budynków i budowli, w tym m. in. murowanego, parterowego budynku trafostacji wraz z urządzeniami.

Od wyroku tego apelacje złożyły obie strony postępowania.

Wyrokiem z dnia 11.10.2007 r., I ACa 224/07, Sąd Apelacyjny w Szczecinie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 23.04.2008 r., I C 925/07, Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w zakresie żądania zakazania (...) S.A. w P. korzystania z nieruchomości powódki i żądania zapłaty 100.000 zł, zasądził od (...) S.A. w P. na rzecz powódki tytułem bezumownego korzystania z nieruchomości 19.194, 30 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Sąd Okręgowy w Szczecinie ponownie stwierdził, iż powódka nabyła wynoszący 1/2 udział w prawie użytkowania wieczystego działki nr (...) wraz z prawem własności posadowionych na tym gruncie budynków i budowli, w tym m. in. murowanego, parterowego budynku trafostacji wraz z urządzeniami.

/ dowód: wyrok SO w Szczecinie z dnia 23.11.2006 r., I C 466/06, z uzasadnieniem – k. 94-104;

wyrok SA w Szczecinie z dnia 11.10.2007 r., I ACa 224/07, z uzasadnieniem – k. 105-

112; wyrok SO w Szczecinie z dnia 23.04.2008 r., I C 925/07, z uzasadnieniem – k. 113-

126 /

Wnioskiem z dnia 29.11.2010 r. (...) sp. z o.o. w P. wystąpiła do Sądu Rejonowego w Kamieniu Pomorskim o ustanowienie służebności przesyłu polegającej na korzystaniu (tj. eksploatacji, dokonywaniu kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwaniu awarii, wymianie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej oraz na prawie wstępu na obciążony grunt w celu wykonywania przedmiotowych prac) ze 160 m ² nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym powódki, stanowiącej działkę gruntu nr (...) o powierzchni 160m ², położonej w obrębie M., gmina D., przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim prowadzi księgę wieczystą nr (...). Uzasadniając wniosek, (...) sp. z o.o. w P. wskazała, że na nieruchomości znajdują się urządzenia infrastruktury elektroenergetycznej w postaci stacji transformatorowej (...) nr ewidencyjny (...), (...) oraz przyległych do niej podziemnych linii kablowych, które łącznie zajmują prawie cały obszar działki, a urządzenia te są środkiem trwałym w majątku prowadzonego przez wnioskodawcę przedsiębiorstwa energetycznego, stanowiącego jego własność.

W odpowiedzi na wniosek uczestniczka postępowania M. R., reprezentowana przez r.pr. A. S., wniosła o oddalenie wniosku. Zarzuciła, iż (...) sp. z o.o. w P. nie jest właścicielem stacji trafo (ani budynku ani urządzeń w nim zainstalowanych), a zatem nie jest legitymowana do żądania ustanowienia służebności przesyłu.

Postanowieniem z dnia 29.05.2012 r., I Ns 44/11, Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim ustanowił na rzecz (...) sp. z o.o. w P. służebność przesyłu polegającą na korzystaniu tj. eksploatacji, dokonywaniu kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwaniu awarii, wymianie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej oraz prawie wstępu na obciążony grunt w celu wykonywania przedmiotowych prac, ze 160 m ² nieruchomości zabudowanej trafostacją położonej w M. przy ul. (...), gmina D., na działce nr (...), będącej w użytkowaniu wieczystym do dnia 05.12.2089 r., przy czym Gmina D. jest właścicielem gruntu, a uczestniczka M. R. jest wieczystym użytkownikiem gruntu i właścicielem budynku, posiadającej księgę wieczystą nr (...), prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim.

Sąd Rejonowy ustalił, że Przedsiębiorstwo (...) w O. przekazało Zakładowi (...) w S. (poprzednik prawny wnioskodawcy) posadowiony na działce nr (...) budynek trafostacji wraz z rozdzielniami WN i NN wraz z całą dokumentacją projektowo-kosztorysową. Stacja ta jest funkcjonalnie i fizycznie połączona z siecią elektroenergetyczną i stanowi integralny element infrastruktury elektroenergetycznej przedsiębiorstwa energetycznego. Sąd ten nie podzielił zarzutów powódki i przyjął, że (...) sp. z o.o. w P. przysługuje własność urządzeń elektroenergetycznych, tj. stacji transformatorowej (...) nr ewidencyjny (...), (...) oraz przyległych do niej linii kablowych położonych na działce nr (...) przy ul. (...) w M., będącej w użytkowaniu wieczystym powódki.

Rozpoznając apelacje uczestników postępowania postanowieniem z dnia 06.02.2013 r., II Ca 776/12, Sąd Okręgowy w Szczecinie zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Kamieniu Pomorskim z dnia 29.05.2012 r. w ten sposób, że wniosek oddalił.

Zdaniem Sądu II instancji w wyniku sprzedaży z dnia 29.12.1998 r., a następnie zniesienia współwłasności, budynek trafostacji wraz z urządzeniami stał się własnością powódki, co znajduje odzwierciedlenie również w zapisach księgi wieczystej nr (...). Sąd Okręgowy w Szczecinie podkreślił, że wnioskodawca nie przeprowadził postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W aktach sprawy brak było dowodu na to, że stacja ta wchodzi w skład majątku (...) sp. z o.o. w P.. Budynek stacji trafo przekazany został Zakładowi (...) w S. przez Przedsiębiorstwo (...) w O. jedynie do eksploatacji. W konsekwencji (...) sp. z o.o. w P. nie wykazała, aby urządzenia infrastruktury elektroenergetycznej w postaci stacji transformatorowej na działce nr (...) położonej w obrębie ewidencyjnym M., gmina D., przy ul. (...), stanowiły jej własność, co uniemożliwiało uwzględnienie wniosku.

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez (...) sp. z o.o. w P. postanowieniem z dnia 06.11.2014 r., II CSK 101/14, Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 06.02.2013 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, iż protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 16.05.1977 r. doprowadził do przeniesienia prawa zarządu objętych nim składników majątkowych (stacja transformatorowa) z Przedsiębiorstwa (...) w O. na Zakład (...) w S.. Z kolei przekształcenie zarządu w prawo własności w odniesieniu do budynków, innych urządzeń i lokali nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a co do innych składników majątkowych nastąpiło na podstawie ustaw określających ustrój majątkowy państwowych osób prawnych.

Postanowieniem z dnia 05.05.2015 r., II Ca 63/15, Sąd Okręgowy w Szczecinie zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Kamieniu Pomorskim z dnia 29.05.2012 r., I Ns 44/11, w ten sposób, że z punktu I. sentencji wykreślił sformułowanie „i właścicielem budynku” oraz oddalił apelację powódki.

Uzasadniając postanowienie, Sąd II instancji powołał się na związanie poglądem prawnym wyrażonym w sprawie przez Sąd Najwyższy i przyjął, że (...) sp. z o.o. w P. jest właścicielem urządzeń elektroenergetycznych, tj. stacji transformatorowej z wyposażeniem znajdujących się na działce będącej w wieczystym użytkowaniu powódki. Podstawą prawną nabycia prawa własności urządzeń stacji transformatorowej był art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami przewidujący przeniesienie ex lege prawa własności „do innych urządzeń” posadowionych na nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa, a będących w zarządzie państwowych osób prawnych, z dniem 01.02.1989 r., przy czym przepis ten winien być interpretowany z uwzględnieniem wykładni funkcjonalnej art. 292 kc w zw. z art. 172 kc, gdzie powiązanie „innych urządzeń” z przedsiębiorstwem, które nimi zarządza, a nie z nieruchomością, na której urządzenia są posadowione, ma charakter powiązania funkcjonalnego, tworzącego zorganizowaną masę majątkową służącą świadczeniu usług przesyłowych.

Pełnomocnik powódki r.pr. A. S. sporządziła skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 05.05.2015 r. Zarzuciła w niej, iż Sąd błędnie uznał, że przekazanie jedynie do korzystania (eksploatacji) i wypożyczenie stacji trafo Zakładowi (...) w S. przez Przedsiębiorstwo (...) w O. doprowadziło do przeniesienia zarządu na tenże Zakład, a w oparciu o przepisy art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nastąpiło przekształcenie prawa zarządu stacją w prawo własności z dniem 01.02.1989 r. Protokolarne przekazanie środka trwałego w dniu 16.05.1977 r. zostało dokonane bez podstawy prawnej i jest nieważne. Wnioskodawca nie mógł zostać uwłaszczony stacją trafo, skoro w dniu 05.12.1990 r. nie zarządzał nieruchomością, na której stacja ta była posadowiona. Brak jest w aktach dowodu na to, że stacja trafo wchodzi w skład majątku wnioskodawcy, wręcz przeciwnie z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że przez cały czas była ona składnikiem majątkowym Przedsiębiorstwa (...) w O.. Nieprawidłowo uznano, że funkcjonalne i fizyczne połączenie z siecią energetyczną stacji transformatorowej skutkuje nabyciem prawa własności przez (...) sp. z o.o. w P. i pozbawia tej własności powódkę.

Na kopercie zawierającej skargę kasacyjną zostały wpisane adres Sądu Najwyższego i adres Sądu Okręgowego w Szczecinie. Przesyłka doręczona została przez operatora pocztowego do Sądu Najwyższego, który następnie przekazał ją do Sądu II instancji.

Postanowieniem z dnia 14.09.2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną powódki jako spóźnioną, uznając za datę wpływu skargi datę jej przesłania przez Sąd Najwyższy.

Postanowieniem z dnia 09.03.2016 r., II CZ 122/15, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 14.09.2015 r. Sąd Najwyższy uznał, że nadana w terminie w urzędzie pocztowym skarga kasacyjna dotarła do sądu niewłaściwego po terminie i nie mogła zostać przekazana do sądu właściwego w terminie ustawowym, a zatem istniały podstawy do jej odrzucenia.

/ dowód: wniosek o ustanowienie służebności przesyłu z dnia 29.11.2010 r. – k. 127-129;

odpowiedź na wniosek o ustanowienie służebności przesyłu z dnia 09.03.2011 r. –

k. 130-142; postanowienie SR w Kamieniu Pomorskim z dnia 29.05.2012 r., I Ns 44/11 –

k. 413; postanowienie SO w Szczecinie z dnia 06.02.2013 r., II Ca 776/12, z

uzasadnieniem – k. 144-145, 147-167; postanowienie SN z dnia 06.11.2014 r., II CSK

101/14, z uzasadnieniem – k. 168-174; postanowienie SO w Szczecinie z dnia

05.05.2015 r., II Ca 63/15 z uzasadnieniem – k. 175-193; skarga kasacyjna z dnia

11.08.2015 r. – k. 194-210; postanowienie SO w Szczecinie z dnia 14.09.2015 r., II Ca

63/15 – k. 211-214; postanowienie SN z dnia 09.03.2016 r., II CZ 122/15 – k. 215-217;

zeznania świadka A. S. – e-protokół z dnia 26.06.2020 r. 00:01:52-

00:20:56 /

Powódka powierzyła prowadzenie spraw dotyczących wynagrodzeń za bezumowne korzystanie oraz służebności przesyłu radcy prawnej A. S., która prowadziła wcześniej obsługę syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa (...) w O..

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Radca prawny A. S. zapewniała powódkę, że skarga kasacyjna była należycie umotywowana i uzasadniona, wobec czego miała duże szanse powodzenia.

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Powódka, reprezentowana przez r.pr. A. S., wniosła do Sądu Okręgowego w Poznaniu pozew o zasądzenie od (...) sp. z o.o. w P. 290.257 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21.03.2010 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie w okresie od dnia 01.05.2008 r. do dnia 31.12.2010 r. z nieruchomości zabudowanej stacją trafo. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt XII C 2258/11.

Pismem z dnia 21.05.2013 r. powódka rozszerzyła żądanie pozwu w ten sposób, że wniosła dodatkowo o zasądzenie od pozwanego 130.000 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w wysokości 1.000 zł miesięcznie za okres od dnia 01.06.2003 r. do dnia 31.05.2013 r. (130 miesięcy x 1.000 zł/m-c) wraz z odsetkami za zwłokę od dnia wniesienia rozszerzonego powództwa oraz o zasądzenie dalszego wynagrodzenia z tego tytułu w wysokości 1.000 zł miesięcznie, począwszy od czerwca 2013 r., wraz z odsetkami od 10 dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty aż do zakończenia procesu przed Sądem I instancji.

Postanowieniem z dnia 28.08.2013 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu wyłączył do odrębnego rozpoznania powództwo dotyczące kwoty 130.000 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z urządzeń trafostacji za okres 01.06.2003 r.-31.05.2013 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt XII C 1812/13.

Postanowieniem z dnia 05.01.2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie XII C 1812/13 do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie ustanowienia na rzecz (...) sp. z o.o. w P. służebności przesyłu na działce nr (...).

Pismem z dnia 11.03.2016 r., działając w imieniu powódki, r.pr. A. S. cofnęła w sprawie XII C 1812/13 pozew w całości. W uzasadnieniu pisma wskazała, iż powódka podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, jednakże z uwagi na oddalenie przez Sąd Najwyższy zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej prowadzenie dalej sporu skazane jest na niepowodzenie.

Postanowieniem z dnia 04.05.2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie XII C 1812/13.

/ dowód: pozew z dnia 23.11.2010 r. – k. 243-251; pismo powódki z dnia 21.05.2013 r. – akta

szkodowe k. 403; postanowienie SO w Poznaniu z dnia 05.01.2015 r., XII C 2258/11, z

uzasadnieniem – akta szkodowe k. 403; postanowienie SO w Poznaniu z dnia

05.01.2015 r., XII C 1812/13 – k. 241-242; cofnięcie pozwu z dnia 11.03.2016 r. – k.

238-240; postanowienie SO w Poznaniu z dnia 04.05.2016 r., XII C 1812/13 – k. 236-

237 /

Radca prawny A. S. mówiła powódce, że musi cofnąć pozew, bo jest skazany na niepowodzenie.

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Pełnomocnik powódki zgłosiła w sprawie XII C 1812/13 przed Sądem Okręgowym w Poznaniu koszty postępowania obejmujące:

- opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł,

- opłatę sądową od pozwu – 1.000 zł,

- opłaty kancelaryjne za wydanie kserokopii protokołu z rozpraw – 2 zł,

- opłaty pocztowe – 29,40 zł,

- przejazd pełnomocnika na rozprawę – 489,76 zł,

- koszty zastępstwa procesowego – 3.600 zł.

/ dowód: spis kosztów procesu – k. 234; wyliczenie kosztów – k. 235 /

Ubezpieczycielem r.pr. A. S. z tytułu odpowiedzialności cywilnej radców prawnych w okresie reprezentowania powódki przed Sądem Okręgowym w Szczecinie i przed Sądem Okręgowym w Poznaniu był pozwany (...) S.A. w W..

/ okoliczność niesporna /

Radca prawny A. S. powiedziała powódce, że jest jej bardzo przykro z powodu wyniku postępowania kasacyjnego. Poinformowała, że jest ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej i zajmie się zgłoszeniem roszczenia o odszkodowanie.

/ dowód: zeznania powódki M. R. – e-protokół z dnia 06.11.2020 r. 00:01:31-

00:26:27 /

Pismem z dnia 04.07.2016 r. r.pr. A. S. zgłosiła pozwanemu szkodę z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej radców prawnych. Jako poszkodowanego wskazała powódkę, a datą powstania szkody miała być data doręczenia pełnomocnikowi postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu pod sygn. akt XII C 1812/13, tj. 27.05.2016 r. Szkoda polegać miała na utracie należności z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie ze stacji trafo w wyniku cofnięcia pozwu, będącego konsekwencją odrzucenia skargi kasacyjnej wobec niejednoznacznego wskazania przez pełnomocnika adresu Sądu właściwego. Wysokość szkody została oznaczona na sumę 161.136,16 zł, na którą składały się: dochodzona w sprawie XII C 1812/13 należność główna w kwocie 156.000 zł (1.000 zł miesięcznie x 156 miesięcy) oraz koszty postępowania w postaci:

- wpisu od pozwu w kwocie 1.000 zł,

- opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł,

- kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 zł,

- wydatków związanych z udziałem w rozprawach (przejazd na trasie G. – P. – G.) w kwocie 489,76 zł,

- opłat pocztowych w kwocie 29,40 zł.

W ocenie pełnomocnika powódki ponosi ona odpowiedzialność cywilną za powstałą szkodę, a roszczenia odszkodowawcze powódki są uzasadnione co do zasady i wysokości. Zdaniem r.pr. A. S. w razie prawidłowego złożenia skargi kasacyjnej powódka miała znaczną szansę na zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 05.05.2015 r., II Ca 63/15, zmieniającego korzystne dla powódki postanowienie tegoż Sądu uznającego powódkę za właściciela przedmiotowej stacji trafo. W skardze kasacyjnej przedstawione zostały argumenty prawne i faktyczne przemawiające za racją powódki.

Pismem z dnia 18.07.2016 r. pozwany poinformował r.pr. A. S. o przyjęciu zgłoszenia szkody.

Pismem z dnia 01.08.2016 r. pozwany odmówił przyjęcia swojej odpowiedzialności za zgłoszoną szkodę oraz wypłaty odszkodowania.

W uzupełnieniu zgłoszenia szkody dokonanym pismem z dnia 06.08.2016 r. r.pr. A. S. wskazała, iż powódka zgłosiła jej szkodę telefonicznie.

Pismem z dnia 01.12.2017 r. powódka odwołała pełnomocnictwo udzielone r.pr. A. S. do reprezentowania jej w postępowaniu w przedmiocie likwidacji szkody.

/ dowód: zgłoszenie szkody – k. 224-229; druk zgłoszenia szkody – akta szkodowe k. 403; pismo

r.pr. A. S. z dnia 06.08.2016 r. – k. 230-232; pismo pozwanego z dnia

18.07.2016 r. – akta szkodowe k. 403; pismo pozwanego z dnia 01.08.2016 r. – akta

szkodowe k. 403; pismo powódki z dnia 01.12.2017 r. – akta szkodowe k. 403 /

Pismem z dnia 02.08.2018 r. powódka zawezwała pozwanego do próby ugodowej poprzez zawarcie ugody, mocą której pozwany miał zapłacić powódce 181.136,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 05.08.2016 r.

Termin posiedzenia pojednawczego Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia wyznaczył na dzień 10.10.2018 r.

/ dowód: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 02.08.2018 r. – k. 219-223;

zawiadomienie o terminie posiedzenia – k. 218 /

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Powódka skierowała swoje roszczenie wobec pozwanego jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej radcy prawnego A. S..

Zgodnie z art. 805 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia określonego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie zaś z art. 805 § 2 pkt 1 kc świadczenie ubezpieczyciela przy ubezpieczeniu majątkowym polega na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

Ubezpieczenie majątkowe może dotyczyć mienia albo odpowiedzialności cywilnej. Według art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia).

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych i art. 822 § 4 kc poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Odpowiedzialność odszkodowawcza ubezpieczyciela OC uzależniona jest od istnienia odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie osoby, której działalność objęta jest ubezpieczeniem – w tej sprawie radcy prawnego A. P..

Odpowiedzialność odszkodowawcza radcy prawnego wobec osoby, którą reprezentuje w postępowaniu sądowym, jest odpowiedzialnością z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, czyli odpowiedzialnością odszkodowawczą ex contractu przewidzianą w art. 471 i nast. kc.

Świadczenie usług przez radców prawnych, tj. wykonywanie pomocy prawnej, w szczególności zastępstwa w sprawie sądowej lub administracyjnej, należy postrzegać jako przedmiot umowy zlecenia w rozumieniu art. 734 § 1 kc. Zobowiązanie przyjmującego zlecenie, w szczególności radcy prawnego, prowadzącego konkretną sprawę czy szerzej udzielającego pomocy prawnej, jest zobowiązaniem starannego działania, co oznacza, że nie jest konieczne osiągnięcie założonego z góry, konkretnego rezultatu (np. uzyskania orzeczenia określonej treści), ale niezbędne jest podejmowanie z należytym zaangażowaniem czynności umożliwiających uzyskanie korzystnego dla zleceniodawcy efektu. Obowiązkiem radcy prawnego jest podejmowanie działań zmierzające przy wykorzystaniu możliwości prawnych do osiągnięcia zadowalającego klienta efektu. Należyta staranność radcy prawnego przy świadczeniu pomocy prawnej ma charakter staranności podwyższonej w rozumieniu art. 355 § 2 kc, albowiem wynika z zawodowego charakteru jego działalności. Wzorzec należytej staranności zawodowej radcy prawnego obejmuje jego profesjonalizm w sprawach, których prowadzenia się podejmuje. Staranność zawodowa może być uznana za niemieszczącą się w tym wzorcu, gdy sporządzona przez niego opinia lub sposób postępowania w sprawie są oczywiście sprzeczne z przepisami mającymi zastosowanie albo z powszechnie aprobowanymi poglądami doktryny lub ustalonym orzecznictwem znanym przed podjęciem czynności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.03.2012 r., I CKN 330/11, OSNC 2012/9/109).

Zgodnie z art. 471 kc dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dłużnik odpowiedzialny jest za szkodę wynikłą z winy umyślnej lub nieumyślnej, czyli co najmniej z niezachowania należytej staranności (art. 355 § 1 kc).

Przesłanki kontraktowej odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z art. 471 kc stanowią: szkoda, nienależyte wykonanie zobowiązania na skutek okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność, oraz związek przyczynowy między faktem nienależytego wykonania lub niewykonania zobowiązania a szkodą.

Można zgodzić się ze stanowiskiem powódki rozumianym w ten sposób, iż radcy prawnej A. S. można przypisać zaniechanie prawidłowej, zgodnej z przedmiotem i treścią zobowiązania, realizacji zlecenia, którego przedmiotem było reprezentowanie powódki w sprawie przed Sądem Okręgowym w Szczecinie II Ca 63/15, a następnie w postępowaniu kasacyjnym.

Nie ulega wątpliwości, że prawidłowe reprezentowanie strony w postępowaniu cywilnym obejmuje dochowanie wszelkich wymogów przewidzianych przepisami kodeksu postępowania cywilnego oraz innych ustaw normujących tę materię, czyli podejmowanie czynności procesowych w należytym porządku, zachowanie warunków formalnych pism procesowych, w tym środków zaskarżenia, zachowanie terminów procesowych, korzystanie z instytucji prawa procesowego w celu możliwie najpełniejszej realizacji wszelkich praw procesowych strony. Naruszenie tychże reguł postępowania oznacza niezachowanie należytej staranności po stronie profesjonalnego pełnomocnika i może być kwalifikowane jako nienależyte wykonanie zobowiązania.

Nie prowadzi to jednak automatycznie do powstania po stronie profesjonalnego pełnomocnika obowiązku naprawienia szkody. Czym innym jest bowiem dochowanie formalnych wymagań związanych z występowaniem w postępowaniu cywilnym, czym innym zaś osiągnięcie oznaczonego efektu w postaci wygrania sprawy. Zobowiązanie radcy prawnego jako zobowiązanie starannego działania nie polega na zapewnieniu uzyskania korzystnego dla zastępowanej strony rozstrzygnięcia, ale dołożenie starań, aby takie rozstrzygnięcie zapadło.

Stwierdzenie, czy powódka mogła doznać szkody w wyniku wadliwego prowadzenia sprawy przez pełnomocnika wymaga ustalenia, czy uchybienie we wniesieniu skargi kasacyjnej przez pełnomocnika powódki miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie ustanowienia na rzecz (...) sp. z o.o. w P. służebności przesyłu. W tym celu niezbędna jest analiza tegoż postępowania. Tymczasem powódka nie przedłożyła kluczowych w tym zakresie dokumentów w postaci umowy z dnia 29.12.1998 r. nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w M. przy ul. (...), działka nr (...), wraz z prawem własności budynków posadowionych na tej nieruchomości oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 16.05.1977 r., którym Przedsiębiorstwo (...) w O. dokonało przekazania środka trwałego Zakładowi (...) w S. będącemu poprzednikiem prawnym (...) sp. z o.o. w P.. O dokumentach tych mowa jest w orzeczeniach zapadłych w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu. Sąd Okręgowy nie jest związany dokonanymi przez Sądy w powyższym postępowaniu ustaleniami faktycznymi. Jednakże brak wskazanych dokumentów uniemożliwia rozważenie, czy skarga kasacyjna powódki miałaby szanse powodzenia.

Następnie należy wskazać, iż samo skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej nie przesądza o automatycznym jej rozpoznaniu. Stosownie do art. 398 ⁹ § 1 kpc Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne;

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów;

3) zachodzi nieważność postępowania;

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W przeciwnych wypadkach Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

W postępowaniu w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu już wcześniej skutecznie wywiedziono skargę kasacyjną, co skutkowało uchyleniem orzeczenia Sądu II instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy, odmiennie niż argumentowała powódka, uznał, że (...) sp. z o.o. w P. jest właścicielem położonych na działce nr (...) urządzeń przesyłowych. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Okręgowy w Szczecinie uwzględnił powyższe stanowisko Sądu Najwyższego, którym był związany stosownie do art. 398 ²⁰ kpc. Mało prawdopodobne jest zatem, aby Sąd Najwyższy w sprawie już wcześniej rozpoznanej przyjął do rozpoznania skargę kasacyjną podważającą jego wcześniejsze stanowisko, a tym bardziej uznał ją za uzasadnioną.

Nie wystarczy w tym zakresie – podnoszone przez powódkę w jej zeznaniach – zapewnianie jej przez pełnomocnika, że ma doświadczenie w takich sprawach i uzyskuje korzystne orzeczenia, a skarga kasacyjna ma duże szanse powodzenia.

Postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 05.05.2015 r., II Ca 63/15, stanowiło prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu. Ewentualna skarga kasacyjna stanowiła nadzwyczajny środek zaskarżania i nie było gwarancji przyjęcia jej do rozpoznania. W takiej sytuacji nie można twierdzić, iż powódka została pozbawiona prawa do sądu.

Następnie należy wskazać, iż pozew o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości został przez powódkę cofnięty. Brak zaspokojenia zgłoszonego roszczenia stanowił zatem skutek woli powódki, nie zaś orzeczenia sądowego. W tamtej sprawie powódka miała możliwość, pomimo odrzucenia jej skargi kasacyjnej, skutecznie doprowadzić do potwierdzenia słuszności jej argumentacji w przedmiocie braku podstaw do uznania (...) sp. z o.o. w P. za właściciela urządzeń przesyłowych. Nawet przy braku aprobaty powyższej argumentacji powódki, można założyć, iż należało się jej odszkodowanie za okres korzystania z nieruchomości przez (...) sp. z o.o. w P. do dnia ustanowienia na rzecz tego podmiotu służebności przesyłu.

Ponadto rozpatrywane przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie XII C 1812/13 roszczenie częściowo pokrywało się z roszczeniem pierwotnie zgłoszonym i stanowiącym przedmiot sprawy XII C 2258/11. Cofnięcie pozwu w sprawie XII C 1812/13 nie uniemożliwiało powódce uzyskania odszkodowania za okres od dnia 01.05.2008 r. do dnia 31.12.2010 r. Ewentualnie pozew zawierający roszczenie zgłoszone za okres pokrywający się z okresem wskazanym w sprawie XII C 2258/11 podlegałby odrzuceniu, a zatem powódka nie poniosłaby w tym zakresie szkody. Powódka upatruje szkody w niemożności uzyskania zasądzenia na jej rzecz roszczenia dochodzonego w sprawie XII C 1812/13, pomijając całkowicie kwestię sprawy XII C 2258/11, która nie wiadomo, jaki miała przebieg i wynik (nie można wykluczyć uznania przez Sąd Okręgowy w Poznaniu za zasadne dochodzonego w sprawie tej żądania).

Źródłem ewentualnej szkody po stronie powódki nie jest odrzucenie skargi kasacyjnej na skutek błędu pełnomocnika, ale cofnięcie pozwu w sprawie XII C 1812/13. Sprawę tę należało doprowadzić do stanowczego rozstrzygnięcia.

Powódka, cofając pozew w sprawie XII C 1812/13, nie zrzekła się roszczenia. Cały czas ma zatem nadal możliwość dochodzenia od (...) sp. z o.o. w P. odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości do daty ustanowienia służebności przesyłu, co również oznacza, że nie poniosła szkody.

Pomiędzy podnoszonym przez powódkę uchybieniem pełnomocnika a zgłaszaną szkodą nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 kc, zgodnie z którym zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność za normalne, inaczej mówiąc typowe, standardowe następstwa swojego działania lub zaniechania. Normalnym następstwem odrzucenia środka zaskarżenia w jednej sprawie nie jest konieczność cofnięcia pozwu, a nawet szerzej zagrożenie niekorzystnym rozstrzygnięciem innej sprawy.

Następnie należy podnieść, iż powódka nie udowodniła wysokości dochodzonego roszczenia.

Powódka domagała się odszkodowania w łącznej kwocie 161.136,16 zł. Jako składniki tego odszkodowania powódka wskazała: należność główną w kwocie 156.000 zł, opłatę od pozwu w kwocie 1.000 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszty zastępstwa w sprawie w kwocie 3.600 zł oraz wydatki związane z udziałem w rozprawach w kwocie 489,76 zł, co łącznie daje kwotę 161.106,76 zł, czyli o 29,40 zł mniej niż wysokość żądania. Jak wynika z dokumentów złożonych w toku sprawy, kwota ta stanowi wysokość rzekomo poniesionych w sprawie XII C 1812/13 kosztów korespondencji. Tym niemniej żądanie zasądzenia takiego składnika odszkodowania nie zostało przez powódkę wyartykułowane. Tytułem należności głównej powódka domagała się kwoty 156.000 zł, tymczasem przedmiotem sprawy XII C 1812/13 było żądanie zapłaty 130.000 zł. Dokonując rozszerzenia powództwa rozpoznawanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie XII C 2258/11, powódka zażądała zasądzenia 130.000 zł oraz dalszego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w kwocie 1.000 zł miesięcznie aż do zakończenia procesu przed Sądem I instancji. Tymczasem Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 28.08.2013 r. wyłączył do odrębnego rozpoznania powództwo wyłącznie dotyczące kwoty 130.000 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z urządzeń trafostacji za okres 01.06.2003 r. – 31.05.2013 r. Sprawa ta zarejestrowana została następnie pod sygn. akt XII C 1812/13. Zapewne Sąd Okręgowy nie zauważył dalej idącego żądania, lecz pozostaje to bez znaczenia dla rozpoznania tej sprawy i tutejszy Sąd wiąże sentencja postanowienia z dnia 28.08.2013 r. Oznacza to, że powódka mogłaby domagać się z tego tytułu maksymalnie kwoty 130.000 zł. Powódka złożyła do akt sprawy spis kosztów oraz ich wyliczenie. Brak jest jednakże jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że koszty te rzeczywiście zostały przez powódkę poniesione.

Nie wiadomo również, jakiej wysokości szkoda została zgłoszona pozwanemu do likwidacji i co się na nią składało. Zgłoszenia szkody dokonała bowiem r.pr. A. S. i to ona wskazywała szacunkową jej wysokość. Osoba ta nie podawała się za pełnomocnika powódki w postępowaniu przed pozwanym. W aktach, w tym aktach szkodowych, brak jest udzielonego jej pełnomocnictwa. Pismem z dnia 01.12.2017 r. powódka cofnęła rzekomo udzielone r.pr. A. S. pełnomocnictwo. Z kolei w piśmie z dnia 06.08.2016 r. r.pr. A. S. wskazała, iż powódka zgłosiła jej szkodę telefonicznie.

Powódka nie wskazała też, a tym bardziej nie udowodniła, na czym miałaby polegać i czym się przejawiać rzekomo poniesiona przez nią krzywda.

Reasumując, wyniki przeprowadzonego w tej sprawie postępowania dowodowego nie dają podstaw do wniosku, iż nieprawidłowe wykonywanie czynności pełnomocnika procesowego powódki przez r.pr. A. S. doprowadziło do powstania szkody po stronie powódki. Skoro nie zachodzi odpowiedzialność odszkodowawcza po stronie ubezpieczonej, brak jest podstaw do wywodzenia roszczenia z tego tytułu wobec pozwanego ubezpieczyciela.

Można jednak wskazać, iż fakt objęcia ochroną ubezpieczeniową nie wyłącza możliwości naprawienia szkody bezpośrednio przez samego jej sprawcę. Skoro r.pr. A. S. uznała, iż swoim niewłaściwym działaniem wyrządziła powódce szkodę, nic nie stoi na przeszkodzie, aby naprawiła ją we własnym zakresie.

Sąd oddalił zatem powództwo w całości.

Na podstawie art. 98 § 1 kpc powódkę obciąża obowiązek zwrotu na rzecz pozwanego kosztów procesu obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika procesowego ustalone zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – 5.400 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł. Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności przemawiających za nieobciążaniem powódki kosztami procesu ze względów słuszności (art. 102 kpc). Sama tylko wysokość dochodów nie jest ku temu wystarczająca.

Mając powyższe na uwadze Sąd podjął rozstrzygnięcia zawarte w sentencji wyroku.